Thursday, January 22, 2015

अनिताचं धाडस

अनिताला पुढच्या सूचना एका पत्रातून मिळाल्या. ठळक अक्षरांत ‘कॉन्फिडेन्शियल’ असं लिहिलेला पांढरा लिफाफा होता तो. पाकीट फोडण्यापूर्वीच अनिताचे पाय लटपटायला लागले. काल रात्री अमितशी झालेलं बोलणं तिला आठवलं.

काय असेल त्याचा पुढचा धाडसी प्लॅन?

गेल्या काही महिन्यांच्या त्यांच्या संबंधांमधून तिला स्वतःबद्दल आणि स्वतःच्या कामुकतेबद्दल नवनविन ज्ञान मिळत होतं. आपल्याला सेक्सबद्दल खूप काही माहिती आहे, असं अमितची ओळख होण्यापूर्वी तिला वाटत होतं. पण अमितशी संबंध आल्यापासून ती अशा अनेक गोष्टी करायला लागली होती, ज्यांची तिनं त्याआधी कल्पनाही केली नव्हती. तिचे स्वतःबद्दलचे अनेक गैरसमज गळून पडले होते. अमित भेटण्यापूर्वी आपण सेक्सच्या बाबतीत पूर्ण समाधानी आहोत, असं तिला वाटायचं. पण लवकरच, आपण समाधानी नसून आत्मसंतुष्ट बनलो असल्याचं तिच्या लक्षात आलं होतं.

तिच्या आणि अमितच्या दुसर्‍याच प्रणयावेळी त्यानं तिच्या डोळ्यांवर पट्टी बांधली होती. डोळ्यांना दिसत नसताना आपलं शरीर किती सेन्सिटीव्ह बनू शकतं, याचा अनितानं कधी विचारही केला नव्हता. प्रत्येक अवयव स्पर्शासाठी आसुसला होता, आणि पुढचा स्पर्श शरीराच्या कुठल्या बिंदूवर होईल, या उत्सुकतेनं ती प्रचंड उत्तेजित झाली होती. तिच्या शरीराला होणारा त्याचा प्रत्येक स्पर्श चिरकाल टिकावा, असंच तिला वाटत होतं, आणि तो प्रत्येक स्पर्श पुरेपूर उपभोगण्यासाठी ती धडपडत होती.

पुढच्या वेळी अमितनं तिचे हातपाय बेडला बांधून टाकले होते. स्वतःचं अनावृत्त शरीर, त्याचा उपभोग घेणारा आपला पार्टनर, त्याला मिळणारा आनंद समोर दिसत असतानाच, आपण स्वतः मात्र काहीही करु शकत नाही - ना विरोध करु शकतो, ना साथ देऊ शकतो - हे फीलिंग खूप वेगळं होतं. आपल्या सुंदर आणि तारुण्यानं मुसमुसलेल्या शरीराचं तो स्वतःच्या मर्जीप्रमाणं रसपान करतोय, आपल्या डोळ्यांदेखत... आणि आपण तो करेल ते, करेल तसं, फक्त अनुभवायचं. जबरदस्त असहाय्य भावना, तितकीच जबरदस्त उत्तेजना!

असे नवनविन खेळ रंगत चालले होते आणि अमितच्या कल्पकतेला दाद देत ती त्या सर्व खेळांचा मनसोक्त आनंद लुटत होती. विशेष म्हणजे, आपला स्वभाव आक्रमक आणि डॉमिनेटिंग आहे असं मानणारी अनिता, प्रणयाच्या खेळात अमितला सहज शरण जात होती. इतकंच नव्हे तर, हे असं पूर्णपणे शरण जाणं, आपलं शरीर त्याच्या हवाली करणं, तो करेल ते करुन घेणं, तो सांगेल ते करणं, हे सगळं तिला मनापासून आवडायचं. कुणीतरी आपल्याला डॉमिनेट करावं, आपल्याकडून काहीही करवून घ्यावं, असं तिला आता वाटायला लागलं होतं. स्वतःच्या स्वभावातल्या ह्या बदलानं तिला स्वतःला आश्चर्यचकीत केलं होतं.

काल रात्री अमित म्हणाला होता की उद्याचं धाडस आत्तापर्यंतच्या खेळाचा कळस असेल.

“मी सांगेन ते सगळं ऐकशील ना, अनि?” त्यानं विचारलं होतं.

त्याच्या नुसत्या विचारण्यानंच तिच्या अंगावर शहारा आला होता.

“हो रे राजा, तू म्हणशील तसं वागेन मी,” हळूवार आवाजात तिनं उत्तर दिलं होतं. आपल्याला इतक्या हळूवार बोलता येतं, हा शोधही तिला अमित भेटल्यावरच लागला होता.

“ठीकाय तर मग, उद्या तुझ्या ऑफीसमधे तुला एक पत्र मिळेल. त्या पत्रात तुझ्यासाठी पुढच्या सूचना असतील.”

...आणि आता खरोखरच तिच्या हातात ‘ते’ पत्र होतं!

थरथरत्या हातांनी तिनं पाकीट फोडलं. काय बरं लिहिलं असेल ह्यात? काय असेल अमितचा पुढचा धाडसी प्लॅन? आज काय करायला लावेल तो आपल्याला? थोडं घाबरत, थोडं लाजत, खूप उत्सुकतेनं तिनं आतला पांढराशुभ्र कागद बाहेर काढला, उलगडला, आणि वाचायला सुरुवात केली...

“सूचनाः-
  १. आजच्या धाडसी खेळासाठी रात्री ठीक आठ वाजता तयार रहायचं आहे.
  २. आजचा ड्रेस कोड आहे - शिफॉनची लाल साडी, मॅचिंग ब्लाऊज, मॅचिंग ब्रा-पॅन्टी, कानांत सोन्याचे झुमके, चांदीचा कमरबंद, आणि हाय-हील सँडल्स.
  ३. शार्प आठ वाजता एक मर्सिडीज तुला न्यायला येईल. कुठे जायचंय ते ड्रायव्हरला ठाऊक असेल. त्याच्याकडेच तुझ्यासाठी पुढच्या सूचना असतील. माझ्या सूचना पाळतेस तशाच त्याच्याही सूचना आज पाळायच्या आहेत.
  ४. याव्यतिरिक्त एकही वस्तू बरोबर घ्यायची नाही. पर्स किंवा इतर कुठल्याही गोष्टीची तुला गरज पडणार नाही.”

सूचना वाचून होईपर्यंत अनिताच्या छातीत धडधड वाढली. आज काय घडणार आहे, याच्या उत्सुकतेनं तिचं आत्ताच पाणी-पाणी व्हायला लागलं. अमित, ड्रेस कोड, रात्रीचे आठ, मर्सिडीजचा ड्रायव्हर... याव्यतिरिक्त तिला काहीच सुचेना. कामातून तर केव्हाच लक्ष उडालं. थोडीशी भीती, थोडी हुरहूर, थोडी गंमत, प्रचंड उत्सुकता... आतापर्यंतचे त्यांचे खेळ कितीही भन्नाट असले तरी ‘खाजगीत’ खेळले होते. कधी अनिताच्या घरी, कधी अमितच्या फ्लॅटवर, आणि एकदा एका हॉटेलवर. पण तिचं अमितला पूर्ण शरण जाणं हे सिक्रेटच होतं... जे आज एका तिसर्‍या माणसाला ठाऊक होणार - त्या मर्सिडीजच्या ड्रायव्हरला! अमितनं त्या ड्रायव्हरजवळ काही वेड्यावाकड्या सूचना तर दिल्या नसतील ना? अमितनं सांगितलंय, ड्रायव्हर सांगेल ते सगळं ऐकायचं... ड्रायव्हरनं आपल्याला गाडीतच कपडे काढायला सांगितले तर?? किंवा गाडीत बसताना त्याला किस्‌ करायला सांगितलं तर?? किंवा तो गाडी चालवत असताना आपल्याला खाली वाकून त्याचा...??? अरे देवा! हे काय कबूल करून बसलो आपण अमितजवळ? त्याच्यावर एवढा विश्वास टाकून आपण चूक तर नाही केली?

एकीकडं अशा शंका मनात येत असतानाच, आपल्याला कसलाही धोका पोहोचेल अशी परिस्थिती अमित निर्माण होऊ देणार नाही, असा विश्वासही तिला वाटत होता. त्या ड्रायव्हरनं गाडीतच आपल्याला कपडे उतरवायला लावण्याचा विचार जितका भीतिदायक होता तितकाच एक्सायटिंग पण होता, हे जाणवून ती स्वतःशीच हसली.

आठ वाजेपर्यंत अनिताचं तीन वेळा सगळं आवरुन झालं होतं. पहिल्यांदा तिनं लाल साडी नेसली होती, पण ती शिफॉनची नव्हती. नसू दे नसली तर, एवढं सगळं ऐकलंच पाहिजे का... असं म्हणत असतानाच नकळत तिनं ती साडी फेडून शिफॉनची लाल साडी शोधली होती. बर्‍याच दिवसांनी सोन्याचे झुमके बाहेर काढले होते. जीन्स आणि टी-शर्टवर हे झुमके घालायचा काही चान्स नव्हता, पण अमितला ते फार आवडतात, असं एक-दोनदा त्याच्या बोलण्यात आलं होतं. विशेष म्हणजे, आपल्याकडं चांदीचा कमरबंद आहे हे आपण अमितला कधी सांगितलं तेच तिला आठवत नव्हतं. पण तिच्याकडं असलेल्याच गोष्टी त्यानं पत्रात लिहिल्या होत्या, एवढं नक्की. त्याच्या हुशारीचं मनोमन कौतुक करत असतानाच...

...घड्याळात आठचे टोल पडले आणि रस्त्यावरुन कारचा हॉर्न ऐकू आला. अनिता धावतच जिना उतरुन बाहेरच्या पॅसेजमधे आली. गेटसमोर लांबलचक काळी मर्सिडीज उभी होती. सवयीनं खांद्याला लावलेली पर्स काढून तिनं हॉलमधल्या सोफ्यावर फेकली, मेन डोअर लॉक केलं, आणि गेट उघडून मर्सिडीजच्या दिशेनं चालत आली. युनिफॉर्ममधल्या ड्रायव्हरनं तिच्यासाठी मागचं दार उघडून धरलं. ड्रायव्हर मध्यम वयाचा आणि दिसायला शिष्ट वाटत होता. हा आपल्याला काही सूचना देणार आहे का, याचा विचार करत ती आत बसली. अतिशय अदबीनं दार बंद करुन ड्रायव्हर पुढे जाऊन बसला आणि त्यानं इंजिन स्टार्ट केलं. तिच्या अपेक्षेनुसार, मर्सिडीजमधून प्रवास करणं खरंच आरामशीर होतं, पण तिला उगीचच अवघडल्यासारखं वाटत होतं. आता हा ड्रायव्हर आपल्याला काय करायला सांगेल, केव्हा सांगेल, आणि त्यानं सांगितलेलं आपण खरंच ऐकायचं का... असे अनेक विचार तिच्या मनात खळबळ माजवत होते.

शहरातल्या गजबजलेल्या रस्त्यांवरुन मर्सिडीज सुसाट वेगानं धावत होती. हळूहळू आजूबाजूचं ट्रॅफीक विरळ होत गेलं आणि आपण शहर सोडून इंडस्ट्रीयल एरियामधे आल्याचं तिच्या लक्षात आलं. अरुंद रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला दिसणारे कारखाने आणि ऑफीसच्या बिल्डींग तिला ओळखीच्या वाटत नव्हत्या. अचानक ड्रायव्हरनं मर्सिडीजचा वेग थोडासा कमी करुन एका गोडाऊनसारखं दिसणार्‍या प्लॉटमधे प्रवेश केला. मुख्य रस्त्यावरुन आत शिरण्याइतपत गाडीचा वेग कमी झाला असला तरी प्लॉटबाहेरच्या पाटीवरची अक्षरं वाचण्याइतकाही तो कमी नव्हता. प्लॉटमधे शिरल्यावर अनिताला दिसलं एक जुनंपुराणं गेट आणि एक पडकी वॉचमन केबिन.

कार थांबवून ड्रायव्हर बाहेर आला. मागे येऊन त्यानं अनितासाठी दार उघडून धरलं. ती उतरताच त्यानं दार बंद केलं आणि तिच्या दंडाला धरून त्या पडक्या वॉचमन केबिनमधे घेऊन गेला. अनितानं अजूनही त्या ड्रायव्हरचा आवाजसुद्धा ऐकला नव्हता. त्या चार बाय चार फुटाच्या छोट्याशा केबिनला पुढच्या बाजूला काउंटर होतं. काउंटरला बसलेला तरुण ड्रायव्हरला म्हणाला, “थँक्यू रमेश, आता पुढचं मी बघतो.” त्यावर ड्रायव्हर फक्त हसला आणि चटकन्‌ मागे वळून निघून गेला. आता अनिता एकटीच त्या अनोळखी पण देखण्या तरुणासमोर उभी होती. त्याच्या हसण्यात काही जादू होती.

“अनिता नाव ना तुझं? माझ्यामागून चल,” त्या तरुणानं आदेश दिला. अनिता निमूटपणे त्याच्या मागोमाग चालू लागली. दोघं त्या पडक्या बिल्डींगच्या मागच्या भागातील एका ऑफीससारख्या खोलीत आले. एका कोपर्‍यात मांडलेल्या टेबल-खुर्चीशिवाय खोलीत दुसरं काहीच नव्हतं.

“आजच्या अनोख्या धाडसासाठी तयार आहेस ना, अनिता?” त्यानं गंभीर होत विचारलं.

“अं? आहे कदाचित…” अनिता थोडी नर्व्हस होत म्हणाली.

