Monday, December 26, 2011

तू माझ्या लवड्यावर मरतेस गं (विडंबन)

तू माझ्या लवड्यावर मरतेस गं (विडंबन)

मूळ गाणं - 'तुम दिल की धडकन में रहते हो'
चित्रपट - 'धडकन'
कलाकार - शिल्पा 'कंबर' शेट्टी, अक्षय 'हंक' कुमार, आणि सुनिल 'बधिर' शेट्टी

तू माझ्या लवड्यावर मरतेस गं मरतेस गं
माझ्या ह्या सोट्याला सांगतेस गं सांगतेस गं
जोरात घासू या चोखू या झवू या
तू माझ्या लवड्यावर मरतेस गं मरतेस गं

वेड्यासारखी गत झाली, फिगर तुझी मनामध्ये भरली
वेड्यासारखी गत झाली, फिगर तुझी मनामध्ये भरली
जवळ आलीस कपडे काढून, टाकी भरून माझी वाहू लागली
आता कुणाला घाबरत न्हाय, ठोकल्यावाचून राहवत न्हाय
आता कुणाला घाबरत न्हाय, ठोकल्यावाचून राहवत न्हाय
जोरात घासू या चोखू या झवू या
तू माझ्या लवड्यावर मरतेस गं मरतेस गं

दुनिया गेली भोसड्यात, तू-मी येऊ या रंगात
दुनिया गेली भोसड्यात, तू-मी येऊ या रंगात
ज्वानीची एवढी मस्ती, नव्हती कुणाच्या अंगात
आता इच्छा एकमात्र, झवत राहू दिवस-रात्र
आता इच्छा एकमात्र, झवत राहू दिवस-रात्र
जोरात घासू या चोखू या झवू या
तू माझ्या लवड्यावर मरतेस गं मरतेस गं

Thursday, November 24, 2011

Kolaveri Di in Marathi

चावट 'कोलावेरी' मराठीत!

मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी जी?

ऐश म्हणते माझी माझी
कॅट म्हणते माझी
बेबो कंगना लाईन मध्धी
नर्गिस कुठुनी आली?

कुणाची मी मारायची मारायची मारायची जी?
कुणाची मी मारायची मारायची मारायची जी?

मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी जी?

फिगरवाल्या पोरी पोरी
खर्च ह्यांचे भारी
स्वप्नामध्ये देखण्या पोरी
पैशाची मारामारी

भरवसा हातावरी हातावरी हातावरी जी!
भरवसा हातावरी हातावरी हातावरी जी!

मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी जी?


Original Song: http://www.youtube.com/watch?v=YR12Z8f1Dh8

Monday, November 14, 2011

मॅनेजर

    "एक्सक्युज मी, मला हॉटेलच्या मालकांशी बोलायचंय."

    राजा, हॉटेलचा मॅनेजर, रजिस्टरमध्ये डोकं खुपसून काहीतरी आकडेमोड करत होता. वर न बघताच वैतागून तो खेकसला, "काय आहे? काय पायजेल?"

    "अहो मला मालकांशी काहीतरी महत्त्वाचं बोलायचंय. तुम्हीच आहात का, मालक?"

    राजानं या वेळी तो नाजूक आवाज नोटीस केला. रजिस्टरमधनं डोकं बाहेर काढत त्यानं काउंटरच्या पलिकडं बघितलं. एक अतिशय सुंदर तरुणी मान तिरकी करुन आणि डोळ्यांच्या पापण्या मिटमिट करत त्याला विचारत होती, "सांगा ना, तुम्हीच आहात का, मालक?"

    "अं? नाही, मी मॅनेजर आहे इथला. काय हवंय तुम्हाला?" राजा सावरत म्हणाला. आयला, कसला आयटम आहे! गोरापान रंग, काळेभोर डोळे, नाजूक गुलाबी ओठ, खांद्यावर रुळणारे सरळ केस. एकवीस-बावीसची असावी, राजानं अंदाज बांधला.

    "मॅनेजर आहात का?" राजाला तिच्या आवाजात तुच्छता जाणवली. "नाही म्हणजे मला माहित नाही तुम्ही काही करु शकता का या बाबतीत. जरा खाजगी आणि महत्त्वाचं बोलायचं होतं..." पापण्यांची मिटमिट करत तिरकी मान तिनं सरळ केली.

    "काही प्रॉब्लेम आहे का? तुम्ही मला सांगू शकता. मी इथला मॅनेजर आहे, राजा. राजा हात्लावणे," असं म्हणत त्यानं आपला उजवा हात शेकहॅण्ड साठी पुढं केला.

    "कुठं हात लावायचा?" तिनं आश्चर्यानं विचारलं.

    "अहो तुम्ही नाही कुठं लावायचा हात. माझं आडनाव आहे ते - हात्लावणे. पण तुम्ही मला राजा म्हणू शकता. हे हे हे!" आपला हात तसाच पुढं ठेऊन हसत हसत राजा बोलला.

    "अच्छा अच्छा. नाइस नेम, मिस्टर रा-जा!" लाडीकपणे त्याचं नाव घेत तिनं आपला डावा हात त्याच्या उजव्या हातावर दाबला. तिच्या कोमल स्पर्शानं राजाच्या अंगावर शहारे आले.

    "तुम्ही तुमचा प्रॉब्लेम मला सांगू शकता, मॅडम," मनातल्या गुदगुल्या आणि चेहर्‍यावरचं हसू शक्य तितकं दाबत राजा म्हणाला, "तुमचे प्रॉब्लेम सोडवण्यासाठीच तर मी इथं आहे."

    "ओह्‌, सोऽऽ स्वीट ऑफ यु मिस्टर रा-जा," आपली लांबसडक गोरीपान बोटं त्याच्या हातावरुन फिरवत ती काउंटरवर पुढं झुकली. नकळत राजाचं लक्ष तिच्या भरदार छातीकडं गेलं. वयाच्या मानानं तिचं शरीर जरा जास्तच 'भरलेलं' वाटत होतं. काउंटरवर रेलून उभी असल्यानं तिचे गरगरीत गोळे खालून दाबले जात होते. तिच्या कुर्त्याच्या खोल गळ्यातून बाहेर पडू पाहणार्‍या गोर्‍या-गुलाबी गुबगुबीत गोळ्यांवर त्याची नजर खिळली.

    "त्याचं काय आहे ना मिस्टर राजा, प्रॉब्लेम अतिशय सिरियस आहे आणि खाजगी पण. म्हणून मी हॉटेलच्या मालकांना शोधत होते," तिची बोटं त्याच्या मनगटावरुन सरकत त्याच्या दंडापर्यंत आली होती. तिची बोटं आपला दंड चाचपतायत ह्या कल्पनेनंच राजाचा लंड कडक झाला. दोन्ही हातांचे कोपरे काउंटरवर टेकवून तो पण तिच्या दिशेनं झुकला. आता तिच्या कुर्त्याचा गळा त्याला अजूनच खोल दिसत होता. मधली चीर तर त्याला ह्या डोहात उडी मारायलाच खुणावत होती जणू.