“छान,” गूढपणे हसत तो म्हणाला, “आज रात्री जो कुणी तुला ज्या काही सूचना देईल, त्या सर्व निमूटपणे पाळायच्या आहेत. कुठलीही शंका मनात न ठेवता… आणि कुणालाही न विचारता. त्याबदल्यात तुला मिळेल असं सुख, ज्याची तू कधी कल्पनाही केली नसशील. तुला दिल्या जाणार्‍या सूचनांपैकी काही विचित्र किंवा विक्षिप्तही वाटतील, पण विश्वास ठेव, त्या सूचनांप्रमाणे वागल्यावरच तुला परमोच्च सुख मिळेल. तेव्हा कसलीही लाज, शरम, भीती न बाळगता फक्त जसं सांगितलं जाईल तसं करत जा.”

“ठीकाय. काय करावं लागेल मला?” अनितानं निश्चयपूर्वक विचारलं.

अनिताच्या मादक शरीरावर नजर फिरवत तो म्हणाला, “ऐक तर मग. सर्वप्रथम तुझे कपडे उतरवायला सुरु कर.”

“सगळे?” अनितानं दचकून विचारलं.

“नाही,” खट्याळपणे हसत तो म्हणाला, “तुझी पॅन्टी, कानातले झुमके, चांदीचा कमरबंद, आणि हाय-हील सँडल्स सोडून सगळं काढून टाक.”

आपण सूचना बरोबर ऐकली की नाही, तेच अनिताला कळेना. त्यानं अगदी स्पष्ट शब्दांत आणि भारदस्त आवाजात सूचना दिली होती. अनिताला मात्र उगाचच वाटलं की तो असं काहीच म्हणाला नाही. मोठ्या प्रयत्नानं त्याची सूचना पचवल्यावरही ती तशीच थांबून होती, तो खोलीच्या बाहेर जाण्याची वाट बघत… त्यानं निदान पाठ तरी फिरवावी असं तिला वाटलं. अर्थात आपण फारच अपेक्षा करतोय हे अनिताला कळत होतं, पण तरी…

उसन्या आवेशात तिनं खांद्यावरुन शिफॉनच्या साडीचा पदर खाली खेचला. आपणही या खेळात कमी नाही, हे दाखवून देण्यासाठी त्याच्या नजरेला नजर देत तिनं स्वतःच्या ब्लाऊजचं पहिलं हुक उघडलं. पण दुसर्‍या हुकबरोबर त्याची नजर खाली घसरलेली जाणवताच तिनं नकळत स्वतःकडं बघितलं. अतिशय तंग ब्लाऊजचे दोन हुक निघाल्यानं स्पष्ट दिसणारी मऊ गुलाबी ब्रा आणि त्यातून बाहेर पडायची धडपड करणारे गोरेपान मांसल उरोज बघून ती लाजेनं चूर झाली. अतिशय एक्साईट झाल्यानं तिचा श्वासोच्छवास जोरजोरात होऊ लागला होता, आणि त्याबरोबरच तिचे आधीच पुष्ट असणारे स्तन अजूनच फुलून येताना दिसत होते. खालमानेनंच तिनं ब्लाऊजचे सगळे हुक्स काढले आणि भराभर निर्‍या सोडवत शिफॉनची सुळसुळीत साडीदेखील फेडून टाकली. साडीनं पायापाशी लोळण घेताच, चोरट्या नजरेनं त्याच्याकडं बघत तिनं हात मागं नेले आणि दोन्ही हातांतून आपला तंग ब्लाऊज ओढून काढला. आपले दोन्ही हात मागं नेत आणि अर्थातच आपली पुष्ट छाती आणखी फुगवत तिनं ब्राचे हुक्सदेखील काढले, पण काही क्षण त्याच पोझमधे उभी रहात त्याच्याकडं बघू लागली. तिच्या फुलत जाणार्‍या वक्षस्थळांवर नजर रोखून तो उभा होता. आता यातून सुटका नाही, हे लक्षात आल्यावर अनितानं डोळे मिटले, दीर्घ श्वास घेतला आणि हळूहळू दोन्ही हातांच्या चिमटीत ब्राचे बंद पकडून ती अंगातून काढून टाकली. आता त्याच्या नजरेला नजर भिडवण्याइतकी हिंमत तिला वाटत नव्हती. आणि तेवढ्यातच तिला जाणवलं, मघाशी त्यानं बाहेर निघून जावं किंवा आपल्याकडं पाठ फिरवावी अशी अशक्य अपेक्षा आपण करत होतो. पण या परक्या तरुणासमोर निर्वस्त्र होत असताना आपण स्वतः पाठ फिरवू शकलो असतो की! पण आपण निर्लज्ज्पणे त्याच्या समोर आपलं एक-एक वस्त्र उतरवत... या विचारानं ती अजून शरमली.

“तुझे कपडे नीट घडी करून त्या टेबलावर ठेव,” त्याच्या पुढच्या सूचनेनं अनिता भानावर आली. तिनं डोळे उघडले पण त्याची नजर टाळत, पायाशी लोळण घेणारी साडी, ब्लाऊज, आणि ब्रा उचलून टेबलजवळ गेली. नीट घडी करून टेबलवर ठेवून ती खालमानेनंच त्याच्यासमोर, पण थोड्या अंतरावर येऊन उभी राहिली.

“आता पाठीमागे फिर आणि दोन्ही हात मागे घेऊन उभी रहा,” त्यानं पुन्हा गंभीर आवाजात सूचना दिली. आता पाठ फिरवून काय उपयोग, असा विचार करत ती मागं फिरली आणि मोठ्ठा आळस दिल्यासारखे दोन्ही हात मागं नेले. तो आपल्या दिशेनं येतोय याची चाहूल लागून ती शहारली. पुढं काय होईल याचा विचार करत असतानाच तिच्या नाजूक मनगटांना थंड धातूचा स्पर्श झाला. हे काय नविनच, असं म्हणेपर्यंत ‘क्लिक्‌’ असा आवाज होऊन तिचे दोन्ही हात त्याच पोजमधे त्यानं घातलेल्या बेडीत अडकले होते.

अरे देवा! आपण या इथं अनोळखी जागी, अनोळखी पुरुषाबरोबर, या अवेळी, अशा अवस्थेत… आणि आता इतके असहाय्य!! अंगावर नावापुरते कपडे, जवळ मोबाईल, पर्स काहीच नाही… असूनही काय उपयोग? दोन्ही हात असे मागं बेड्यांमधे अडकलेले. अमितचा पत्ताच नाही. आणि हा अनोळखी पण देखणा तरुण आपल्या इतक्या जवळ येतोय… मूर्ख! मूर्ख आहेस तू, अनिता. एवढा आंधळा विश्वास टाकतात का कुणावर? आणि तोही अमितसारख्या व्यक्तीवर… किती ओळखतेस तू त्याला? आता काय होईल तुझं इथं? ओह गॉड, काय करून बसले मी हे…

“चल,” असं म्हणून तिच्या चलण्याची वाट न बघता तो तिच्या दंडाला धरुन दरवाजाकडं निघाला. विरोध करण्यात काही अर्थच नव्हता. दरवाजातून बाहेर पाऊल टाकताच हवेची थंडगार झुळूक अनिताच्या सर्वांगावरुन फिरली आणि तिच्या डोळ्यात टचकन्‌ पाणी आलं. जड पावलांनी ती तो नेईल तिकडं जात होती. तो जवळजवळ ओढतच तिला अंधार्‍या पार्कींग लॉटमधे घेऊन आला. अशा अर्धनग्न अवस्थेत तिला त्या अंधाराचाही आधार वाटून गेला, पण…

पण हे काय? स्वतःच्या अर्ध-अनावृत्त शरीराची, स्वतःच्या असहाय्यतेची, या अनोळखी तरुणाच्या अनैच्छिक सहवासाची लाज, भीती वाटत असतानाच ती नकळत उत्तेजितही होत होती. आपल्या शरीरावरच्या एकमेव वस्त्राच्या आत गोड संवेदना जाग्या होत असलेल्या जाणवून ती प्रचंड लाजली. आपल्याला नक्की काय वाटतंय हेच तिला कळेनासं झालं. खोलीच्या बाहेर पडून या पार्कींगमधे येईपर्यंत शरीराला थंड हवा झोंबत असली तरी, चालताना त्याच्या शरीराच्या होणार्‍या पुसट स्पर्शानं, आपल्या उघड्या दंडावरच्या त्याच्या राकट पकडीनं तिला उबदार वाटायला लागलं. थंड हवेच्या मार्‍यानं की प्रचंड उत्तेजनेनं तिचे गडद चॉकलेटी रंगाचे निप्पल ताठरून आता दुखायला लागले. वाटत होतं, असे दोन्ही हातांच्या चिमटीत धरून जोरात… पण दोन्ही हात तर मागं बेडीत अडकलेले. मग काय झालं? त्याचे दोन्ही हात तर मोकळेच आहेत ना. ज्या राकटपणे त्यानं आपला दंड दाबून धरलाय, त्याच ताकदीनं जर त्यानं चिमटीत आपली ताठरलेली बोंडं…

स्वतःच्याच विचारांनी अनिता भयंकर दचकली. काही क्षणांपूर्वी आपण काय विचार करत होतो? या असहाय्यतेनं, लाजेनं आपल्या डोळ्यात आत्ताच पाणी आलं होतं आणि आता या अनोळखी पुरुषाच्या राकट हातांचा स्पर्श आपल्या सर्वात खाजगी अवयवाला व्हावा, असा विचार… की इच्छा?? देवा! काय झालंय मला? कसले विचार येतायत हे मनात? अमित, कुठं आहेस रे दुष्टा? तूच… तूच बनवलंस मला असं! उद्या आरशात स्वतःकडं बघू तरी शकेन की नाही मी??

पार्कींग लॉटच्या टोकाला एक छोटा दरवाजा होता. लाथेनंच तो दरवाजा उघडत त्यानं अनिताला आत ढकललं. एखाद्या मोठ्या पण रिकाम्या गोडाऊनसारखं काहीतरी होतं ते. अनितानं डोळे बारीक करून आजूबाजूला बघायचा प्रयत्न केला, पण खोलीच्या मधोमध उंचावर टांगलेल्या दिव्याशिवाय बाकी सारा अंधारच होता. त्यानं पुन्हा ओढत तिला त्या दिव्याच्या उजेडाखाली आणून उभं केलं. इतका वेळ अंधाराचं पांघरुण घेतलेला तिचा सुंदर देह पुन्हा एकदा ढळढळीत उघडा पडला. शरमेनं की अचानक डोळ्यांवर आलेल्या प्रकाशानं, तिनं डोळे घट्ट मिटून घेतले. काही क्षण अत्यंत शांततेत गेले. कसलीही हालचाल नाही, कसलीही चाहूल नाही. आपल्याला इथं सोडून तो निघून गेला की काय, असं वाटत असतानाच…

तिच्या रेखीव कंबरेवर तिला त्याचा राकट स्पर्श जाणवला. एक-दोनवेळा तो स्पर्श कंबरेच्या दोन्ही बाजूंनी हळूहळू वर सरकत काखेपर्यंत गेला आणि मग सर्रकन खाली घसरत तिच्या पॅन्टीच्या कडांमधे घुसला. पुढं काय होणार याची जणू कल्पना आल्यानं अनितानं आपले डोळे अजूनच घट्ट मिटून घेतले. त्याच्या दोन्ही हातांची बोटं तिच्या गुलाबी पॅन्टीच्या कडांना धरून खाली खेचत होती. मांडीपर्यंत आल्यावर तिची पॅन्टी अडकली. हात मागं बांधले असल्यानं, इच्छा असून-नसून तिला काहीही करता येत नव्हतं. त्याच्या डाव्या हाताची बोटं अधिकारानं मागून पुढं आली आणि तिच्या ओलसर योनीला पुसटसा स्पर्श करत, तिच्या पॅन्टीचा पुढचा भाग चिमटीत पकडून खाली खेचू लागली. पुढच्या क्षणाला तिच्या शरीरावरचं, नाममात्र असलं तरी, शेवटचं वस्त्र पायात गळून पडलं.

“बाहेर ये त्यातून,” त्याचा दमदार आवाज त्या रिकाम्या गोडाऊनमधे घुमला. तिनं अजिबात विचार न करता आपले पाय पॅन्टीमधून सोडवून घेतले. आता ती पूर्णपणे निर्वस्त्र, अनावृत्त, नग्नावस्थेत उभी होती. नाही म्हणायला तिच्या आकर्षक शरीरावर काही गोष्टी शिल्लक होत्याच - तिच्या कानांतले झुमके, चांदीचा कमरबंद, आणि हाय-हील सँडल्स. अर्थात लज्जारक्षणासाठी यातल्या कुठल्याच गोष्टीचा काहीच उपयोग नसला तरी, स्वतःला त्या रुपात कल्पून ती उत्तेजित होऊ लागली.

“अशीच उभी रहा,” पुढची ऑर्डर सोडून तो बाजूला झाला. अनितानं आता डोळे उघडले असले तरी त्याची आज्ञा मोडून मान वळवून बघावंसं तिला वाटलं नाही. काय करत असेल बरं तो, असा विचार करत असतानाच तिला काहीतरी ढकलत आणल्याचा आवाज आला. किंचित उजवीकडं नजर टाकल्यावर तिला तो दिसला. एक चाकं असलेलं टेबल ढकलत तिच्या दिशेनं येत होता. टेबल तिच्या कंबरेच्या उंचीचं होतं. टेबलाच्या पायांजवळ चामड्याच्या पट्ट्या सोडलेल्या होत्या. त्यानं ते टेबल तिच्या अगदी समोर आणून उभं केलं. मग पुन्हा तिच्या मागे जात तिला पुढं ढकलून टेबलाला टेकवलं.

“पाय फाकव, अनिता,” त्यानं हुकूम सोडला. आज्ञाधारकपणे तिनं दोन्ही पाय थोडे-थोडे बाजूला केले. “अजून फाकव,” तो ओरडला तशी ती घाबरून दोन्ही पाय पूर्ण फाकून उभी राहिली. आता तिची ओलसर योनी त्या टेबलावर अंथरलेल्या चामड्याला स्पर्श करत होती. तिचे पाय टेबलाच्या पायांपर्यंत पोचताच त्यानं चामडी पट्ट्यांनी तिचे दोन्ही पाय घट्ट बांधून टाकले. आता तिला जागेवरुन हलणं अजिबात शक्य नव्हतं. तिच्या मागं येत त्यानं तिचे हात बेड्यांमधून मुक्त केले.

तो हसत हसत तिच्या समोर येऊन उभा राहिला. तो असा तिच्या विवस्त्र शरीराकडं निरखून पाहत असताना अनिताची नजर आपोआप लाजेनं खाली झुकली. त्याचं हुकूम सोडणं सुरुच होतं.

“खाली वाकून पायांचे अंगठे पकड.”

ती खाली वाकताच तो पुढं सरकला आणि तिचे हात तिच्या पायांशी जुळवून त्यानं बांधून टाकले. कितीही धाडसी असली तरी अनिताला या असहाय्य अवस्थेची जबरदस्त भीती वाटली. आता या अवस्थेत तिला स्वतःहून कसलीही हालचाल करणं शक्य नव्हतं. तिची ओलसर योनी आणि भरगच्च नितंब ‘त्या’ अनोळखी पुरुषापुढं पूर्ण उघडे पडले होते. इतकंच नाही तर, तिचं ‘ते’ कोवळं, सुरकुतलेलं भोकदेखील त्याला आता व्यवस्थित दिसत असेल. तो आता काय करेल, याची चाहूल घेत ती स्वतःच्या श्वासांवर नियंत्रण मिळवण्याचा प्रयत्न करत होती. मिनिटभरासाठी तिला त्याची कसलीच हालचाल जाणवली नाही, पण मग तो आपल्या मागं, अगदी जवळ येऊन उभा राहिल्याचं तिला जाणवलं. आणि त्याबरोबरच तिला जाणवला एक अतिशय परिचित, पण त्या ठिकाणी अनपेक्षित वस्तूचा स्पर्श…

व्हॅसलिन! हो, नक्की व्हॅसलिनच होतं ते. आपल्या बोटावर व्हॅसलिन घेऊन तो तिच्या सुरकुतलेल्या भोकाशी चाळा करत होता. थोडा वेळ त्याभोवती गोल-गोल फिरवून त्यानं भसकन्‌ आपलं बोट तिच्या गुदेत घुसवलं. क्षणभरासाठी अनिताचा श्वास अडकला.

अमितला भेटण्यापूर्वी आपल्या ‘या’ भोकाचा दुसरा काही उपयोग तिला माहीतच नव्हता. अमितबरोबर पाहिलेल्या पॉर्न व्हिडीओमधे गुदासंभोगाचं दृश्य आलं की तिला किळस वाटायची. ती अमितवर आरडाओरड करुन ते दृश्य बंद करायला लावायची. पण एकदा तिचे हातपाय बेडला बांधून त्यानं डॉमिनेटिंग सेक्सचा प्रकार तिला शिकवला होता, त्यावेळी तिच्या विरोधाला न जुमानता त्यानं एक रबरी प्लग तिच्या गुदेत घुसवला होता. सुरुवातीला कळवळून किंचाळणार्‍या अनिताला थोड्या वेळातच या प्रकाराची मजा जाणवली होती. त्यानंतर मात्र जेव्हा-जेव्हा अमित तिच्या योनीचं रसपान करायला खाली सरकायचा, तेव्हा-तेव्हा ती त्याला एक तरी बोट मागं घुसवायची विनंती करु लागली होती. खरंतर अमितला तो प्रकार खूप आवडायचा, पण केवळ अनिताला सतावण्यासाठी तो तिला आठवण करून द्यायचा, तिच्या नकाराची आणि किळस वाटण्याची…

पण आज इथं असं या अनोळखी पुरुषाचं बोट तिच्या कोवळ्या गुदाभोकात मुक्त संचार करताना तिच्या मनात असंख्य भावनांचा कल्लोळ दाटला होता. स्वतःच्या असहाय्यतेबद्दल संताप वाटत होता. त्या घुसखोराच्या निर्लज्ज आगाऊपणाचा राग येत होता. आपल्याला अशा परिस्थितीत आणून सोडणार्‍या अमितबद्दल घृणा वाटत होती. त्याचं बोट आत-आत शिरताना वेदनेनं डोळ्यांत पाणी दाटलं होतं. आणि त्याचवेळी, एका अनोळखी जागी विवस्त्रावस्थेत एका अनोळखी पुरुषाचं बोट आपल्या गुदाभोकात फिरतंय, या जाणीवेनं ती प्रचंड उत्तेजितही झाली होती.

थोडा वेळ तिच्या भोकात बोट आत-बाहेर करुन झाल्यावर त्यानं एक जाडजूड रबरी प्लग जबरदस्तीनं तिच्या भोकात घुसवला. व्हॅसलिनमुळं त्रास थोडा कमी झाला तरी, तिच्या कोवळ्या भोकाच्या मानानं प्लगचा आकार बराच मोठा होता. पण कळवळून ओरडण्याशिवाय अनिता काहीही करु शकत नव्हती. प्लग पूर्ण आतमधे सारून झाल्यावर त्यानं तिच्या गोर्‍यापान नितंबावर एक जोरदार चापट मारली आणि तिच्यापासून लांब झाला. अनिता रडणं-ओरडणं थांबवून मोठ्ठा श्वास घ्यायचा प्रयत्न करत होती, तेवढ्यात…

“फटॅक्‌” आवाजापाठोपाठ अनिताचा अक्षरशः हंबरल्यासारखा आवाज त्या खोलीत घुमला. या क्षणी तिला अमितचा प्रचंड राग आला. त्या दोघांमधल्या अतिशय खाजगी गोष्टी त्यानं नक्की या अनोळखी माणसाला सांगितल्या असणार. नक्कीच! त्याशिवाय, कामाच्या ठिकाणी नेहमी बॉसिंग करणार्‍या अनिताला सेक्समधे मात्र डॉमिनेट करुन घ्यायला आवडतं, हे या माणसाला कसं कळलं असतं? मघाशी आपल्या गुदेत त्याचं बोट फिरत असताना आपण रडत-ओरडत असलो तरी आपल्याला ते बोट फिरवणं मनापासून आवडतं हेही त्याला ठाऊक असणार. आणि आता तर तिला होणार्‍या शारीरिक वेदनेची अजिबात फिकीर न करता, तिच्या प्रतिक्रियेचा अंदाज न घेता, ज्या निर्दयतेनं त्यानं चाबूक फटकावला होता, त्यावरुन तर नक्कीच त्याला अमितनं सगळा अंदाज दिलेला असणार याची तिला खात्री पटली. अतीव वेदनेतून परमसुख मिळवण्याची ही ट्रिकदेखील तिला अमितनंच शिकवली होती. बाहेरच्या जगात, समोरच्या माणसानं आवाज चढवून बोललेलं देखील अनितानं खपवून नसतं घेतलं. पण या खाजगी जगात मात्र आपल्याला कुणीतरी भयंकर यातना द्याव्यात, शारीरिक जबरदस्ती करावी, ही तिची सर्वात मोठी फॅन्टसी होती. या माहितीचाच फायदा घेऊन हा माणूस आपल्या शरीराशी खेळतोय, हे जाणवून तिला रागही आला आणि त्याच वेळी अत्यंत उत्तेजितही वाटलं. तिच्या मनात हे सगळे विचार येत असताना, त्यानं मात्र आपलं चाबूक उडवायचं काम चालूच ठेवलं होतं. तिचे गोरेपान नितंब आता चेरीसारखे लालभडक आणि तापलेल्या तव्यासारखे गरम झाले होते.

दहा-पंधरा फटके मारुन झाल्यावर त्यानं चाबूक बाजूला फेकून दिला आणि अनिताच्या हुळहुळणार्‍या लालबुंद गोळ्यांना तो कुरवाळू लागला. अतीव यातनेनंतर ते कुरवाळणं अनिताला हवंहवंसं वाटू लागलं. अजून थोडा वेळ त्याचे हात तिथं फिरत रहावेत असं तिला वाटत असतानाच तो थांबला आणि तिच्या समोर येऊन उभा राहिला. खाली वाकून तिचे हात सोडवत त्यानं तिला सरळ उभं केलं. तिचे नाजूक हात आपल्या हातात घेत त्यानं वर उचलले. वरुन एक मजबूत दोर लोंबत असलेला अनिताला दिसला. त्यानं सफाईदारपणे तिचे दोन्ही हात जुळवून त्या दोरात गुंफून टाकले. करकचून गाठ मारुनच तो बाजूला झाला. छताला टांगलेल्या पुलीवरुन तो दोर पलिकडं बांधलेला होता. त्यानं ते बांधलेलं टोक सोडवून आपल्या हातात घेतलं आणि जोर लावून तो दोर खेचायला लागला. त्याच्या हातात वाढणार्‍या दोराबरोबर अनिताचं शरीर वर-वर खेचलं जात होतं. कसलाही प्रतिकार न करता अनिता आपलं शरीर खेचलं जाऊ देत होती. तिच्या दोन्ही टाचा उचलल्या जाईपर्यंत त्याचं दोर खेचणं सुरु राहिलं. आता अनिता आपल्या हाय-हील्सच्या पंजांवर शरीराचा तोल सांभाळत उभी, नव्हे लोंबकळतच होती. दोराचं टोक पुन्हा बांधून तो तिच्या समोर येऊन उभा राहिला. दोन्ही हात वर खेचले गेल्यामुळं अनिताचे भरगच्च स्तन आता अगदी ताठ उभे झाले होते. वरुन खाली बघताना तिला स्वतःचे निप्पलदेखील जरा जास्तच टोकदार दिसत होते.

आणि मग, तिच्या निप्पलभोवतीच्या चॉकलेटी वर्तुळांवरुन बोटं फिरवत त्यानं अचानक तिचे दोन्ही टोकदार निप्पल चिमटीत पकडून जोरात ओढले. कळवळून ओरडत अनिता जागच्या जागी धडपडू लागली. खालून पाय आणि वरुन हात बांधलेले असल्यानं तिच्या धडपडण्यालासुद्धा मर्यादा होत्या. त्याचं बोटांच्या चिमटीत निप्पल पकडून ओढणं आणि सोडणं सुरुच होतं. हळूहळू अनिता पुन्हा उत्तेजित व्हायला लागली. डोळे मिटून, मान मागं फेकत तिनं आपलं शरीर त्याच्या दिशेनं पुढं सारलं. जणू तो वेदनादायी चिमटा तिला पुन्हा-पुन्हा हवा होता.

मधूनच त्यानं एका छोट्याशा डबीतनं कसलंतरी लाल रंगाचं क्रीम बोटांवर घेतलं. अगदी हळुवारपणे, मलम लावल्यासारखं ते क्रीम त्यानं तिच्या दोन्ही निप्पल्सभोवती लावलं. पुन्हा डबीत बोटं बुडवून त्यानं आणखी थोडं क्रीम काढलं. आता त्याचा हात खाली तिच्या योनीप्रदेशात चाचपडू लागला. तिच्या बारीक-बारीक केसांमधून तिच्या योनीपाकळ्या शोधून त्यानं तिथंही ते क्रीम चोपडलं. मग मागं जात त्यानं ते क्रीम रबर प्लगच्या बाजूबाजूनं तिच्या गुदाभोकातसुद्धा सारलं. आपल्या तिन्ही ‘खाजगी’ अवयवांवर त्या थंड क्रीमचा स्पर्श जाणवून अनिता अजूनच उत्तेजित होत होती.

पण काही सेकंदांतच ते थंड वाटणारं क्रीम तिला उबदार वाटायला लागलं. आणि हळूहळू ते क्रीम लावलेल्या ठिकाणी तिला खाज सुटू लागली. आपले स्तन कुणीतरी जबरदस्त कुस्करावेत, असं तिला तळमळून वाटू लागलं. स्वतःचे स्तन दाबण्यासाठी, स्वतःची ताठरलेली बोंडं चिरडण्यासाठी ती आपले हात सोडवण्याचा प्रयत्‍न करु लागली. आत्ता या क्षणी तिला त्याच्या राकट बोटांची गरज होती, तिच्या चुरचुरणार्‍या निप्पल्सवर आणि तिच्या खाजणार्‍या योनीमधे…

आणि त्याच वेळी तिला जाणवला त्या थरथरत्या वस्तूचा स्पर्श. तसा अमितनं तिला एक मिडीयम साईझचा व्हायब्रेटर गिफ्ट केला होता, पण आजतागायत तिनं एकटीनं तो कधीच वापरला नव्हता. अमितकडूनच ती तो व्हायब्रेटर स्वतःवर चालवून घ्यायची. पण आत्ता तिच्या खाजणार्‍या योनीपाकळ्या विलग करत आत घुसलेला व्हायब्रेटर बर्‍याच मोठ्या साईझचा वाटत होता. शिवाय त्याचे व्हायब्रेशन्स तिच्या अपेक्षेपेक्षा खूपच जोरात जाणवत होते. खाली दोन्ही पाय बांधलेले असले तरी मांड्या फाकवून ती व्हायब्रेटरसाठी जास्तीत जास्त जागा करुन देत होती. तिच्या नाजूक योनीचा अंदाज घेत तो हळूहळू एक-एक इंच पुढं सरकत होता. अनिता मात्र त्या क्रीममुळं आणि एकंदरीतच त्या अवस्थेमुळं इतकी उत्तेजित झाली होती की स्वतःचं संपूर्ण शरीर पुढं ढकलून ती तो व्हायब्रेटर आत-आत घ्यायचा प्रयत्‍न करत होती. तो जाडजूड व्हायब्रेटर पूर्ण आत घेतल्यावर ती थरथरत त्याचं व्हायब्रेशन उपभोगत उभी राहिली.