    "मालक काय करणार हो? मी आहे ना इथला मॅनेजर. तुम्ही सांगून तर बघा तुमचा प्रॉब्लेम," नजर अजून खोलवर गाडत राजा म्हणाला, "तुमचे कितीही खाजगी प्रॉब्लेम्स सोडवायला आवडेल मला..."

    "रियली? यू आर सच अ जंटलमन, रा-जा," जरा जास्तच मादक आवाज काढत ती त्याच्या कानाच्या पाळीशी खेळू लागली. एकमेकांचे श्वास ऐकू येतील इतक्या जवळ त्यांचे चेहरे आले होते. तिची बोटं त्याच्या कानावरुन त्याच्या केसांमध्ये फिरत होती. राजा जाम एक्साइट झाला होता. अनावर होऊन त्यानं आपल्या उजव्या हातानं तिचा केसांमध्ये फिरणारा हात पकडला आणि हळूहळू आपल्या चेहर्‍यावर आणून सोडला. त्याच्या गालावर तिच्या मऊसूत लांब थंड बोटांचा झालेला स्पर्श अंगावर काटा उभा करुन गेला. त्याची नजर अजूनही तिच्या कुर्त्याच्या गळ्यातून आत काहीतरी शोधत होती. तिचे भराभर वर-खाली होणारे गोळे बघून त्याचाही श्वास गरम झाला.

    "मला खात्री आहे तुम्ही हा प्रॉब्लेम सोडवू शकाल, मिस्टर मॅनेजर," लाडीक हसत तिनं आपली बोटं त्याच्या गालांवरुन फिरवत त्याच्या ओठांवर आणली. राजाचं भान आता पुरतं सुटलं होतं. तिच्या बोटांचा ओठांना स्पर्श होताच त्यानं आपली जीभ बाहेर काढून ती मादक नाजूक बोटं चाटायला सुरुवात केली. ती देखील त्याला साथ देत आपलं एक-एक बोट त्याच्या तोंडात देऊ लागली. तो हावरटासारखी तिची बोटं चाटत-चोखत-चावत होता. पाचही बोटं आळीपाळीनं चोखून झाल्यावर तिनं आपला हात मागं घेतला. राजाही थोडा भानावर आला.

    "अं...तुमचा प्रॉब्लेम सांगताय ना मॅडम?"

    "अरे हां, प्रॉब्लेम..." काउंटर वरुन मागं सरकत सरळ उभं राहत ती हसली आणि म्हणाली, "एक्चुली, वर रुम नंबर ३०२ च्या टॉयलेटमध्ये 'धुवायला' पाणीच नाहीये हो!!! तेच सांगायला मी खाली आले होते..."

Saturday, November 5, 2011

माफी

    रवीच्या मम्मी-डॅडींची सकाळपासूनच गडबड चालू आहे. घराची साफसफाई, भाजीपाला खरेदी, जेवणाची तयारी, सगळं स्वतःच्या देखरेखीखाली करुन घेतायत. कारणच तसं आहे ना. आज रवीची गर्लफ्रेन्ड त्यांना भेटायला येणार आहे. रवीनं लग्न करायचं ठरवलंय आणि 'ही तुमची सून' असं थेट न सांगता, आधी तिला दाखवायला आणतोय, याचा दोघांनाही खूप आनंद झालाय. आज तिची आणि त्याची दोघांचीही माफी मागून टाकायची असं त्यांनी ठरवलंय. गेल्या तीन महिन्यांमध्ये काल रात्री पहिल्यांदा रवी मम्मी-डॅडींशी बोलला, "मी तिला घेऊन येतोय. कृपा करुन या वेळी कसलाही घोळ घालू नका."

    गेले तीन महिने रवी घरात बोलतच नाहीये. सूर्य डोक्यावर येईपर्यंत झोपून राहतो. उठला की काहीतरी खाऊन घेतो आणि जो बाहेर पडतो तो रात्री उशिराच घरी परततो. त्याचे मम्मी-डॅडी गर्भश्रीमंत आणि आधुनिक विचारांचे आहेत. रवीच्या बँक अकाउंटला वेळच्या वेळी पैसे जमा करत राहतात. आपल्यानंतर आपल्या संपत्तीचा वारस एकुलता एक रवीच असल्यानं त्याच्या भविष्याबद्दल दोघांनाही चिंता नाहीये. शिवाय दोघंही सुशिक्षित आणि फॉरवर्ड असल्यानं मुलाला ऊठसूठ उपदेश करणंही त्यांच्या स्वभावात नाही. त्यांची फक्त एवढीच इच्छा आहे की मुलानं आपल्यापासून दूर जाऊ नये. त्यासाठी जे लागेल ते सगळं ते रवीला देत आलेत. पण गेल्या तीन महिन्यांपासून दोघंही जाम टेन्शनमध्ये आहेत. रवीनं आपल्याशी बोलावं म्हणून खूप प्रयत्न करतायत. पण त्याचा राग जायची चिन्हं दिसत नसल्यानं हताश झालेत. पण झालंय काय त्याला रागवायला?

    झालं असं की, तीनेक महिन्यांपूर्वी रवीचे मम्मी-डॅडी काही दिवसांसाठी बाहेरगावी गेले होते. त्यातल्याच एका रविवारी रवीनं त्यांना फोन करुन विचारलं की, तुम्ही एक-दोन दिवस अजून परत येणार नाहीत ना? डॅडी म्हणाले, नाही, अजून थोडे दिवस इकडंच राहू. रवी म्हणाला, ठीक आहे, मला आज-उद्या बंगल्यावर एकांत हवाय, म्हणून कन्फर्म केलं. परत आल्यावर बोलूच.

    रवीचा फोन झाल्यावर त्याच्या चावट डॅडींच्या डोक्यात 'निळा' बल्ब पेटला. ते रवीच्या मम्मीला म्हणाले, रवी बहुतेक कुणाला तरी बंगल्यावर घेऊन येणार आहे. मम्मी म्हणाली, असेल काही तरी पार्टी-बिर्टी. डॅडी म्हणाले, अगं पार्टी-बिर्टी काही नाही. तरुण पोराला एकांत हवाय बंगल्यावर, म्हणजे नक्कीच दाल में कुछ काला है. यावर मम्मी खेकसली, अहो काही काला-बिला नाही. तुमचा आपला उगीच चावटपणा. आणि आणलं कुणाला बंगल्यावर तर आणू दे. तरुण पोरं नाही करणार मजा तर काय तुमच्यासारखे म्हातारे करणार? डॅडी म्हणाले, अगं तसं नाही. त्याला करु दे की मजा. आपण पण करु जरा गम्मत. मम्मी चक्क लाजली आणि म्हणाली, इश्श, हे काय आता भलतंच! डॅडी म्हणाले, अगं तसली गम्मत नाही काय. आपण रवीला सरप्राइज देऊन गंमत बघू. मम्मीला काहीच कळालं नाही. डॅडींनी हळू आवाजात तिला सगळा प्लॅन समजावला. सुरुवातीला नाही नाही म्हणत नंतर मम्मीपण तयार झाली.