दोन्ही पाय खाली बांधलेले. दोन्ही हात वर खेचून बांधलेले. अशा अज्ञात ठिकाणी, अनोळखी पुरुषासमोर पूर्णपणे असहाय्य, अनावृत्त, उत्तेजित अवस्थेत लोंबकळणारी अनिता आयुष्यातलं परमसुख अनुभवत होती. तिच्या गुदाभोकात गच्च बसलेला प्लग आणि तिची योनी भरुन थरथरणारा व्हायब्रेटर. वरुन त्या लाल क्रीममुळं चुरचुरणारे निप्पल्स. त्या अनोळखी पुरुषानं आत्ता तिची दोन्ही बोंडं चिरडावीत, चावावीत, तिचे गुबगुबीत मांसल गोळे कुस्करावेत, असं तिला मनापासून वाटत होतं. तिच्या दोन्ही भोकांतल्या त्या दोन वस्तू शरीरात खूप खोलवर घुसल्यात असं तिला वाटत होतं. त्यानं केव्हाच व्हायब्रेटर आत ढकलणं थांबवलं होतं, पण अनिता स्वतः त्याला आत-आत घ्यायचा प्रयत्‍न करत होती. दोन्ही भोकं आवळून, मनगटं आणि घोट्यांना ताण पडेपर्यंत ओढून तिनं आपलं संपूर्ण शरीर ताणलं आणि एक जोरदार किंकाळी फोडत ती सुखाच्या परमोच्च बिंदूवर पोहोचली. तिच्या आयुष्यात पहिल्यांदाच तो क्षण इतका वेळ टिकला. तिच्या योनीचे स्नायू जसे ढिले पडू लागले तसे तिच्या गुदेतले स्नायू ताठरु लागले. आणि उत्तेजनेची पहिली लाट ओसरण्यापूर्वीच पुन्हा तिचं शरीर ताठरलं. गुदेत खुपसलेल्या रबरी प्लगमुळं तिनं लागोपाठ दुसरा ऑरगॅजम अनुभवला. एकाच वेळी अतीव वेदना आणि परमसुखाचा अनुभव ती घेत होती.

हळूहळू तिचं शरीर ढिलं पडू लागलं. लोंबकळलेल्या अवस्थेत तिचा चेहरा तिच्या छातीवर झुकला. त्यानं पुढं होऊन तिच्या योनीतला व्हायब्रेटर उपसून काढला. तिच्या शरीरात पुन्हा त्राण यायला थोडा वेळ लागला. थोडीशी ताकद एकवटून जेव्हा तिनं मान वर उचलली तेव्हा…

...खोलीतले सगळे लाईट लागलेले होते. त्या लख्ख उजेडात तिला दिसल्या साधारण पंधरा खुर्च्या, तिच्यापासून फक्त दहा-एक फुटांवर. अविश्वासानं ती त्या खुर्च्यांकडं, आणि अर्थातच त्यावर बसलेल्या लोकांकडं बघत राहिली. साधारण तीस ते पन्नास वयाचे पुरुष… आणि स्त्रियासुद्धा होत्या त्यात. सगळे आनंदानं आणि कौतुकानं अनिताकडंच बघत होते. सगळ्यात शेवटच्या खुर्चीवर अमित बसला होता, तिच्याकडं अभिमानानं बघत. अमितला बघताच तिला हायसं वाटलं. पण दुसर्‍याच क्षणी तिला स्वतःच्या अवस्थेची आणि नुकत्याच घडलेल्या ‘प्रदर्शना’ची आठवण झाली. लाजेनं चूर होऊन तिनं मान खाली घातली, पण आपलं अनावृत्त शरीर झाकण्यासाठी स्वतःचे हातसुद्धा हलवू शकत नव्हती. आणि तसंही आता काय लपवायचं होतं? सगळा ‘शो’ तर मिटक्या मारत बघितलाच की त्यांनी…

तिच्या डोक्यात या सगळ्या विचारांचा गोंधळ चालू असतानाच, तिला मागून थंडगार पाण्याचा स्पर्श जाणवला. इतका वेळ तिच्या शरीराशी खेळणारा तो अनोळखी तरुण, हातात पाण्याचा पाईप घेऊन तिला ‘थंड’ करत होता. दोन्ही हात आणि पाय बांधलेल्या अवस्थेत त्याच्याकडून आंघोळ घालून घेण्याशिवाय तिच्याकडं कुठला पर्यायच नव्हता. तिच्या नग्न शरीराला वळसा घालत त्यानं तिला डोक्यापासून पायापर्यंत पूर्ण भिजवून टाकलं. आधी नितंबावर पडलेले चाबकाचे फटके, मग बांधल्यामुळं हाता-पायांना आलेली रग, त्या क्रीममुळं आणि त्याच्या हाताळण्यामुळं हुळहुळणारे स्तन आणि निप्पल्स, दोन्ही दिशांनी झालेलं अनपेक्षित आक्रमण सोसलेली तिची दोन्ही नाजूक भोकं, आणि या सगळ्या प्रकारात तापून उठलेलं तिचं जवान कोमल शरीर… अशा वेळी त्या थंडगार पाण्याची तिला खरंच गरज होती!

तिला पूर्ण भिजवून झाल्यावर त्यानं पाणी बंद केलं आणि पुढं येऊन तिचे पाय मोकळे केले. बराच वेळ फाकवून धरलेले पाय अनितानं जवळ आणले आणि सरळ उभं राहण्याचा प्रयत्‍न केला. मग त्यानं वर टांगलेला दोर खाली सोडून तिचे हातही मोकळे केले. काही क्षणच तिला असं मोकळं सोडून तो पुन्हा तिच्या बाजूला आला. मगाचचं टेबल पुढं ओढून त्यानं अनिताला त्याच्यावर झोपायला लावलं. त्याच्या कुठल्याही कृतीला विरोध करण्यासाठी ना तिच्या शरीरात त्राण होते, ना मनात इच्छा!

टेबलवर तिला पाडून त्यानं तिचे हात वर बांधून टाकले. यावेळी तिचे पाय घोट्यापाशी न बांधता त्यानं तिच्या मांड्यांभोवती पट्ट्या गुंडाळल्या. टेबलाच्या दोन्ही बाजूंना असलेल्या हुक्समधे या पट्ट्या अडकवून टाकल्यानं अनिताचा योनीप्रदेश आता मगाचच्या पेक्षा जास्त उघडा पडला. आता समोरुन तिच्या गुलाबी योनीपाकळ्या फाकलेल्या दिसत होत्याच, शिवाय अजून तिच्या मागच्या भोकातच असलेला रबरी प्लगसुद्धा व्यवस्थित दिसत होता. त्यानं थोडा वेळ तिला तशाच अवस्थेत सोडून दिलं. आता खोलीत बसलेल्या आणि आपल्याकडंच बघणार्‍या लोकांच्या विचारानं तिला लाजेबरोबरच उत्तेजनाही वाटू लागली. अमितसुद्धा आपल्या आजूबाजूला आहे हे आठवून ती निर्धास्तपणे त्या टेबलवर पडून राहिली, पुढच्या हल्ल्याची वाट बघत…

आणि मग तिला जाणवला व्हायब्रेटरचा परिचित स्पर्श… आधी तिच्या पायांवर, मग तिच्या पुष्ट मांड्यांवर, मग तिच्या सपाट पोटावर, खोलगट बेंबीभोवती, आणि मग हळूहळू वर सरकत तिच्या दोन्ही स्तनांवर, तिच्या कडक निप्पल्सवर. इतक्या कमी वेळात आपण पुन्हा उत्तेजित होतोय यावर तिचा स्वतःचा विश्वास बसत नव्हता. तिच्या फाकलेल्या मांड्यांमधून तिच्या योनीरसाचा ओघळ तिच्याच गुदाभोकाकडं चाललेला तिला जाणवला. आणि तो ओघळ टिपणार्‍या पंधरा-वीस अनोळखी स्त्री-पुरुषांच्या नजरा आठवून ती प्रचंड उत्तेजित झाली. अनावर होऊन तिच्या तोंडातून ‘आह्‌ आह्‌’ असे विव्हळण्याचे आवाज येऊ लागले.

अचानक व्हायब्रेटर बंद झाला. अनिताची उत्तेजना आता तिच्या शरीरात मावत नव्हती. ती जोरजोरात विव्हळू लागली, ओरडून ओरडून त्या अनोळखी पुरुषाला जवळ बोलवू लागली. काही सेकंदच मधे गेले असतील आणि मग तिला अतिशय अनोळखी आणि अनपेक्षित स्पर्श जाणवला तिच्या दोन मांड्यांच्या मधे…

आश्चर्यानं तिनं मान वर उचलून बघितलं तर तो अनोळखी तरुण चक्क तिच्या योनीपाकळ्यांवरुन आपली लांबसडक जीभ फिरवत होता. तिनं समाधानानं हसून त्याच्याकडं बघितलं आणि मग टेबलावर मागं मान टाकून आपलं शरीर सैल सोडून दिलं. आता तो तिच्यासाठी अनोळखी नव्हता. खोलीतली इतर माणसं तिच्यासाठी अस्तित्वात नव्हती. अमितचा तर विचारसुद्धा तिच्या डोक्यात नव्हता. त्या तरुणाच्या लांब आणि राकट जिभेचं स्पर्शसुख अनुभवत ती डोळे मिटून निपचीत पडून राहिली. पुढच्या ऑरगॅजमवेळी तिच्या चेहर्‍यावर भलं मोठं हसू होतं.

किती वेळ तो तिची योनी चाटत होता, किती वेळ ती अशी टेबलवर पडून होती, जागी होती की झोपली होती… काही कळायला मार्ग नव्हता. तिला फक्त एवढंच कळालं की, खोलीमधे पुन्हा ते दोघेच उरले होते, तिचे हातपाय मोकळे सोडले होते, तिच्या गुदाभोकात घातलेला रबरी प्लग काढून टेबलावर शेजारीच ठेवला होता, आणि तिच्या आयुष्यातलं परमोच्च संभोगसुख प्रत्यक्ष संभोग न करताच तिला मिळवून देणारा तो अनोळखी तरुण तिच्यासमोर अदबीनं उभा होता. सावकाश उठून ती टेबलवरुन खाली उतरली. त्याच्या हातात तिचे कपडे होते. आता कपडे घालताना मात्र तिनं त्याच्याकडं पाठ केली… लज्जारक्षणासाठी नव्हे, तिच्या टाईट ब्रेसियरचं हुक लावून देण्यासाठी. त्यानंदेखील आनंदानं तिला कपडे घालायला मदत केली.

कपडे घालून झाल्यावर तो अनिताला घेऊन पुन्हा त्या वॉचमन केबिनपर्यंत आला. समोर तीच काळी मर्सिडीज उभी होती. मर्सिडीजचा ड्रायव्हर, रमेश, तिच्यासाठी दार उघडून थांबला होता. ड्रायव्हरचं नाव आठवताच अनिताला खुदकन्‌ हसू आलं. मागं वळून तिनं त्या ‘अनोळखी तरुणा’ला भेटल्यापासून पहिल्यांदाच विचारलं,

“तुझं नाव काय?”

तो हसला. तिच्या जवळ सरकत त्यानं तिचा हात हातात घेऊन दाबला आणि म्हणाला,

“माझं नाव महत्त्वाचं नाही. पण मला पुन्हा भेटावंसं वाटलं तर अमितलाच सांग. तो नक्की तुला माझ्याकडं घेऊन येईल. लवकरच भेटू…”

त्याला मिठी मारुन त्याचं एक रसरशीत चुंबन घ्यावं असं अनिताला मनापासून वाटलं. पण तिला वाटेल ते करण्याइतके त्राण तिच्या शरीरात आता उरले नव्हते. त्यामुळं नुसतंच हसून तिनं त्याला “थँक्स” म्हटलं आणि गाडीकडं चालू लागली.

गाडीत मागच्या सीटवर अमित तिची वाट बघत होता. आत शिरताच अनितानं स्वतःला अमितच्या कुशीत झोकून दिलं. अमितनं तिच्या डोक्यावर प्रेमानं थोपटत ड्रायव्हरला निघण्याचा इशारा केला.

ती काळी मर्सिडीज पुन्हा इंडस्ट्रीयल एरियाच्या अरुंद रस्त्यांवरुन गजबजलेल्या शहराकडं धावू लागली. अमितनं बाजूला ठेवलेला व्हिडीयो कॅमेरा हातात घेतला आणि अनिताकडं त्याचा डिस्प्ले धरत म्हणाला,

“गाडीतून उतरल्यापासून तू जे काही केलंस… किंवा तुझ्यासोबत जे काही केलं गेलं, ते सगळं या व्हिडीयो टेपमधे आहे. कसली धाडसी आहेस तू, अनि! आय होप, तू हे धाडस एन्जॉय केलंस…”

अनिता फक्त हुं हुं करत त्याच्या कुशीत सुस्तावली होती. तिच्या चेहर्‍यावरुन ओसंडणारं हसू आणि समाधानच तिच्या वतीनं बोलत होतं. तिला बोलण्याचाही त्रास न देता पुन्हा थोपटत अमितनं तिच्या धाडसाची टेप प्ले केली. आजचा प्लॅन तर यशस्वी झाला. आता पुढच्या धाडसासाठी अनि लवकरच तयार होईल, या विचारानं तो स्वतःवरच खूष झाला होता...

Tuesday, August 26, 2014

डेमो

दुपारची वेळ होती. मी घरी एकटाच एका कथेवर काम करत बसलो होतो. दुपारच्या वेळी शक्यतो कुणी डिस्टर्ब करायला येत नाही. त्यामुळं सलग लिखाण करता येतं.

कथा जवळजवळ संपवतच आणली होती. इतक्यात डोअरबेल वाजली. मी कथेच्या क्लायमॅक्समधे इतका गुंगलो होतो की, कुणीही आलं तरी दार उघडू नये असं वाटत होतं. दोनदा बेल वाजवून झाल्यावरही मी जागचा हललो नाही. म्हटलं, असेल कुणीतरी सेल्समन किंवा पत्ता विचारणारं कुणीतरी. अजून एखाद्या वेळेस वाजवेल आणि जाईल निघून…

पाचव्यांदा बेल वाजली तेव्हा मात्र उठावंच लागलं. दार उघडून वसकन् ओरडणारच होतो, पण…

दारात एक तरुण मुलगी उभी होती. काळासावळा रंग, टप्पोरे डोळे, सरळ नाक, पातळ ओठ. उंची पाचेक फूटच असेल. अंगात थोडासा ढगळा लाल टी-शर्ट, खाली निळी जीन्स. डोक्यावर लाल कॅप. एकंदरीत ‘नाजूक’ प्रकारात मोडणारा आयटम.

खांद्यावरची जड बॅग खाली ठेवत ती म्हणाली,

“सॉरी सर, तुम्हाला डिस्टर्ब करतेय. मी ‘युनिक टॉईज’ कंपनीतून आलेय. तुम्ही आमच्याकडं ‘डेमो रिक्वेस्ट’ नोंदवली होती ना?”

मला चटकन् आठवेना. युनिक टॉईज, डेमो रिक्वेस्ट… मी तर एकटाच राहात होतो. खेळणी वगैरे मागवायला लहान मुलंच नव्हती. मग ही काय म्हणतेय?

“सॉरी मिस्, इतक्यात तरी मी कसली खेळणी मागवल्याचं आठवत नाही. तुम्ही कदाचित चुकीच्या पत्त्यावर आला आहात.”

“नाही सर, पत्ता बरोबरच आहे. आणि कदाचित आम्हाला बरेच दिवस उशिर झाल्यानं तुम्हाला आठवत नसेल. त्याचं काय आहे, आपल्याकडं या प्रॉडक्टवर कायद्याची खूप बंधनं आहेत. त्यामुळं आम्हाला कस्टमरच्या पसंतीनुसार खेळण्यांचे पार्ट्स वेगवेगळ्या ठिकाणी तयार करुन मागवावे लागतात. शिवाय, डेमोसाठी आमचा स्टाफसुद्धा खूप कमी आहे. त्यामुळं डेमो रिक्वेस्ट प्रोसेस करायला दोन ते तीन महिने लागतात. त्याबद्दल कंपनीतर्फे मी तुमची माफी मागते.”

मला अजूनही काही अर्थबोध होत नव्हता. दोन-तीन महिन्यांपूर्वी मी असं काही शोधत होतो का, ते आठवून पाहिलं. पण नाही. तरीसुद्धा, खेळण्यांचा डेमो ही काहीतरी वेगळी कन्सेप्ट होती. त्यातून ती कायद्याची बंधनं वगैरे काहीतरी म्हणाली, त्यामुळं मला जरा इंटरेस्ट वाटला.

“ठीकाय, तुम्ही आत येऊन बोललात तरी चालेल.”

“थँक्यू मिस्टर सॅम,” असं म्हणून ती आपली बॅग उचलून आत आली. तिनं ‘सॅम’ म्हटल्यामुळं मला थोडा संदर्भ लागू लागला. मी ह्या फ्लॅटमधे एक-दीडच महिन्यांपूर्वी रहायला आलो. त्याआधी इथं सॅम नावाचा एक फॉरेनर त्याच्या इंडीयन गर्लफ्रेन्डसोबत रहायचा, असं मला फ्लॅटच्या मालकानं सांगितलं होतं.. त्या सॅमनंच कसली तरी ‘डेमो रिक्वेस्ट’ पाठवताना हा पत्ता दिला असणार. पण आता माझी उत्सुकता चाळवली गेल्यानं, मी ‘सॅम’ नाही हे तिला सांगावंसं वाटलं नाही.

“हं, आता बोला कसला डेमो दाखवणार आहात?” दार बंद करत मी आत आलो. तोपर्यंत बॅगमधून पाण्याची बाटली काढून ती गटागट पाणी पीत उभी होती.

पाणी पिऊन झाल्यावर तिनं माझ्याकडं बघितलं. मग इकडं-तिकडं बघत विचारलं, “घरात लेडीज कुणी नाही?”

मी म्हटलं, “नाही. पण तुम्ही घाबरु नका. मी तसा सभ्य माणूस आहे.”

यावर खळखळून हसत ती म्हणाली, “अहो, घाबरायचा प्रश्न नाही. या जॉबसाठी आम्हाला सर्व प्रकारचं ट्रेनिंग दिलं जातं. त्यात स्वसंरक्षणासाठी कराटे, बॉक्सिंगपासून चाकू आणि बंदूक चालवण्यापर्यंत सगळं शिकवतात. आत्तासुद्धा माझ्या बॅगेमधे किमान तीन-चार प्रकारची हत्यारं तुम्हाला सापडतील. त्यामुळं घाबरु तुम्ही नका. आम्ही ते सगळं इमर्जन्सीमधेच वापरतो. मी लेडीजचं विचारलं ते डेमोसाठी.”

“अच्छा, अच्छा!” मी अजिबात घाबरलो नाही असं दाखवत म्हणालो, “त्याचं काय आहे, आत्ता तरी मी एकटाच आहे घरात. त्यामुळं तुम्ही डेमो मलाच दाखवा. मी नंतर शिकवेन लेडीजला.”

ती पुन्हा हसायला लागली.

“अहो, तुम्हाला डेमो कसा दाखवणार? खेळणी तर लेडीजसाठी मागवलीत ना! एनी वे, तुम्ही मला सभ्य आणि सरळ पुरुष वाटता. त्यामुळं मी स्वतःवर डेमो दाखवते. नंतर तुम्ही तुमच्या गर्लफ्रेन्डला किंवा बायकोला तसं करुन दाखवू शकता. तसंही दोघांना ही खेळणी वापरायची माहिती असेल तर जास्त मजा येते, असा आमच्या कस्टमर्सचा फीडबॅक आहे.”

एवढं बोलून ती बॅगजवळ जमिनीवरच बसली. बॅगमधून तिनं एक रंगीत बॉक्स बाहेर काढला. त्यातून हेडफोनसारखं दिसणारं एक मशिन काढलं.

“आपण या खेळण्यापासून सुरुवात करु. याचा डेमो मला तुमच्यावरही दाखवता येईल,” असं म्हणत ती उठली आणि माझ्या जवळ आली. मला आता या सगळ्या प्रकाराचा अंदाज येऊ लागला होता. पण तरी हे सगळं अनपेक्षित असल्यानं धाकधूक वाटत होतीच.

माझ्या हाताला धरुन तिनं सोफ्यापर्यंत आणलं. सोफ्यावर मला ढकलून ती पुन्हा बॅगकडं गेली. बाहेर काढून ठेवलेल्या बॉक्समधून तिनं दोन पेन्सिल सेल घेतले. हातातल्या हेडफोनसारख्या मशिनमधे ते सेल टाकून तिनं एकदा ऑन-ऑफ करुन बघितलं.

“हे आमच्या कंपनीचं नविन प्रॉडक्ट आहे. याला म्हणतात ‘बूब सकर’. तुम्ही प्लीज तुमचा शर्ट काढून ठेवाल का?”

माझी काय बिशाद होती नाही म्हणायची? एक तर अशी तरुण मुलगी एकांतात शर्ट काढायला सांगतेय, ही एक्साइटमेंट. आणि दुसरं म्हणजे तिच्या बॅगमधे असलेली ‘किमान’ तीन-चार प्रकारची हत्यारं!

शर्टची बटणं काढून मी शर्ट अंगावेगळा केला. तिच्या पुढच्या सूचनेनुसार बनियनदेखील काढून ठेवला.

हेडफोनसारखं दिसणार्या त्या ‘बूब सकर’ला वायरनी जोडलेले दोन वाटीसारखे अर्धगोल होते. ते अर्धगोल माझ्या छातीवर टेकवून तिनं निप्पल्सभोवती अॅडजस्ट केले. मग खट्याळ हसत ती म्हणाली -

“अगदी ‘बूब्स’ नसले तरी डेमोपुरतं मटेरीयल आहे बर का इथं! फक्त ‘सकर’च्या लेव्हल टू, लेव्हल थ्री वर थोडंसं दुखेल तुम्हाला. त्याचं काय आहे ना, हा ‘सकर’ गुळगुळीत स्कीनसाठी डिझाईन केलाय. आता ज्या भागावर हा वापरायचा तिथं ‘एवढे’ केस असतील हे त्या डिझायनरला तरी कसं सुचणार म्हणा.”

असं बोलत असतानाच तिनं रेग्युलेटरवर लेव्हल वन सेट करुन सकर ‘ऑन’ केला. मला छातीवर हलकासा झटका बसल्यासारखं वाटलं, पण ते दोन अर्धगोल आता एकदम फिट बसले होते.

“तुमच्या गैरहजेरीत तुमच्या मैत्रिणीचे हात फार दुखू नयेत, म्हणून हे खास मशिन आमच्या कंपनीनं बनवलंय. हे लेव्हल वन वर माउंटींग झालं की हळूहळू लेव्हल वाढवत न्यायच्या. या अशा…”

असं म्हणत तिनं लेव्हल टू घेतली. आता माझ्या छातीवरचा दाब वाढल्याचं मला जाणवलं. त्या अर्धगोलांच्या बॉर्डरमधे केस अडकून ओढले गेल्यानं थोडं दुखत होतं खरं, पण त्यापुढचं फीलिंग जबरदस्त होतं.

निप्पलभोवती कुणाचं तरी तोंड असल्याची जाणीव होती ती. शक्य तितकं ‘मटेरीयल’ तोंडात भरुन कुणीतरी जोरात ओढतंय, असं वाटत होतं. माझ्या चेहर्यावर समाधानाचं हसू बघून तिनं रेग्युलेटरवर लेव्हल थ्री सिलेक्ट केली. अचानक माझ्या छातीवरचा दाब थांबला. मला वाटलं, मशिन बंद पडलं की काय. पण तेवढ्यात ते दोन्ही अर्धगोल जागेवरच फिरु लागले. आधी दोन्ही उजवीकडे थोडेसे गोल फिरले, मग डावीकडे. त्यानंतर एक डावीकडे, दुसरा उजवीकडे. दोन-तीन वेळा असं फिरुन झाल्यावर पुन्हा दाब वाढू लागला, आणि फिरण्याचा स्पीडही.

हातांनी एखाद्या मुलीचे गुबगुबीत स्तन दाबावेत, पिरगाळावेत, तसंच त्या मशिनचं काम चाललं होतं. तोंडानं चावणं आणि हातानं पिरगाळणं, या दोन्ही क्रिया एकाच वेळी होत असल्यानं प्रचंड एक्साईट व्हायला झालं होतं. आपण कुठं आहोत, कुणासमोर आहोत, सगळं विसरुन मी सोफ्यावर मागं मान टाकली आणि ट्रॅकपँटवरुनच माझ्या उत्तेजनेला दाबत विव्हळू लागलो. आह् आह् ओह् ओह् असे आवाज माझ्या तोंडून फुटू लागले. तेवढ्यात…

अचानक ‘बूब सकर’ बंद झाला. छातीवरचा पूर्ण दाब गेला. मी रागानं डोळे उघडून समोर उभ्या असलेल्या तरुणीकडं बघितलं.

“आय होप यू लाईक्ड इट, सर,” खोडकरपणे हसत तिनं विचारलं.

“ऑफ कोर्स, येस! पण ते मधेच बंद कसं पडलं?”

“त्याला ऑटो साउंड सेन्सर आहे सर. वेगवेगळ्या लेव्हल्सनुसार युजरच्या आवाजाच्या तीव्रतेची पातळी सेट केलेली आहे. यामधे अजून लेव्हल फोर, लेव्हल फाईव्ह, लेव्हल सिक्स, आणि लेव्हल सेव्हन इतक्या लेव्हल्स आहेत. पण ‘लेव्हल थ्री’लाच तुम्ही ‘लेव्हल सिक्स’ची आवाजाची पातळी क्रॉस केलीत. त्यामुळं तुमच्या सुरक्षेसाठी मशिन ऑटो स्वीच ऑफ झालं.”

“म्हणजे, तुम्ही म्हणताय की मला लेव्हल थ्री सहन नाही झाली? मग लेव्हल सेव्हनपर्यंत बायका कशा काय वापरणार हे मशिन?”

“हाच तर खूप मोठा गैरसमज असतो पुरुषांचा, सर. त्यांना वाटतं की आपणच शारीरिक यातना सोसू शकतो. आपण किती ताकदवान, यावर ते स्त्रियांच्या सहनशक्तीची लेव्हल ठरवतात. पण प्रत्यक्षात स्त्रियाच कित्येक पटींनी सहनशील आणि ताकदवान असतात. पण पुरुषाचा इगो सांभाळण्यासाठी त्या हे गैरसमज दूर करण्याचा प्रयत्न करत नाहीत.”

“छे! मला नाही पटत,” माझा इगो नक्कीच दुखावला गेला होता. “हे सिद्ध करु शकता तुम्ही?”

“अर्थातच!” एका सेकंदात तिनं उत्तर दिलं आणि माझ्या छातीवरुन ‘बूब सकर’ काढून घेत ती म्हणाली, “प्रत्यक्ष हात आणि तोंडाचा फोर्स टेस्ट करणारं मशिनही आहे माझ्याकडं.”

‘बूब सकर’चा बॉक्स परत बॅगेमधे ठेवून तिनं दुसरी एक लंबुळकी डबी बाहेर काढली. त्यातून दोन लांब वायर्सला जोडलेला एक इंडीकेटर काढला. माझ्यासमोर येऊन तिनं ते मशिन मला बघायला दिलं. त्या दोन्ही वायर्सच्या टोकांना सुईसारखं काहीतरी जोडलं होतं. इंडीकेटरच्या डिस्प्लेवर दोन सेक्शन होते. एकावर लिहिलं होतं, लेव्हल ऑफ फोर्स आणि दुसर्यावर, लेव्हल ऑफ साउंड.

मी मशिनचं निरीक्षण करेपर्यंत तिनं माझ्यासमोर स्वतःचा टी-शर्ट काढून टाकला होता. इतका वेळ त्या ढगळ्या टी-शर्टमुळं माझ्या लक्षात नव्हतं आलं, पण आता पिवळ्या पुश-अप ब्रामधे तिचे भरदार स्तन खूपच आकर्षक दिसत होते. तिच्या काळ्यासावळ्या त्वचेवर एक प्रकारची तुकतुकी होती. त्यामुळं तिचे सरळ खांदे, ब्रामधून डोकावणारे भरीव स्तन, सपाट पोट, त्यावर मधोमध खोलगट बेंबी, हे सगळं शाळीग्रामात घडवलेल्या देवीच्या मूर्तीसारखं वाटत होतं.