    इकडं 'ऑल क्लिअर' चा सिग्नल मिळताच रवी मैत्रिणीला घेऊन बंगल्यावर आला. तो भव्य-दिव्य बंगला, उंची फर्निचर, महागडे टीव्ही, दिवे, कार्पेट, सगळं बघून मैत्रिणीचे डोळे दिपून गेले. pranaykatha(at)gmail(dot)com हिला पटवण्यासाठी रवीनं भरपूर मेहनत घेतली होती. आज त्याचं फळ मिळायची वेळ आल्यानं त्याला अजिबात धीर धरवत नव्हता. ती इकडं-तिकडं भारावून बघत असतानाच त्यानं तिच्या दंडाला धरुन जवळजवळ ओढतच वरच्या बेडरुमकडं नेलं. बंगल्याचं मेन डोअर लॉक असल्यानं बेडरुमचं दार लॉक करण्यात त्यानं वेळ दवडला नाही. आपल्या भव्य बेडवर तिला ढकलून तो थेट कपडे न काढताच तिच्या अंगाशी झटू लागला. ती सुद्धा या दिवसाची वाट बघत असल्यानं त्याला पुरेपूर साथ देत होती. रवीनं तिचा टाइट टी-शर्ट गळ्यापर्यंत वर उचलून थेट तिच्या छातीवर हल्ला चढवला. ब्रेसियरच्या वरुनच तिचे अर्धे-कच्चे आंबे पिळायला लागला. त्याच्या धसमुसळ्या हाताळणीनं उत्तेजित होऊन तिनंही आपला हात दोघांच्या मधून सरकवत त्याच्या पँटवर आणला. तिच्या दोन डोंगरांमधल्या घळीत तोंड खुपसून रवी जोरजोरात चाटत-चावत-चोखत होता. प्रचंड उत्तेजनेनं 'स्स्स्स्स...आह्‌...आह्‌...हाय्‌' असे आवाज काढत ती एक हात रवीच्या केसांतून फिरवत दुसर्‍या हातानं त्याच्या पँटची चेन चाचपू लागली. चेन हळूहळू उघडत आपली लांबसडक बोटं आत घुसवणार तेवढ्यात...

    ...तेवढ्यात बेडरुमचा दरवाजा धाडकन्‌ उघडला, आणि 'सरप्राऽऽऽइज' असं ओरडत रवीचे मम्मी-डॅडी आत घुसले. 'ईईईईईऽऽऽऽ' असं किंचाळत रवीच्या मैत्रिणीनं त्याला आपल्या अंगावरुन ढकलून दिलं, गळ्यावरचा टी-शर्ट खाली खेचला, आणि दोन्ही हातांच्या ओंजळीत चेहरा लपवत बेडवरुन उडी मारुन थेट बाहेर पळत गेली. 'अरे अरे, जरा गंमत केली तुमची, यू कंटीन्यु, यू कंटीन्यु,' असं ओरडत डॅडी तिच्या मागं पळत गेले. मम्मी तिथंच खिळून उभी राहिली होती. रवी बेडवर उताणा पडला होता, त्याचा शर्ट चुरगाळला होता, पँटची चेन अर्धी उघडी होती, लाळेनं माखलेल्या उघड्या तोंडातून तो जोरजोरात श्वास घेत होता.

    बास्‌, त्या दिवसापासून रवी मम्मी-डॅडींशी बोलतच नाही. त्यांना 'सॉरी' म्हणायचा देखील चान्स तो देत नाही. मम्मीनं तर सगळ्याचं खापर डॅडींच्या चावटपणावर फोडलंय. डॅडींनासुद्धा मनापासून रवीची माफी मागायचीय. असं सगळं असताना, रवीनं काल 'तिला घेऊन येतोय' असं सांगितल्यामुळं दोघंही खुश झालेत. रवीनं त्याच्या बाजूनं तिला समजावून परत पटवलं असणार. आता आपण पण दोघांची एकदमच माफी मागून टाकू, असं मम्मी-डॅडींनी ठरवलंय.

    "चल, मम्मी-डॅडी आतमध्ये वाट बघतायत," रवीनं गाडीतून उतरत तिला हात दिला. दोघं मम्मी-डॅडी बसले होते त्या हॉलमध्ये आले. तिनं हात जोडून दोघांना नमस्ते केलं. मम्मीनं उठून तिच्या जवळ जात डोक्यावरुन हात फिरवला आणि खांद्याला धरुन सोफ्यावर आपल्या शेजारी बसवून घेतलं. कित्ती सुंदर आहे ना, कित्ती गोऽऽड आहे ना, वगैरे कौतुक सोहळा झाल्यावर चौघंही किचनमध्ये आले. जेवणाची सगळी तयारी झालेली होती. हसत-खेळत, गप्पा मारत चौघांनी जेवायला सुरुवात केली. सगळं सुरळीत चालू आहे हे बघून रवीनं मनातल्या मनात देवाचे आभार मानले. तेवढ्यात...

    ...एवढा वेळ शांत-शांत असलेल्या डॅडींनी घसा खाकरुन बोलायला सुरुवात केली,

    "रवी बेटा, तुझा आनंद बघून आम्ही पण खूप खूष आहोत. ही संधी साधून आम्हाला तुम्हा दोघांची माफी मागायची आहे."

    बोंबला, आता हे काय नाटक? रवीचं ब्लड प्रेशर वाढायला लागलं. शेजारी बसलेल्या त्याच्या मैत्रिणीला काहीच कळालं नाही.

    "कसली माफी? कशाबद्दल बोलताय तुम्ही?" तिनं विचारलं.

    "हे बघ बेटा, तुम्ही मोठ्या मनानं आम्हाला माफ केलं असेलही, पण आम्ही तुमची स्पष्ट शब्दात माफी मागत नाही तोपर्यंत आम्हाला अपराधीच वाटत राहणार."

    "जाऊ द्या ना डॅडी. कशाला जुने विषय काढायचे, जस्ट एन्जॉय," रवीनं डॅडींना आवरायचा प्रयत्न केला.

    "असं कसं रवी, आम्ही समजू शकतो तुम्हाला किती वाईट वाटलं असेल. खास करुन तुला आमचा खूपच राग आला असेल ना बेटा?" डॅडी सुरुच होते.

    "मला काहीच कळत नाहीये. तुम्ही कशाबद्दल बोलताय? रवी, काय चाललंय हे?" ती गोंधळून गेली.

    "अगं काही नाही, डॅडी गंमत करतायत बहुतेक," असं म्हणून रवीनं डोळे वटारुन डॅडींकडं बघितलं. त्याच्याकडं साफ दुर्लक्ष करुन ते तिला म्हणाले,

    "बेटा, गंमत तर आम्हाला त्या दिवशी करायची होती. पण सगळीच फजिती झाली."

    "कुठल्या दिवशी? कसली फजिती?"