अजिबात न लाजता ती छातीची मादक हालचाल करत सोफ्यावर माझ्याशेजारी येऊन बसली. मग माझ्या हातातून ते मशिन घेऊन तिनं दोन्ही वायर्स सरळ केल्या. मानेनंच मला जवळ यायला खुणावलं. माझी तर तिच्या छातीवरुन नजरच हटत नव्हती. ते मस्त गरगरीत गोळे कुस्करण्यासाठी हात शिवशिवत होते आणि तोंडातून लाळ टपकायचीच बाकी होती.

“उघडा.”

तिच्या आवाजानं मी भानावर आलो. पण काय करायचं ते न सुचून तसाच तिच्याकडं बघत राहिलो.

“उघडा ना सर. टेस्टींग करायचंय…” असं म्हणत तिनं स्वतःच माझा हात घेऊन आपल्या छातीवर ठेवला. तिच्या छातीचा कडकपणा आणि आकार जाणवून माझ्या अंगात वीज सळसळली. मी झटकन उठून तिच्या समोर आलो. गुडघ्यांवर बसत मी दोन्ही हातांनी तिचे गोळे दाबू लागलो.

“असं नाही, सर. हे मशिन जोडल्यावर करा. त्याआधी ही ब्रा काढावी लागेल.”

मी उत्साहानं ब्राचं हुक चाचपडू लागलो. तिच्या स्तनांच्या गोलाईमुळं ब्राचं छोटंसं हुक दोन्ही गोळ्यांच्या मधे लपलं होतं. मी मुश्कीलीनं दोन्ही गोळे बाजूला करत ते हुक खोललं, तसे उसळी मारुन दोघे बाहेर आले. दोन्ही हातांनी तिची ब्रा पकडत मी तिच्या हातांतून सोडवून घेतली. कुठल्याही आधाराशिवाय ताठ उभे राहिलेले तिचे स्तन, हातांतून ब्रा सोडवताना होणारी त्यांची मादक हालचाल, बरोबर मधे नेम लावून बसवल्यासारखे काळे छोटे मनुके, आणि त्याभोवती साधारण रुपयाच्या नाण्याएवढी डार्क चॉकलेटी वर्तुळं.

नुसतं बघूनच खाली माझ्या पँटमधे आचके बसू लागले.

“आता हे टेस्टींग मशिन मी माझ्या बूब्सना जोडते. ‘बूब सकर’चं काम मात्र तुम्हाला करावं लागेल. कराल ना?” गालात जीभ घोळवत तिनं लाडीकपणे विचारलं.

माझी काय बिशाद नाही म्हणायची!

त्या दोन वायर्सची टोकं तिनं दोन्ही स्तनांच्या बाजूला चिकटवली. डिस्प्ले इंडिकेटर शेजारी सोफ्यावरच ठेवला आणि म्हणाली,

“करा आता सुरु. तोंड वापरा, हात वापरा, दाबा, चावा, पिरगळा. काहीही करा, फक्त या इंडिकेटरवर लक्ष राहू द्या. तुमची फोर्स लेव्हल आणि माझी साउंड लेव्हल मॅच होते का, तेवढं बघा.”

पडत्या फळाची आज्ञा स्वीकारुन मी ताबडतोब तिच्या छातीवर झडप घातली. आधी दोन्ही गोळे एकदम कुस्करायचा विचार होता. पण अपेक्षेपेक्षा बरेच मोठे होते तिचे स्तन. म्हणून मग दोन्ही हातांच्या ओंजळीत एक गोळा पकडून मी तिच्या कडक निप्पलला जीभ लावली. तिच्या अंगावर शहारा आलेला मला स्पष्ट जाणवला. दोन्ही हातांनी तिचा स्तन दाबत मी शक्य तितकं ‘मटेरीयल’ तोंडात भरायचा प्रयत्न करु लागलो. माझ्या चोखण्याचा स्पीड वाढेल तशी तिच्या श्वासांची गती वाढत होती.

हे सगळं सुरु असतानाच माझं त्या इंडीकेटरवरही लक्ष होतं. मी तिचे गोळे दाबून चोखायला सुरुवात केली तेव्हा त्यावर फोर्स लेव्हल ‘वन’ दिसत होती, आणि साउंड लेव्हल ‘झीरो’. मी चोखण्याचा स्पीड वाढवला तरी तिचा फक्त श्वासच जोरजोरात होत होता. मग मी चोखणं कमी करुन हातांचा दाब वाढवला आणि तिचं निप्पल दातांत पकडून जोरात चावलं.

‘आह्’ असा आवाज करुन तिनं दोन्ही हात माझ्या डोक्यावर आणले. इंडिकेटरवर साउंड लेव्हल ‘वन’ झाली होती. पण फोर्स लेव्हल ‘टू’ आणि ‘थ्री’ अशी बदलत होती. मी एका हातानं तिचा एक स्तन पिरगाळत त्यावरचा निप्पल चावू लागलो. तेव्हाच दुसरा हात तिच्या दुसर्या स्तनावरुन फिरवत मी दुसरं निप्पल चिमटीत पकडलं. आता दातांच्या आणि बोटांच्या चिमटीत दोन्ही निप्पल चिरडले जात होते. मागे सोफ्यावर मान टाकून ती माझं डोकं आपल्या छातीवर दाबत होती आणि मोठ्यानं हुंकारत होती.

साउंड लेव्हल ‘टू’ आणि फोर्स लेव्हल ‘फोर’ झाली होती. पण तिच्या त्वचेचा स्पर्श, स्तनांचा गुबगुबीतपणा, निप्पल्सची ताठरता, या सगळ्यांमुळं माझा लंड पूर्ण ताठ होऊन आचके देऊ लागला होता.

तिच्या छातीवरचा फोर्स अजून वाढवण्यासाठी मी दोन्ही हातांनी धसमुसळेपणा करत तिचे गोळे जमेल तसे दाबू लागलो, पिरगाळू लागलो. आळीपाळीनं दोन्ही निप्पल चावू लागलो. मी ते इतक्या जोरात चावले होते की त्यांचा ताठरपणा कमी होऊन ते थोडे हुळहुळे झाल्याचं जाणवत होतं. आता इंडिकेटरवर फोर्स लेव्हल ‘सिक्स’ दाखवत होती. ती माझं डोकं आपल्या छातीवर दाबत, आपले स्तन अजून माझ्या तोंडात कोंबत आह् आह् करत सीत्कारत होती. मी अजून ताकद लावून तिचा स्तन निम्मा-अर्धा तोंडात भरुन घेतला आणि जीव खाऊन चावला.

आऽऽ करुन जोरात किंकाळी फुटली. साउंड इंडिकेटर लेव्हल ‘थ्री’ दाखवत असतानाच मी धाडकन मागं जमिनीवर पडलो. इतका मोठा आवाज होऊनही लेव्हल ‘थ्री’ कशी, याचा विचार करत असताना मला जाणवलं…

ती किंकाळी माझी होती!

प्रचंड उत्तेजनेनं माझा बांध फुटला होता. जोरात ओरडून मी खाली पडलो होतो. माझ्या ट्रॅकपँटवर पुढे मोठ्ठा ओलसर डाग दिसत होता.

ती मात्र स्वतःच्या हातांनी स्वतःचे स्तन आणि हुळहुळे झालेले निप्पल कुरवाळत होती. माझ्या पँटकडं आणि माझ्याकडं बघत गर्वानं हसत होती.

“बघितलंत सर? मी म्हणाले होते ना, स्त्रियाच पुरुषांपेक्षा जास्त सहनशील आणि ताकदवान असतात. तुम्ही स्वतः किती ‘फोर्स’ सहन करु शकता आणि तुमच्या गर्लफ्रेन्डवर, बायकोवर किती ‘फोर्स’ वापरता, ते आता कळलं असेल ना तुम्हाला?”

मी काहीच उत्तर देण्याच्या परिस्थितीत नव्हतो. निमूटपणे तिचं बोलणं ऐकत, माझ्या श्वासांवर नियंत्रण आणण्याचा प्रयत्न करत खाली जमिनीवरच बसलो होतो.

“फारच दमलात का सर? पुढच्या खेळण्याची ट्रायल बघायचीय?” असं विचारत ती सोफ्यावरुन उठली. इंडीकेटर आणि वायर्स नीट गुंडाळून परत बॅगेत ठेवत ती अजून काहीतरी शोधू लागली.

आता तिच्या अंगावर फक्त निळी जीन्स होती. पाठीमागून तिची काळी, भरदार पाठ जाम सेक्सी दिसत होती. जीन्सच्या फिटिंगमुळं तिचे गरगरीत नितंबसुद्धा आकर्षक वाटत होते. तिच्या जीन्समागं लपलेले कलिंगडासारखे गोळे हाताळायला काय मजा येईल… हिची गांड कपड्यांतूनच एवढी सेक्सी दिसतीय, खरोखर हिची गांड मारायला मिळाली तर…

मी अधाशी नजरेनं तिची गांड न्याहाळत असतानाच ती गर्रकन वळली. मी लगेच नजर हटवायचा प्रयत्न केला खरा, पण तिनं आधीच ओळखलं होतं. तिचा चेहरा थोडा रागावल्यासारखा वाटला, पण लगेच चेहर्यावर हसू आणत ती म्हणाली -

“चला सर, पुढचा डेमो दाखवते.”

ती पलिकडच्या कोपर्यात ठेवलेल्या खुर्चीकडं गेली. मी उत्साहानं तिच्या मागे-मागे गेलो. हातात कसली तरी पिशवी घेऊन ती खुर्चीवर बसली. मी तिच्या समोर उभा राहिलो.

खुर्चीत ताठ बसत तिनं मान वर केली आणि ओठांचा चंबू करत माझ्याकडं पाहिलं. कॉफी कलरची लिपस्टिक आणि लिपग्लॉसमुळं चमकणारे तिचे ओठ मला कॅडबरीसारखे खाऊन टाकावेसे वाटले. खाली झुकत मी अलगद तिच्या ओठांवर माझे ओठ टेकवले. खाली आधारासाठी खुर्चीच्या दोन्ही हातांवर मी माझे हात टेकवून अजून खाली झुकलो. तिच्या ओठांवरचा दाब वाढवताच तिनं जोरदार प्रतिसाद द्यायला सुरुवात केली. माझे ओठ शोषून घेत ती मधूनच आपली जीभ बाहेर काढत होती. तिच्या जिभेचा ओलसर स्पर्श झाला की माझ्या अंगावर शहारा येत होता.

आजूबाजूचं पूर्ण भान विसरुन मी तिचे ओठ शोषत होतो, चाटत होतो, चावत होतो. अचानक माझ्या हातांना कसलासा स्पर्श जाणवला. तिचे हात असावेत कदाचित, म्हणून मी दुर्लक्ष केलं. पण तेवढ्यात आमचं रसभरीत चुंबन तोडत ती मागं सरकली. मी पुन्हा तिच्या तोंडाजवळ तोंड नेऊ लागलो तेव्हा मला समजलं…

तिनं वेल्वेटच्या बेड्यांनी माझे दोन्ही हात खुर्चीच्या हातांना बांधून टाकले होते. मी हात सोडवण्याचा प्रयत्न करत असतानाच ती माझ्याखालून निसटली आणि शेजारी येऊन उभी राहिली.

“आता हा डेमो सर्वात जबरदस्त खेळण्याचा आहे बरं का,” असं म्हणत ती बॅगपर्यंत चालत गेली आणि परत आली.

येताना तिच्या हातात एक गुलाबी रंगाचा, साधारण सहा-सात इंची रबरी डिल्डो होता.

“मघाशी मी बॅगजवळ गेले तेव्हा तुम्ही काय बघत होता, सर?” माझ्या उघड्या पाठीवरुन आपली लांबसडक बोटं हळुवारपणे फिरवत तिनं विचारलं.

“मी? कुठं काय? म्हणजे असं विशेष काही नाही…” मी सारवासारव करण्याचा प्रयत्न केला.

“विशेष काही नाही? नक्की? याबद्दल पण काही नाही?” असं विचारत तिनं जीन्सचं हुक खोललं. चेन खाली ओढली. दोन्ही बाजूंनी कमरेत हात घालत तिनं जीन्स उतरवली.

आता तिच्या अंगावर एक छोटीशी लाल चड्डी सोडली तर काहीच नव्हतं. पायातून जीन्स काढून टाकत ती माझ्यासमोर गोल फिरली. तिच्या नितंबांचा आकार जीन्सवरुन वाटत होता त्यापेक्षा मोठा होता. आणि तिची छोटीशी चड्डी ते मोठाले कलिंगड झाकू शकत नव्हती.

पुढं वाकत तिनं आपला हात स्वतःच्या गरगरीत गांडीवर फिरवला आणि विचारलं, “हेच बघायचं होतं ना सर तुम्हाला?”

“नुसतं बघायचं नाही…” ती लाजत नाही तर आपण कशाला घाबरायचं, असा विचार करुन मी म्हटलं, “तुझ्या मस्त गरगरीत गांडीत माझा…”

“हो हो हो…” माझं बोलणं पूर्ण होण्याआधीच ती म्हणाली, “तोच डेमो आहे तुमच्यासाठी, सर!”

माझ्या डोळ्यासमोर आधीच ते चित्र उभं राहिलं होतं. समोर तिची उघडी गच्च गांड, त्यात ती स्वतःच्या हातानं तो सहा-सात इंची रबरी लवडा घालणार. अहाहाहा…

पण प्रत्यक्षात तसं झालंच नाही. हातात तो रबरी डिल्डो खेळवत ती माझ्या मागं आली. मी खुर्चीवर झुकलेल्या अवस्थेत अडकलो होतो. माझ्या मागून मला चिकटत तिनं खालून तिचा उजवा हात पुढं घेतला. ट्रॅकपँट फाडून बाहेर यायचा प्रयत्न करणार्या माझ्या हत्याराला तिनं कुरवाळलं. मग दोन्ही हात माझ्या पाठीवरुन फिरवत खाली आणले.

पाठीवर तिच्या दोन्ही हातांचा स्पर्श जाणवला तसा, तिच्या हातातला डिल्डो कुठं गेला ते बघण्यासाठी मी मान मागं वळवली. तिनं तो गाजरासारखा तोंडात पकडल्याचं बघून माझा लंड जोरात आचके देऊ लागला. तोंडातल्या तोंडात ती तो डिल्डो फिरवत होती, चोखत होती, चावत होती. तिच्या लाळेनं तो पूर्ण ओलाचिंब झालेला दिसत होता.

तोंडात तो रबरी लवडा घोळवत असतानाच तिनं दोन्ही हातांनी माझी ट्रॅकपँट खाली खेचली. गुडघ्यापर्यंत पँट सोडून तिचे हात पुन्हा माझ्या कंबरेवर आले. दोन्ही हातांची लांबसडक बोटं माझ्या अंडरवेअरच्या इलॅस्टिकमधे घुसवत तिनं खाली खेचली. ताठलेल्या लवड्यामुळं माझी अंडरपँट पुढून अडकली होती. दोन बोटांच्या चिमटीत ती पकडत तिनं सोडवून घेतली आणि खाली वाकत ट्रॅकपँट नि अंडरपँट पूर्ण काढून टाकली.

एक तर माझ्या अंगावर एकही कपडा उरला नव्हता. वरुन तिच्या हातांचा स्पर्श शरीरभर सळसळत होता. हात बांधलेले असल्यानं मला फार हालचालही करता येत नव्हती. पण पुढं काय होणार या कल्पनेनं अंगात उत्साह संचारला होता.

माझ्या मांड्यांवर तिच्या मांड्या घासल्या जात होत्या. तिच्या ओलसर योनीचा गरम स्पर्श माझ्या पार्श्वभागावर जाणवत होता. पाठीमागून दोन्ही हात पुढं घेऊन ती माझ्या कडक झालेल्या हत्याराशी खेळत होती. एका हातानं माझ्या गोट्या कुरवाळत होती. दुसर्या हातानं लवड्यावरची स्किन सराईतपणे मागं-पुढं करत होती. माझे दोन्ही हात बांधलेले असल्यानं, जे काही ती करत होती त्याचा निमूटपणे आनंद घेण्यापलिकडं मी काहीच करु शकत नव्हतो.

अचानक ती मागं सरकली. माझ्या काही लक्षात यायच्या आत तिचे हात माझ्या गांडीवरुन फिरत होते. दोन्ही हातांनी गांड फाकवून तिनं मधल्या भोकावरुन बोट फिरवलं.

दुसर्याच क्षणी मला तिथं ओलसर पण कडक स्पर्श जाणवला. तो स्पर्श कशाचा आहे हे लक्षात येताच मी ओरडलो -

“हे काय चाललंय?”

“तुम्हाला हवं होतं तेच चाललंय, सर!” ती शांतपणे म्हणाली. तिनं लाळेनं पूर्ण ओला झालेला तो डिल्डो माझ्या गांडीच्या भोकात घुसवायला सुरुवात केली. मी कळवळून ओरडलो -

“नाही. नाही. दुखतंय… आऽऽ”

“दुखतंय? इतक्यातच? अजून तर हा आत पण नाही गेला,” ती हसत-हसत बोलत होती. तिच्या हसण्यानं माझा राग अजून वाढत होता. तिचा जोरसुद्धा वाढत होता.

“पण हे आपल्या प्लॅनमधे नव्हतं, सीमा!” मी न राहवून ओरडलो.

“वा रे वा! सगळं तुझ्या प्लॅनप्रमाणेच झालं पाहिजे का? माझा पण काही प्लॅन नाही का असू शकत?” बोलताना तिचं डिल्डो आत सारणं सुरुच होतं.

“पण तू तर म्हणाली होतीस की ही ‘रोल-प्ले’ची आयडीया खूपच मस्त आहे. आणि त्यात तू काय-काय करणार हे आपण दोघांनी मिळून ठरवलं होतं ना? मग आयत्या वेळी तू हे काय करत्येस?”

“मान्य आहे की आपण माझ्या रोलवर बोललो होतो. पण त्यात तू तुझ्या एकट्याच्याच फॅन्टसीचा विचार केलास असं नाही का वाटत तुला? सेक्स टॉईजचा डेमो द्यायला एक सेल्सगर्ल येते आणि डेमोच्या निमित्तानं ‘तुला’ सेक्स प्लेझर देते, असाच प्लॅन केलास ना तू?” तिच्या बोलण्यात आता राग दिसून येत होता. आणि त्याच रागानं ती तो डिल्डो अजून आत घुसवत होती.

“सीमा, प्लीज! तुला प्लॅन मंजूर नव्हता तर तसं सांगायचं होतंस ना. आधी हो म्हणून नंतर बदल करणं चुकीचं आहे. आपलं काय ठरलं होतं? माझे हात बांधल्यावर तू तो रबरी डिल्डो स्वतःच्या मागं घालून मला डेमो दाखवणार, बरोबर?”

“अगदी बरोबर! तुला माहितीय मला मागून घातलेलं अजिबात आवडत नाही. पुढुन मी तुला कधीतरी अडवलं का? पण तुझी फॅन्टसी पूर्ण करण्यासाठी तू प्लॅनमधे हा बदल केलास. मी म्हणत होते, डिल्डो पुढुन घेते. पण तू म्हणालास, नाही. मागूनच घ्यायचा. त्यावेळीच माझ्या डोक्यात हा प्लॅन तयार झाला. घे आता मागूनच!” असं म्हणून तिनं अजून जोर लावून डिल्डो आत घुसवला.वेदनेनं माझ्या डोळ्यांत पाणी आलं. मी कळवळून तिला विनंती केली -

“सीमा, प्लीज मला माफ कर. मी पुन्हा तुझ्यावर मागून घ्यायची जबरदस्ती नाही करणार. मी मुद्दाम प्लॅनमधे मागून डिल्डो घ्यायची आयडीया घुसवली होती. पण माझी आयडीया आता माझ्याच मागं घुसलीय. सॉरी सीमा! आय लव्ह यू सीमा…”

“ओह्, आय लव्ह यू टू डार्लिंग,” असं म्हणत तिनं डिल्डो बाहेर खेचला. पुढं येत तिनं तो रबरी लवडा खुर्चीवर ठेवला आणि पटापट माझे दोन्ही हात सोडवले. मग मला करकचून मिठी मारत, टाचा उंचावून तिनं आपले ओठ माझ्या ओठांवर टेकवले. माझ्या ओठांची, चेहर्याची चुंबनं घेत असतानाच तिनं मला धक्का देऊन खाली पाडलं.

अंगावर उरलेला एकमेव कपडा, तिची लाल चड्डी तिनं उतरवली. मी पाठीवर पडलो होतो. माझा लवडा ताठलेलाच होता. ती चड्डी काढत असताना तर तो अजून आचके द्यायला लागला.

माझ्या दोन्ही बाजूंना पाय टाकत ती खाली बसली. एका हातानं आपल्या योनीपाकळ्या फाकवत दुसर्या हातानं तिनं माझा लवडा हातात घेतला. नेम धरुन लवडा योनीत घुसवताना तिच्या चेहर्यावर समाधान ओसंडून वाहत होतं. माझा लवडा हळूहळू तिच्या आत-आत शिरत असतानाच मी हात लांब करुन तिचे कडक स्तनगोळे ताब्यात घेतले.

हळू-हळू माझ्या लवड्यावर वर-खाली होताना तिनं विचारलं -

“अजून कुठल्या खेळण्याचा डेमो बघायचाय का, सर?”

~~ 0 ~~

Tuesday, December 3, 2013

एका लेखकाची सत्यकथा

“काय रे, काय करतोयस?”
“काही नाही गं, एक कथा लिहितोय.”
“काय?? कथा? आणि तू? तू काय लेखक नाहीस कथा लिहायला!”
“हं, बर्‍याच वाचकांनाही असंच वाटतं…”
“काय?? वाचकांना? कुठले वाचक?”
“अगं, ही एक वेबसाईट आहे, ज्यावर लेखक आपल्या कथा अपलोड करु शकतात. आणि या वेबसाईटवर येऊन कथा वाचणारे वाचक त्यावर प्रतिक्रिया नोंदवतात.”
“कसल्या कथांची वेबसाईट आहे ही? आणि तू कसल्या कथा लिहितोस?”
“अं… ही प्रणयकथांची वेबसाईट आहे… आणि मी अर्थातच प्रणयकथा लिहून पाठवतो…”
“अच्छा, प्रणयकथा… म्हणजे सेक्स स्टोरीज म्हणायचंय तुला?”
“नाही गं, नुसत्या सेक्स स्टोरीज नाही. मी स्त्री-पुरुषांचा प्रणय आणि त्याभोवतीच्या भावभावनांबद्दल लिहितो!”
“काय??? तू आपल्या प्रणयाबद्दल लिहितोस? तुझं डोकं-बिकं फिरलंय की काय? तू आपल्या सेक्स लाईफबद्दल लोकांना सांगत फिरतोयस??”
“आपल्या नाही गं, इतर लोकांच्या प्रणयाबद्दल लिहितो मी…”
“इतर लोकांच्या प्रणयाबद्दल तुला कशी काय माहिती रे??”
“अगं तसंच नाही काही. माझ्या माहितीतल्या लोकांची नावं आणि त्यांचं दिसणं-वागणं या गोष्टींच्या आधारानं लिहितो मी. पण बराचसा मजकूर काल्पनिकच असतो…”
“पण हे असलं करायची गरजच काय? माझा नवरा अश्लील कथा लिहितोय या विचारानंच मला मळमळू लागलंय!”
“अश्लील कथा नाही गं, प्रणय कथा! अगं या वेबसाईटवरच मी अशा कथा वाचायला लागलो. पण माझ्या कल्पनेतल्या प्रणयाचं वर्णन करणार्‍या कथा काही मला वाचायला मिळेनात. मग मी म्हटलं, आपणच का लिहू नयेत अशा कथा?”
“म्हणजे अतिशयोक्ती आणि विक्षिप्त कल्पनांनी भरलेल्या कथा ना?”
“नाही नाही, त्याच्या अगदी उलट! माझ्या कल्पना अगदी साध्या, सरळ आहेत. त्यामुळं मला अगदी साध्या, सरळ, खर्‍याखुर्‍या माणसांच्या कथा वाचाव्याशा वाटतात.”
“बाप रे, तू आणि साधा-सरळ? पंधरा वर्षं झालीत आपल्या लग्नाला… आणि बाकीचं जाऊदे पण एवढी एक गोष्ट मला चांगलीच पटलीय की तू साधा-सरळ अजिबात नाहीस!”
“जाऊ दे गं ते. सांगायची गोष्ट अशी की मी पाठवलेल्या सुरुवातीच्या कथा या वेबसाईटवरून रिजेक्ट झाल्या.”
“बाप रे, तू लिहिलेल्या कथा अश्लिल वेबसाईटवर पण टाकायच्या लायकीच्या नव्हत्या?? देवा रे…काय लिहिलं होतंस असं?”
“नाही गं, माझं शुद्धलेखन आणि वाक्यरचना त्यांच्या नियमांप्रमाणे नाही, असं म्हणाले”
“असल्या कथा वाचून हातानं ‘गाळताना’ कसले आठवतात नियम आणि शुद्धलेखन??”
“नाही गं, बरोबरच होतं त्यांचं. आणि वेबसाईटवरच ऐच्छिक संपादकांची यादी पण दिलीय त्यांनी. त्यातूनच मला काही जण मिळाले, माझं लेखन तपासून त्यात दुरुस्त्या सुचवणारे…”
“काय?? आणि तू त्यांना या कामाचे पैसे दिलेस की काय?”
“नाही गं, नव्या लेखकांना मदत म्हणून ते हे काम स्वेच्छेने करतात, फुकटात!”
“हं, तुझ्या बाबतीत त्यांना फारच मदत करावी लागली असणार…”
“हे बघ, तुझ्या खोलीत जा आणि तुझ्या लॅपटॉपवर माझी एखादी कथा वाचून ये. मग आपण पुढं चर्चा करू.”