    तिच्या मनाचा मोठेपणा बघून डॅडींना भरुन आलं. ते म्हणाले, "हे बघ, तू सगळं विसरुन गेली असलीस तरी आम्हाला हे बोलणं भाग आहे. आज तरी आम्हाला माफी मागायची संधी दे. त्या दिवशी..."

    "डॅडी, प्लीज..." रवीनं थांबवायचा प्रयत्न केला.

    "बोलू दे त्यांना, रवी. हं सांगा मला काय झालं त्या दिवशी, डॅडी," तिला आता काय गडबड आहे ते जाणून घ्यायचंच होतं.

    "थँक्स बेटा! त्या दिवशी रवीनं आम्हाला फोन करुन सांगितलं की त्याला बंगल्यावर एकांत हवाय. आम्ही ओळखलं की तो नक्की त्याच्या मैत्रिणीला घेऊन येणार. आम्ही विचार केला जरा गंमत करु. म्हणून आम्ही न सांगताच निघून आलो. गाडी बंगल्याच्या बाहेरच पार्क केली. आमच्या किल्लीनं मेन डोअर उघडलं. बेडरुमचा दरवाजा लॉक नव्हताच, त्यामुळं आम्ही थेट आत घुसलो तर..."

    "ओह्‌ नो, डॅडी प्लीऽऽऽज," असं म्हणून रवीनं आपलं डोकं दोन्ही हातांनी गच्च धरलं.

    "तर काय? काय बघितलंत तुम्ही?" तिनं विचारलं.

    "आम्ही आत येऊन 'सरप्राइज' असं ओरडलो तेव्हा रवी तुझ्या अंगावर होता, तुझा टी-शर्ट गळ्यापर्यंत उचललेला होता, रवीचं तोंड तुझ्या छातीत घुसलेलं होतं, आणि तुझा हात त्याच्या पँटच्या चेनमध्ये..."

    खर्रऽऽऽ असा आवाज करत खुर्ची मागं सरकवून ती उठली. खाली मान घालून बसलेल्या रवीच्या हनुवटीला धरुन तिनं त्याचा चेहरा वर केला. काही कळायच्या आत फाऽऽऽड्‍ असा आवाज झाला आणि ती तरातरा निघून गेली.

    मम्मी-डॅडी अवाक्‌ होऊन बघतच राहिले. आपल्या लालबुंद झालेल्या गालावरुन हात फिरवत रवी रागानं डॅडींकडं बघत धुसफुसत होता.

    "सांगितलं होतं ना घोळ नका घालू म्हणून. लावलीत ना परत वाट."

    "अरे पण, आम्हाला फक्त माफी मागायची होती. आम्हाला काय माहित तो प्रसंग आठवून तिला एवढा राग येईल."

    "अहो हिला कुठला तो प्रसंग आठवायला?" रवी कळवळत म्हणाला, "त्या दिवशी किंचाळून पळून गेली ती वेगळीच होती, ही नव्हती!"

Thursday, October 20, 2011

रेट

    मक्या पुणे दर्शनासाठी फिरत होता. पर्वती, शनिवारवाडा, केळकर म्युझियम बघून तो 'दगडूशेठ'च्या दर्शनाला आला. दर्शन घेऊन तुळशीबागेत फिरताना त्याला आठवलं की पुण्यातली जगप्रसिद्ध बुधवार पेठ इथंच आहे. पुणे दर्शनातून हे 'प्रेक्षणीय' स्थळ सुटू नये म्हणून तो पेठेकडं निघाला. रस्त्याच्या कडेला, दोन दुकानांच्या मधल्या बोळीत, बंद घरांच्या पायर्‍यांवर अशा सगळीकडं एकसे बढकर एक सुंदर्‍या बसल्या किंवा उभ्या होत्या. शिकारीला निघाल्याच्या जोशात मक्या पेठेत घुसला खरा, पण तिथल्या पोरी-बायांची रुपं, त्यांचे कपडे, आणि त्यांच्या नजरा बघून त्याला आपलीच शिकार होते की काय असं वाटू लागलं. आत-आत शिरेल तसं नटवलेल्या-रंगवलेल्या बायकांचे कळप गिर्‍हाईकाला हेरत उभे असलेले त्याला दिसले. एकदम एवढ्या बायका, त्या पण असल्या तंग आणि तोकड्या कपड्यांत बघून मक्याचा घसा कोरडा पडायला लागला. ह्ये 'सावज' नवीन हाय, हे त्या 'अनुभवी' ललनांनी लगोलग ओळखलं. त्यांनी एकमेकींना इशारे केले, आणि मग अंग चोरुन चालणार्‍या मक्याला त्या छेडू लागल्या. कुणी त्याला हळूच डोळा मारे, कुणी जाता-जाता 'समोरुन' धक्का देऊन जाई. मक्याचं त्यांच्याकडं बघायचं सुद्धा धाडस होईना.

    छेड काढणार्‍या पोरींना चुकवायला तो पटकन् एका बोळीत शिरला. इथं एकदम सामसूम होती. छोट्याशा रस्त्याच्या दोन्ही बाजूची घरं बंद दिसत होती. दोन-चार घरं ओलांडल्यावर एका घरातनं एक बाई अचानक त्याच्या समोर आली. बाई कसली अप्सरा होती अप्सरा. गोरापान रंग, काजळ भरलेले मादक डोळे, लाल-गुलाबी गोबरे गाल, डाव्या नाकपुडीवर चमचमणारा एक नाजूक चमकी खडा, लालभडक लिपस्टिक लावल्यानं गोर्‍या चेहर्‍यावर उठून दिसणारे ओलसर ओठ. मक्या भान हरपून बघतच राह्यला. एवढी देखणी बाई त्यानं प्रत्यक्षात काय, सिनेमात पण नव्हती बघितली.

    "येणार का पाव्हणं?" नजर समोरच ठेऊन तिनं आपली नाजूक हनुवटी डावीकडून उजवीकडं नेत मादक आवाजात विचारलं. मक्या दचकला. इतका वेळ तिच्या चेहर्‍यावर खिळलेली त्याची नजर तिच्या हालचालीमुळं खाली घसरली. पांढर्‍याशुभ्र साडीवर बारीक चांदण्यांची नक्षी होती. व्यवस्थित खांद्यावर असलेला पदर तिनं 'सावरण्या'साठी खांद्यावरनं ओढून हातात घेतला आणि उगाचच उलटा-सुलटा करुन परत खांद्यावर टाकला. तेवढ्या मिनिटभरामध्ये मक्याला तिच्या पांढर्‍याच ब्लाउजमध्ये दाटीवाटीनं आणि पिंजरा उघडताच बाहेर पडायच्या तयारीत बसलेल्या दोन गुबगुबीत कबुतरांचं दर्शन झालं. मक्यानं एक मोठ्ठा आवंढा गिळला.

    "अवो, चला की. फकस्त पाचशे मंधी."