(अर्ध्या तासानंतर…)
“हं, काय म्हणणं आहे आता तुझं?”
“तू माझ्याबद्दल लिहिलंस.”
“मुळीच नाही! मी फक्त तुझी मापं आणि वर्णन वापरलं माझ्या कथेतल्या एका बायकोच्या पात्रासाठी…”
“हो का? तुझ्या त्या ‘पात्रा’चा ब्रेस्ट साईझ आणि केसांचा रंग दोन्ही हुबेहुब माझ्यासारखाच कसा काय?”
“असू दे ना… ते ‘पात्र’ एका पुरुषाच्या तोंडावर स्वतःची योनी घासून फळाफळा झडतं सुद्धा माझ्या कथेत. तू अशी कुणाच्या तोंडावर बसली होतीस का?”
“तुझ्याच की... आणि कोणाच्या?”
“तू तुझी योनी ज्याच्या तोंडावर घासलीस असा मी एकमेव पुरुष आहे का?”
“नाही सांगत जा! आपल्या मुलांनी चुकून हे असलं वाचलं तर त्यांना काय वाटेल? मला तर ते धंदेवालीच समजतील!”
“ही कथा तुझ्याविषयी नाही. आणि आपल्या मुलांनी योग्य वयात हे वाचलं तरी काल्पनिक कथा आणि सत्यकथा यांतला फरक त्यांना नक्कीच तुझ्यापेक्षा जास्त चांगला कळेल, असं मला वाटतं.”
“तू कसल्या कामात बिझी आहेस हे त्यांनी मला विचारलं तर काय सांगायचं? कुठल्या तरी अश्लील वेबसाईटवर लोकांनी वाचण्यासाठी तू सेक्स स्टोरीज लिहितोयस, असं नाही सांगू शकत मी त्यांना…”
“मी काय करावं आणि काय करु नये हे ठरवण्याइतका सज्ञान आहे मी. मला या कथा लिहायला खरोखर आवडतं. त्यात एक प्रकारची वेगळी उत्तेजना असते.”
“मला वाटतं मी तुझी दुसरी एखादी कथा वाचून बघावी…”

(अजून अर्ध्या तासानंतर…)
“त्या कुठल्या काळ्या मुलीबरोबर झोपला होतास तू?”
“काहीही बरळू नकोस. तो माझा अनुभव नाही, कल्पना आहे.”
“कल्पनेच्या आयचा घो. मला माहित्येय तुझा ‘कामा’निमित्त प्रवास आणि त्यातले अनुभव. ही तर नक्कीच सत्यकथा आहे.”
“अजिबात नाही. पण यातून एक गोष्ट सिद्ध होतीय, ती म्हणजे - माझ्या कथा इतक्या वास्तवदर्शी आहेत की माझ्या बायकोलासुद्धा त्या खर्‍या वाटतायत!”
“हं, अर्धं का होईना पण सत्य बोललासच तू. जरा तुझ्या आणखी कथा वाचून येते…”

(तासाभरानंतर…)
“मग? आता काय वाटतंय तुला?”
“मला वाटतंय, तू आपल्या मित्रमंडळी आणि शेजार्‍या-पाजार्‍यांबद्दल बरीच ‘तसली’ माहिती जमवलीयस! तुझ्या कथांमधे मला आपल्या माहितीतले बरेच लोक सापडले.”
“पण ते सगळं काल्पनिक आहे. हां, मी बर्‍याचशा सत्य घटना आणि खर्‍याखुर्‍या पात्रांचा आधार घेतो, हे मी आधीच सांगितलंय.”
“हो का? आणि तुझ्या कथांमधे लफडेबाज बायका जास्त आणि बाहेर तोंड मारणारे पुरुष कमी कसे काय?”
“कारण मला अशी लफडी करणार्‍या बायकाच जास्त ठाऊक आहेत. नाही नाही, खरं तर, एखाद्या नवर्‍यानं आपल्या बायकोचं लफडं पकडलं तर तो काय करेल याबद्दल मला जास्त माहिती आहे म्हणून…”
“हं, बरं झालं तू वेळीच आपलं उत्तर बदललंस. नाही तर तुझी काही धडगत नव्हती आज… आणि काय रे, तू कविता वगैरे करत नाहीस वाटतं?”
“नाही गं, मला नाही जमत कविता करणं. आणि ते यमक-बिमक जुळवणं तर पार डोक्यावरून जातं माझ्या…”
“तरीसुद्धा मला वाटतं की तू कविता लिहायचा प्रयत्‍न करावास.”
“ठीकाय, बघतो जमतंय का - ‘कामासाठी गंगू येते खूप-खूप लांबून, कंटाळते बससाठी रोज-रोज थांबून, बसमधे चढल्यावर पण होते खूष पाहून, आजपण कुणीतरी जाणार आंबे दाबून..’ कशी वाटली?”
“काही खास नाही. तुझ्या पांचट जोक्सची सवय झालीय आता मला. अजून एखादी ट्राय कर…”
“बरं, ही ऐक - ‘पाहून तुझे गरगरीत गोळे, तृप्त झाले माझे दोन डोळे...’”
“...राहू दे, राहू दे! कविता राहू दे, तू आपला कथाच लिही.”
“बघ, मी म्हणालो होतो ना मला कविता जमत नाहीत. तरी तू म्हणालीस म्हणून मी प्रयत्‍न केला तरी तुला त्या आवडल्या नाहीत.”
“कवितांचं जाऊ दे रे, पण कित्येक वाचकांना तुझ्या कथादेखील आवडत नसतील, त्यांचं काय?”
“त्यांचं काय? माझ्या कथांमागची भूमिका मी स्पष्ट करून सांगतो आणि ज्यांना आवडत नसतील त्यांनी वाचूच नयेत ना माझ्या कथा. पण मला वाटतं असे वाचक मुद्दाम माझ्या कथा संपूर्ण वाचतात आणि मग त्यावर काहीतरी तिखट प्रतिक्रिया देतात.”
“हं, पण तुझ्या कथांचे चाहते देखील बरेच आहेत असं दिसतंय. तुझ्या कथांवर त्यांनी दिलेल्या प्रतिक्रिया सुद्धा मला मजेशीर वाटतात. त्यांच्या प्रतिक्रिया आणि सूचना अशा लिहिलेल्या असतात, जणू काही ते तुला प्रत्यक्ष ओळखतात आणि प्रत्यक्ष तुझ्याशी बोलतात. त्या बाबतीत मात्र तुला मानलं पाहिजे.”
“हे तुला खरंच वाटतंय की माझ्या ‘प्रसादा’च्या आशेनं तू बोलतियेस?”
“एहेहे, तुझ्या प्रसादाच्या ‘आशे’नं? तो तर मी मला पाहिजे तेव्हा मिळवू शकते म्हटलं! पण एका कथेत तू सत्य लपवून ठेवलंस असं मला वाटतंय…”
“काय असत्य लिहिलं बाई मी?”
“तू म्हणतोस की तू त्या मुलीला तुझ्या लांबसडक लंडानं झवतोयस आणि ती तुला म्हणतेय, ‘तुझे बारा इंच माझ्यात घुसून मला रक्तबंबाळ करु देत.’ पण तुझा तर सहाच इंचाचा आहे.”
“मग यात खोटं काय? मी खरंच माझे सहा इंच तिच्यात दोनदा घुसवले आणि मग तिच्या नाकावर ठोसा मारून तिला रक्तबंबाळ केलं!”
“हॅहॅहॅ, पुन्हा पांचट जोक! जाऊ दे. तुला काय वाटतं, आपलं हे असं बोलणं लोकांना आवडेल?”
“अं, काही लोकांना आवडेल, ज्यांना माझ्या कथा आवडतात. बाकीच्यांना आपला वेळ फुकट गेला म्हणून वाईटही वाटेल.”
“का बरं? लोकांना सत्य वाचायला आवडत नाही?”
“तसं नाही. पण हे प्रणय कथांच्या वेबसाईटवर जाणार ना? मग यात प्रणय नसेल तर लोकांना कसं आवडेल?”
“मग घाल ना थोडा प्रणय, थोडा सेक्स!”
“तो कसा काय?”
“अरेच्चा! लेखक तू आहेस की मी? बघ जरा विचार करुन, काही शृंगारीक सुचतंय का…”
“हं… आम्ही हे बोलत असतानाच माझी बायको कपडे बदलायला बेडरुममधे गेली. ती परत आली तेव्हा तिच्या अंगावर एक लालभडक झिरझिरीत नाईटी होती. मी माझ्या लिहिण्याच्या टेबलवरुन तिच्याकडं बघितलं. काय ‘माल’ दिसत होती ती. चालताना तिचे गरगरीत स्तन आणि पुष्ट नितंब डुचमळत होते. ती माझ्या टेबलजवळ पोचताच मी गर्रकन खुर्ची फिरवली आणि तिचे गच्च नितंब दोन्ही हातांत पकडून तिला माझ्या अंगावर खेचली. उजव्या हातानं तिला घट्ट धरुन ठेवत माझा डावा हात मी तिच्या कंबरेवरून हळूवार फिरवत समोर आणला. तिच्या झिरझिरीत नाईटीच्या आत कसलाच आडोसा नसल्यानं माझी बोटं थेट तिच्या तपकीरी केसांच्या पुंजक्यावर फिरू लागली. केसांच्या मागं दडलेल्या तिच्या योनीची दमट उष्णता माझ्या बोटांना जाणवून आपसूकच दोन बोटं आतमधे घुसण्याचा प्रयत्‍न करू लागली. माझ्या दोन बोटांनी तिच्या योनीपाकळ्या उघडून आत प्रवेश करताच तिच्या श्वासोच्छवासाची गती वाढली. स्वतःचं शरीर माझ्या अंगावर झोकून देत ती आपली कंबर मागे-पुढे, वर-खाली अशी हलवू लागली. थोड्या वेळानं मी तिला बोटांनी झवतोय की ती माझ्या बोटांना झवतेय, हेच कळेनासं झालं…”
“...आई ग्गं! कसलं भन्नाट लिहतोस रे तू…”
“श्श… मधे बोलू नकोस, वाचकांचा रसभंग होईल. मी थोडा वेळ माझी बोटं जोरात आत-बाहेर करत राहिलो. मग थोडं थांबून मी तिचं कमनीय शरीर त्या झिरझिरीत नाईटीच्या पिंजर्‍यातून मुक्त केलं. मग मी उठून तिला माझ्या खुर्चीवर बसवलं आणि स्वतः खाली गुडघे टेकून तिच्यासमोर झुकलो. मी माझा चेहरा तिच्या तापलेल्या योनीजवळ नेला आणि दोन्ही हातांनी पाकळ्या बाजूला करून हळूहळू तिच्या दमट योनीत माझी जीभ घुसवू लागलो. अहाहा, काय स्वाद होता तो! जसजशी माझी जीभ तिच्या योनीमधे घुसू लागली, तसतशी ती चढत्या आवाजामधे ‘आह.. आह… ओह.. ओह...’ अशी विव्हळू लागली. मी माझी जीभ वर-खाली, आत-बाहेर जोरजोरात चालवू लागलो तसा तिनं आपल्या दोन्ही हातांनी माझा चेहरा आपल्या योनीवर घट्ट दाबून धरला…”
“माय गॉड! कसला सीन आहे रे…”
“...मग आता पुढं काय? तू माझ्या पँटमधून माझा लवडा बाहेर काढतेस आणि चोखायला लागतेस, असं लिहू?”
“नको नको, आपल्या माहितीतलं कुणीतरी हे वाचत असेल तर तसं बरं दिसणार नाही.”
“बरं मग असं लिहू का - तू खुर्चीला धरून ओणवी झालीस आणि आपले हात मागे आणत तू स्वतःच्या नितंबांना बाजूला करत माझ्यासाठी आपलं ‘खास’ भोक ओपन करून दिलंस?”
“छ्या! तुला माहित्येय मला नाही ते मागनं घुसवलेलं आवडत…”
“मग मी पुढं लिहू तरी काय?”
“जे सत्य आहे तेच लिही!”
“आणि सत्य काय आहे?”
“सत्य हे आहे की - तुझी ही कथा लिहून होताच मी तुला आपल्या बेडरुममधे घेऊन जाते आणि तुला जबरदस्त झवून काढते. तुझ्या कथेनं मला इतकं पेटवलंय की मला ही कथा सत्यात उतरवायची खूपच घाई झालीय.”
“हे खरंच की लिहिण्यापुरतं?”
“खरंच रे, माझ्या राजा…”
“मग माझं लिहिणं इथंच थांबलं समज. हा मी ‘उठलो’…”

Tuesday, August 27, 2013

मूडचे कोड

नवराः हे बघ, असं सारखं-सारखं तुला विचारून त्रास द्यायला मलाही आवडत नाही. त्यापेक्षा आपण तुझ्या मूडचे कोड ठरवूया.
बायकोः कसले हो कोड?
नवराः जेव्हा तुझा करायचा मूड असेल तेव्हा तू माझा हातात घेऊन फक्त दोनदा हलवत जा. मी समजून जाईन.
बायकोः अरे व्वा! आणि माझा मूड नसेल तेव्हा?
नवराः सोप्पंय! तुझा मूड नसेल तेव्हा माझा पन्नास वेळा हलवत जा...

दात

बाई दातांच्या डॉक्टरसमोर लाजून उभी होती. डॉक्टरनं विचारलं, "अहो अशा लाजताय काय? काय होतंय तुम्हाला?" बाई म्हणाली, "इश्श! डॉक्टर मला दात काढून हवाय." "अहो, मग त्यात एवढं लाजण्यासारखं काय? इकडं या खुर्चीवर येऊन बसा बरं..." बाई लाजतच खुर्चीकडं आली, साडी कमरेपर्यंत उचलली, चड्डी खाली ओढली आणि पाय फाकवून बसली. डॉक्टर उडालाच, "अहो अहो, हे काय करताय बाई? तुमचा दात काढायचाय ना, मग चड्डी कशाला काढताय?" बाई अजून लाजून म्हणाली, "इश्श डॉक्टर! दात माझा नाही, आमच्या ह्यांचा काढायचाय. इथं खाली अडकलाय काल रात्री!"

थकवा

"बाई, काय होतंय तुम्हाला?"
"डॉक्टर साहेब, खूप थकवा येतो हो सारखा सारखा..."
"खूप काम असतं का बाई घरात?"
"नाही हो, तसं काम म्हणून फार नाही, पण..."
"समजलो समजलो.. किती वेळा करता आठवड्यातून?"
"रोज डॉक्टरसाहेब..."
"हं.. म्हणूनच थकायला होतंय. एक काम करा - इथून पुढं रविवारी करायचं बंद करा."
"ते कसं शक्य आहे डॉक्टर? तेवढ्या एकाच दिवशी तर माझ्या नवर्‍याबरोबर करते ना मी..."

हात

मक्याच्या गांडीत खाज सुटली म्हणून डॉक्टरला दाखवायला गेला. डॉक्टरनं तपासून सांगितलं, "मलम लावायला सात दिवस रोज सकाळी ये." सातव्या दिवशी डॉक्टर म्हणाला, "उद्यापासून नाही आलास तरी चालेल.  घरीच बायकोकडून मलम लावून घे." आठव्या दिवशी सकाळी मक्या चड्डी काढून बायकोकडं गांड करून उभा राहिला. बायकोनं मलम लावताना एक हात मक्याच्या खांद्यावर ठेवला. मक्या म्हणाला, "तिच्या मायला त्या डॉक्टरच्या! तू आत्ता एक हात खांद्यावर ठेवल्यावर कळलं, डॉक्टर सात दिवस दोन्ही हात माझ्या खांद्यावर ठेवून मलम कसा लावत होता!"