    "आँ?" रेट ऐकून मक्या उडालाच. असली मदमस्त अप्सरा फक्त पाचशेत? अरं कोण म्हणतंय महागाई वाढत चाललीय. इथं येऊन बघा म्हणावं, पाचशे रुपड्यांत स्वर्गसुख! तरी पण खात्री करुन घ्यावी म्हणून त्यानं विचारलं, "पाचशे रुपयेच म्हणाला ना बाई तुम्ही? नक्की?"

    "हां मंग?" पदराच्या टोकाशी चाळा करत ती म्हणाली, "नक्की म्हणजे? नक्कीच की. पाचशे मधी नक्की, पप्पी, झप्पी, आणि..."

    "बरं बरं," मक्याला कळालं ती काय म्हणतीय ते. त्यानं विचार केला, जीवाची मुंबई (सॉरी, पुणं) करायला आलोय. खिशात दोनेक हजार आहेतच. पाचशे मध्ये असला कंडा माल मिळत असंल तर जरा अजून पुढं जाऊन बघू. हिच्यापेक्षा भारी कोण मिळतीय का बघू. नाहीच मिळाली तर येऊ परत हिच्याकडंच...

    "का वो? काय झालं?" तिनं केसात माळलेला गजरा काढून परत लावत विचारलं. तिचे दोन्ही हात वर जाताच, तिच्या उभारांवर चिकटलेला साडीचा पदर पण वर सरकला. त्यामुळं तिचं गोरंपान लुसलुशीत पोट मक्यासमोर उघडं पडलं. मक्याच्या तोंडातनं लाळ टपकायचीच बाकी राहिली. तरी पण एखाद्या योग्याच्या निग्रहानं त्यानं स्वतःला आवरलं आणि वर बघितलं.

    "काही नाही, जरा जाऊन येतो पुढं," मक्यानं भाजी मंडईत बोलायचं वाक्य टाकलं.

    "अवो पुढं कशाला? आपल्याकडं हाय की समदी सोय," डाव्या हाताची करंगळी वर करत ती म्हणाली. तिचा काहीतरी गैरसमज झालाय हे त्याच्या लक्षात आलं.

    "अहो नाही नाही, त्यासाठी नाही. जरा असंच जाऊन यावं म्हटलं पुढं.." त्यानं असंच काहीतरी सांगितलं.

    "अस्सं म्हणताय? या मग्‌..." ती वर केलेली करंगळी तश्शीच आपल्या तोंडाजवळ नेत तिनं दोन्ही ओठांवरुन हळुवार फिरवली आणि काजळ भरल्यानं आधीच बारीक दिसणारे डोळे अजून बारीक करत जिभेचं टोक बाहेर काढून ती चाटली. मक्याच्या पॅण्टमध्ये एक जबरदस्त आचका बसला. अजून थोडा वेळ इथं थांबलो तर ही बया नुसत्या नजरेनं आणि तोंडानंच आपला बार उडवेल, असं वाटून तो पटकन्‌ चालायला लागला.

    दोन-चार घरं सोडल्यावर उजव्या हाताला एका घराबाहेरच्या कट्ट्यावर सिगारेटचा धूर काढत एक जीन्स-टीशर्टवाली बसली होती.

    "काय, आयटम नाय आवडला का?" मक्या जवळ येताच तिनं विचारलं.

    "नाही म्हणजे तसं काय नाही..." मक्याला पटकन्‌ काही सुचेना.

    "नाय आवडला तर नाय म्हणायचा, येकदम फ्रॅन्क! नायतरी कसला ओल्ड-फॅशन्ड आयटम हाय... साडीवाली काकूबाई कुठली," मक्याच्या तोंडावर सिगरेटचा धूर सोडत ती म्हणाली.

    मगाचच्या अप्सरेच्या रुपानं आणि सूचक हलवा-हलवीनं मक्याच्या अंगावर आलेला शहारा अजून गेला नव्हता. त्याच सुंदरीला 'काकूबाई' म्हणणारी ही हिरॉईन कोण ते बघायला त्यानं हातानं समोरचा धूर घालवला. गुडघ्यापर्यंत टाईट जीन्स आणि वर बनियनसारखा, अंगाला चिकटलेला पातळ काळा टीशर्ट असा तिचा 'मॉडर्न लुक' होता. खांद्यावर बनियनच्या नाजूक पट्ट्या फक्त होत्या. त्यामुळं तिची पाठ आणि छातीचा बराचसा भाग ओपनच होता. पाठीवर उजव्या खांद्याच्या खाली आणि छातीवर डाव्या खांद्याच्या खाली तिनं टॅटू गोंदवून घेतलेले होते. मागचा टॅटू तर स्पष्ट दिसत नव्हता, पण पुढच्या टॅटूमधला फणा काढलेला नाग बर्‍यापैकी दिसत होता. त्या नागाचा फणा तिच्या डाव्या उभारावर पसरला असल्यानं, तिच्या श्वास घेण्याबरोबर नाग आत-बाहेर होत असल्याचा भास होत होता. नागाच्या हालचालीबरोबर मक्याची पुंगी आपोआप डोलू लागली, आतल्या आत. तो एवढा टक लावून कुठं बघतोय ते तिच्या लक्षात आलं. त्याच्या तोंडावर परत धूर सोडत ती म्हणाली, "नुसताच 'हेड' बघणार का 'टेल' पण बघायचीय?"

    "आँ?" मक्या परत दचकला. नाकातोंडात जाणारा धूर हातानं हटवत तो म्हणाला, "बघायचं पण हाय आणि..."

    "आणि काय?" हातातल्या सिगारेटचं थोटुक तिनं भिंतीवर चिरडलं आणि खाली टाकून दिलं.

    "आणि बरंच काही, नंतर सांगीन. आधी रेट सांग." मगाचच्या आयटमला भिडून आल्यावर मक्या जरा बोल्ड झाला होता, त्यामुळं त्यानं डायरेक्ट विचारुन टाकलं.

    "रेट? कुणाचा? माझा का ह्या नागाचा?" छातीवरच्या नागाचा फणा कुरवाळत तिनं विचारलं.

    "तुझाच की. नाग मी घेऊन आलोय बरोबर. दाखवु?"

    "पाचशे," पाकीटातनं दुसरी सिगारेट काढत ती म्हणाली.

    च्यायला! ही काय भानगड हाय? ती मगाचची अप्सरा पण पाचशे, ही हिरॉईन पण पाचशे. ह्यांची काय असोशिशन हाय का काय - रेट ठरवून द्यायला? मक्याला वाटलं, आपण अजून 'खर्‍या' मार्केटपर्यंत पोचलोच नाय बहुतेक. अजून 'आत' शिरायचं ठरवून तो पुढं निघाला.

    "ओ मिश्टर, वॉट हॅपन्ड?" हिरॉईन भलतीच मॉडर्न होती, "काय झालं? नागीण आवडली नाय का?" न पेटवलेली सिगारेट बोटांमध्ये पकडून तोंडात आत-बाहेर करत तिनं विचारलं.

    "आवडली... पण जरा पुढं जाऊन येतो. हे हे हे!" मक्या आपला मंडईत आल्यासारखा पुढं-पुढं करायला लागला. कश्टमर गटत नाही म्हटल्यावर तिनं त्याच्याकडं पूर्ण दुर्लक्ष केलं. तोंडातली सिगारेट पेटवून आतपर्यंत एक कश घेतला आणि तोंडातल्या तोंडात पुटपुटली,
        "इक तू ही अकेला नही आता हमारी मेहफील में,
        और भी अकेले आते हैं, नहीं तो हम 'केले' लाते हैं।"


    पुढं-पुढं करत मक्या दोन-तीन बोळ आत शिरला होता. अजून तीन-चार मदमस्त अप्सरा आणि फटाकड्या त्याला आडव्या आल्या. पण त्यांचे रेट ऐकून एखाद्या ब्रह्मचार्‍याच्या आवेशात त्यानं स्वतःच्या भावनांवर नियंत्रण ठेवलं होतं. तसं बघायचं तर ह्या सुंदरींशी बोलून आणि त्यांच्या कामुक अदा बघून त्याला काही न करताच 'गळाल्या'सारखं वाटायला लागलं होतं. पण सगळ्यांचा रेट पाचशेच असल्यानं अजून 'खरा' माल पुढंच असणार ह्याची त्याला खात्री होती.

    संध्याकाळ झाली. अंधार पडायला लागला, तसा मक्याचा धीर सुटायला लागला. जास्त हावरटपणा नको, नायतर पाचशेवाली पण हाती नाय लागायची, असं त्याला वाटलं. तो परत जायला मागं वळणार तेवढ्यात समोरच्या घराच्या पायरीवर कुणीतरी बसलेलं त्याला दिसलं. एवढा शेवटचा चान्स घेऊ असं म्हणून तो पुढं चालायला लागला. अंधार पडायला लागल्यामुळं आणि रस्त्यावर लाईट नसल्यामुळं त्याला स्पष्ट दिसेना. कुणीतरी बाई बसलीय एवढंच त्याला दिसलं. तो अगदी जवळ जाऊन उभा राह्यला आणि निरखून बघायला लागला.

    "कॉय हो, कॉय शॉधताय?" त्या बाईनं भसाड्या आवाजात विचारलं. मक्या दचकून मागं सरकला. आपण चुकीच्या ठिकाणी तर नाही ना आलो असं त्याला वाटून गेलं. समोर बसलेल्या बाईचे केस अस्ताव्यस्त होते. वय पण जास्त वाटत होतं. अंगात हॉस्पिटलमध्ये घालतात तसला जाड्याभरड्या कापडाचा गाऊन अडकवला होता. काळासावळा चेहरा, बसकं नाक, तोंडात पानाचा तोबरा. त्या पानामुळं ओठांवर आलेली लाली एवढाच काय तो तिचा मेकप.

    "कॉय पायज्येल बॉला की," उठून उभं रहात तिनं विचारलं. गाऊनमधनं 'फिगर'चा नेमका अंदाज येत नसला तरी एकंदर प्रकरण 'भारी' आहे असं मक्याला जाणवलं. आता हिच्याबरोबर आपण काय करणार? एवढ्या टंच आणि नशील्या वेली सोडून आपण ह्या वडाच्या झाडापाशी कशाला आलो, असं त्याला वाटलं. तोंडातल्या पानाची एक जोरदार पिंक बाजूला टाकून तिनंच विचारलं, "माडीवर यायचंय? गिर्‍हाईक हाईस का दलाल?"

    "गिर्‍हाईक..गिर्‍हाईक," असं मक्यानं म्हणताच "अवो चला की मग" असं म्हणून तिनं त्याच्या हाताला धरुन जवळजवळ ओढलंच. आता ही बया आपल्याला फरफटत नेते की काय, या विचारानं मक्या घाबरला.

    "अहो पण... अहो पण... तुमचा रेट तरी सांगाल का नाय?" त्यानं तेवढ्यात विचारुन घेतलं. एवढ्या अप्सरा आणि नट्या पाचशेत मिळत्यात म्हटल्यावर ह्या म्हशीचा रेट काय असंल, ह्याची त्याला उत्सुकता होती.

    "दोन हजार," त्याला ओढत-ओढतच तिनं सांगितलं.

    "काय???" मक्या जोरात किंचाळला. त्याला बहुतेक कुठंतरी दुखलं असंल असं वाटून ती थांबली. "दोन हज्जार? काय मस्करी करता का काय बाई?"

    "धंद्याच्या टायमाला कसली मस्करी? दोन हजार असत्याल तर चला आत, मंग नुसतीच कुस्करी आणि..." असं बोलून तिनं चेहर्‍यावरचे डोळे, नाक, ओठ ह्यांचं जे काही केलं ते बहुतेक 'लाजणं' असावं, असा मक्यानं अंदाज बांधला.

    "हे बघा बाई, नवीन माणूस दिसतोय म्हटल्यावर त्याला येवढं लुबाडणं बरोबर न्हाई. अख्खं मार्केट फिरुन आलोय. मला माहित्येय काय रेट चालू हाय त्यो." आपला हात तिच्या तावडीतनं सोडवत मक्या बोलला.

    "कसलं मार्केट? कसला रेट?"

    "इथल्या सगळ्या पर्‍या बघून आलोय मी. एकापेक्षा एक, इंद्राच्या दरबारातल्या अप्सराच जणू. सगळ्या पाचशेत तयार हाईत. आणि तुमचा रेट येकदम्‌ दोन हज्जार? स्वतःला आरशात बघून किती वर्षं झाली?"

    "अस्सं हाय व्हय!" असं म्हणून ती हसायला लागली, "त्या सगळ्या नट्या बघून आलाय आणि मला रेट सांगायलाय व्हय तुमी? अवो दिवस-रात्र आरशासमोरच बसून असत्यात त्या. गिर्‍हाईकच मिळत न्हाई म्हटल्यावर करणार काय दुसरं? तोंडं रंगवून झाली, कापडं उतरवून झाली, रेट कमी करुन झालं, पण येकदा आल्यालं गिर्‍हाईक परत म्हाघारी येतच न्हाई त्यांच्याकडं. आणि माझ्याकडं बघा कशी जत्रा असतीया. नटायला येळ न्हाई की कापडं बदलायला सवड न्हाई. ह्ये 'गौन' कसं मोकळं-ढाकळं असतंय बघा, मलाबी अन्‌ गिर्‍हाईकालाबी..."

    "काय तर काय सांगताय? मला नाही पटत. तुमचा रेट येवढा का ते पटवून द्या आधी मला." आता मक्यापण पेटला होता.

    "ठीकाय. चला वर. द्येते पटवून," असं म्हणून ती आत जायला निघाली. मक्यापण तिच्या मागोमाग निघाला. आत चांगलाच अंधार होता. मिणमिणत्या बल्बच्या उजेडात दोघं लाकडी जिना चढून वर गेले. वरच्या खोलीतला नाईट-लॅम्प लावून ती खाटेवर जाऊन बसली. मक्या तिच्या मागंमागंच होता. तो तिच्यासमोर जाऊन उभा राह्यला. मागच्या भिंतीला पाठ टेकवून ती खाटेवर पाय पसरवून बसली. मक्याकडं बघत गालातल्या गालात हसली.

    "तुम्हाला बघायचंय माझा रेट जास्त का हाय त्ये?"

    "हो मग, बघायचंच हाय," मक्या तिच्या 'फुल फिगर' कडं बघत म्हणाला. च्यायला, कसला आकार ना उकार, ना रंग ना रुप, आणि रेट चौपट? बघुयाच काय दाखवतिय...

    "ठीक हाय, फुडं या मग," असं म्हणत तिनं बसल्या-बसल्याच आपला गाऊन खसकन्‌ वर खेचला. तिचे दणकट पाय, गरगरीत मांड्या बघून मक्याच्या पॅण्टमध्ये नाही म्हटलं तरी खळबळ झालीच. गाऊन मांड्यांवरुन वर गुंडाळत, मग एकेक कलिंगड उचलत तिनं कंबरेपर्यंत आणला. कमरेच्या वर पोटापाशी गाऊन गुंडाळून ठेवत तिनं दोन्ही पायांतलं अंतर वाढवलं. एवढ्या वेळात मक्याची नजर तिच्या दोन पायांच्या मधल्या जंगलात हरवली होती.

    "हात द्या." तिच्या आवाजानं मक्या दचकला. मंतरल्यागत त्यानं आपला उजवा हात तिच्या हातात दिला. तिनं त्याचा हात धरुन त्याला पुढं खेचलं. बेसावध मक्या जरा धडपडलाच. त्याचा हात आपल्या हातात घट्ट धरुन तिनं स्वतःच्या पुष्ट मांड्यांवर फिरवायला सुरुवात केली. तिच्या थुलथुलीत मांड्यांच्या स्पर्शानं मक्याच्या अंगावर शहारा आला. मांडीवरुन फिरवत तिनं त्याचा हात वरच्या जंगलात नेऊन सोडला. मग आपले दोन्ही हात स्वतःच्या छातीवर नेऊन गाऊनवरुनच मालीश करायला लागली. मक्यापण आता तापायला लागला होता. तिनं हात सोडून दिला तरी तो स्वतः तिच्या जंगलात मुक्त विहार करत होता.

    "बोट घाला," तिनं भसाड्या पण हळू आवाजात सांगितलं.

    "अं?" मक्या आपल्याच नादात होता.

    "अवो येक बोट घाला आत..."

    मक्यानं पडत्या फळाची आज्ञा लगेच पाळली. उजव्या हाताच्या पहिल्या बोटानं तो तिची गुहा चाचपायला लागला.

    "दुसरं घाला," स्वतःची फणसासारखी लांबुळकी थानं कुस्करत ती म्हणाली. मक्यानं लगेच दुसरं बोट आत घातलं.

    "तिसरं बी घाला," पुढची आज्ञा झाली. मक्यानं तिसरं बोट घातलं.

    "करंगळी घाला... अंगठाबी घाला..." नेमकं काय चाललंय ते मक्याला कळेना. पण आत-आत चाललेल्या त्याच्या हातानं त्याच्या मेंदूशी कनेक्शन तोडून टाकलं होतं. ती सांगेल तसं तो बोटं आत-बाहेर करत होता.

    त्याच्या उजव्या हाताची पाचही बोटं आत घेऊन ती स्वतःचे फणस चोंबाळत होती. मक्याला आपला हात उकळत्या तेलाच्या कढईत घातल्यासारखं वाटत होतं. पण तिच्या भरदार छातीकडं बघून त्याचा डावा हात आपोआप पुढं झाला. उजव्या हातानं तिच्या कढईत ढवळतानाच डाव्या हातानं त्यानं तिची छाती चाचपडायला सुरु केलं. तिच्या हे लक्षात येताच तिनं आपल्या उजव्या हातानं मक्याचा डावा हात पकडला आणि आपल्या पोटावरुन घासत खालच्या जंगलात नेऊन सोडला. पुढं काय होणार ह्याचा मक्याला काहीच अंदाज नव्हता.

    "आत घाला," तिनं फर्मान सोडलं.

    "अख्खा हात आत घातलाय की. अजून काय घालू?" उजवा हात आत-बाहेर करत मक्यानं विचारलं.

    "दुसरा... आह्‌... दुसरा पण आ...त घाला..." ती विव्हळत म्हणाली.

    मक्यानं उजवा हात तसाच ठेवून डाव्या हाताचं एकेक बोट आत सारायला सुरु केलं. पाचही बोटं आत गेल्यावर त्यानं मनगटापासून एक धक्का दिला. ती 'आह्‌...ओह्‌...आईऽऽऽ' करत विव्हळली. मक्याचे दोन्ही हात आता नमस्काराच्या पोझिशनमध्ये तिच्या गुहेत आत-बाहेर करत होते. त्याचा स्पीड वाढेल तशी ती पण जोरजोरात स्वतःची थानं मळत होती.

    अचानक ती ओरडली, "थांबा!"

    मक्या दचकून तसाच थांबला.

    "तुमाला... बघायचं हुतं ना... माझा रेट... चौपट का हाय त्ये?" तिनं विचारलं.

    मक्या आत्तापर्यंत रेटचं विसरुनच गेला होता. आपले दोन्ही हात तसेच आतमध्ये ठेऊन त्यानं 'हो' म्हणून मान हलवली.

    "ऐका मग. तुमचं दोनीबी हात माझ्या आतच ठिऊन टाळी वाजवा."

    मक्यानं खरंच टाळी वाजवण्यासाठी हात आतल्या आत बाजूला करायचा प्रयत्न केला. पण आत तेवढी जागाच नव्हती. त्याचे दोन्ही हात एकमेकांना चिकटूनच राहू शकत होते.

    "अवोऽऽ काय झालं? वाजवा की टाळी..." टाळी वाजवण्याच्या प्रयत्नात त्यानं केलेल्या हालचालीनं ती पुन्हा विव्हळली.

    "नाय वाजणार टाळी. लई टाईट हाय..." मक्यानं कबूल केलं.

    "हांग अस्सं..." ती समाधानानं हसत म्हणाली, "त्या तुमच्या अप्सरा न्‌ नट्यांच्या बघा जावा कशा खळाळा टाळ्या वाजत्यात. मंग येवढ्या टाईट मालाला का न्हाय चौपट रेट दिऊन कश्टमर येणार? सांगा सांगा..."

    आता काय सांगणार मक्या, कप्पाळ? पण कपाळावर मारुन घ्यायला तरी त्याचे हात कुठं मोकळे होते? तुमचे असतील मोकळे तर तुम्हीच घ्या मारुन, तुमच्या कपाळावर!

Monday, October 17, 2011

भाग्य

प्रेमाचा वर्षाव तुझ्यावर केला असा खुल्या नभाखाली,
जळफळून भाग्यावर माझ्या बघ तो चंद्रही काळवंडला...

Thursday, October 6, 2011

कारण !!


    कामिनी नावाच्या एका विशीतल्या मुलीवर कोर्टात केस चालू होती. तिच्यावर बॉयफ्रेंडच्या खुनाचा आरोप होता. वकील तिला प्रश्न विचारत होता. जज्ज एक चाळिशीतल्या बाई होत्या. त्यांनाही या खुनामागचं कारण जाणून घ्यायची उत्सुकता होती.

    विटनेस बॉक्समध्ये उभ्या असलेल्या कामिनीला बघण्यासाठी कोर्टात गर्दी उसळली होती. बहुतेक त्या कोर्टातली आत्तापर्यंतची सर्वांत हॉट आरोपी तीच होती. तारुण्यानं मुसमुसलेलं शरीर. मेकप न करता लालचुटुक दिसणारे ओठ, काळेभोर डोळे. मूळचाच गोरापान रंग. कोर्टात येण्यासाठी साधा सलवार-कमीज घातला असला तरी ड्रेस टाइट फिटींगचा असल्यानं तिच्या शरीराचे चढ-उतार स्पष्ट दिसत होते. गळा तर एवढा खोल होता की त्यातनं दिसणारी चीर प्रश्न विचारणार्‍या वकीलाचा पण उठवत होती.

    "मिस्‌ कामिनी, गेल्या महिन्याच्या एक तारखेला हॉटेल लव्हबर्ड्स मध्ये प्रेम कुमार यांचा खून झाला. त्या दिवशी रुम नं.४२० मध्ये तुम्हीच त्यांच्यासोबत होता. हा खून तुम्हीच केलाय असा तुमच्यावर आरोप आहे. तुम्हाला हा आरोप मान्य आहे का?"

    "हो" कामिनी बिनधास्त उत्तरली.

    "दॅट्स ऑल, मिलॉर्ड," वकील जज्जकडं वळून म्हणाला, "आरोपीनं गुन्हा कबूल केलाय. या खुनाबद्दल तिला जास्तीत जास्त शिक्षा ठोठवावी अशी मी कोर्टाला विनंती करतो."

    आयुष्यात पहिल्यांदाच त्या वकीलाला आपल्या व्यवसायाचा राग आला, असल्या भारी आयटमचं आयुष्य संपवण्याची आपण मागणी करतोय म्हणून.

    जज्ज तर स्वतः एक स्त्री होत्या. कामिनीनं गुन्हा मान्य केला असला तरी त्यामागचं कारण कळालं नव्हतं. त्या तिला म्हणाल्या, "तुला स्वतःच्या बचावासाठी काही सांगायचं आहे का?"

    "काय सांगणार मिलॉर्ड?" कामिनी मानेला नाजूक झटका देत म्हणाली, "खून तर झाला माझ्या हातून. रागच एवढा आला होता मला त्याला काय करणार!"

    "पण एवढं रागवायचं कारण काय?" जज्जनी विचारलं, "प्रेम कुमारनं तुझ्यावर जबरदस्ती करायचा प्रयत्न केला का? तुला मारायचा प्रयत्न केला का? तसं काही असेल तर स्वतःच्या बचावासाठी तुझ्या हातनं खून झाला असं म्हणता येईल."

    आपल्या गोर्‍यापान गालावर रुळणारी केसांची बट आपल्या नाजूक लांबसडक बोटांनी मागं नेत कामिनीनं कानामागं खोचली आणि म्हणाली, "तसं काहीच झालं नाही मिलॉर्ड. पण..."

    "पण काय?" जज्जनी आतुरतेनं विचारलं.

    "सांगते," असं म्हणत कामिनीनं उगीचच आपली ओढणी डोळ्यांना लावून नसलेलं पाणी पुसल्यासारखं केलं. ओढणी मूळ जागेवरुन हलल्यामुळं कोर्टातल्या पब्लिकला तिच्या पुष्ट उभारांचं उदार दर्शन घडत होतं. ती नाजूक आवाजात सांगू लागली, "अख्खं कॉलेज माझ्या मागं वेडं झालं असताना मी फक्त प्रेमलाच भाव देत होते. त्याला कारणही तसंच होतं म्हणा. मी हुस्न की मलिका होते तर तो दौलत का बादशाह होता. मी सौंदर्याची खाण होते तर त्याच्या बापाच्या सोन्याच्या खाणी होत्या. मी लाखात एक हसिना होते तर तो करोडपतीचा एकुलता एक वारस होता. त्याच्या पैशावर भाळून मी त्याला हो म्हटलं खरं, पण कॉलेजमध्ये चोरुन भेटणं, हॉटेलात खायला जाणं, आणि बागेत बसून गप्पा मारणं याच्या पुढं काही तो जायला तयार होईना. मला मात्र दिवसेंदिवस अस्वस्थ वाटू लागलं होतं." असं म्हणून कामिनीनं एक मोठ्ठा श्वास घेतला आणि बोलायचं थांबवून कोर्टात जमलेल्या लोकांकडं नजर टाकली. तिथं बसलेल्या सगळ्यांची नजर तिच्यावरच खिळली होती...म्हणजे तिच्या बोलणार्‍या तोंडावर नाही तर तिथून वीतभर खाली! तिनं खाली स्वतःच्या ड्रेसकडं बघितलं तेव्हा तिला कोर्टातल्या पिन-ड्रॉप सायलेन्सचं कारण लक्षात आलं. पटकन्‌ आपली ओढणी व्यवस्थित करुन जज्जसाहिबांकडं बघत ती पुढं बोलू लागली,

    "तर प्रेमकडून काहीच होत नाही असं दिसल्यावर मीच पुढाकार घ्यायचं ठरवलं. गाडीवरुन फिरताना, हॉटेलात खाताना, बागेमध्ये बसताना, चान्स मिळेल तिथं मी त्याला पेटवायचा प्रयत्न करु लागले. शॉर्ट ड्रेसेस घालणं, खोल गळ्याचे टॉप घालून त्याच्यासमोर मुद्दाम वाकणं, गाडीवर त्याला चिकटून बसणं, एवढंच नाही तर हॉटेलमध्ये शेजारी बसून त्याच्या पँटवरुन हात फिरवत 'त्या'ला डिवचणं, असं काय काय करुन बघितलं. तरीसुद्धा त्याच्याकडून काही सिग्नल मिळेना म्हटल्यावर मला शंका येऊ लागली की त्याच्यात काही प्रॉब्लेम तर नाही ना? पण..."

    "पण काय? पुढं काय झालं?" न राहवून जज्जनी विचारलं. आपण जज्ज आहोत, हे कोर्ट आहे, आणि सगळे आपल्याकडं आश्चर्यानं बघतायत हे कळाल्यावर त्या शरमल्या. खरं तर कामिनीचं बोलणं ऐकून त्यांनाही कसंकसं व्हायला लागलं होतं.

    "पण माझी शंका सुदैवानं खोटी ठरली," कामिनी पुढं बोलू लागली, "त्यानं एका आउटडोअर ट्रीपसाठी विचारलं तेव्हाच मला सिग्नल मिळाला. मी पटकन्‌ होकार दिला. घरी थाप मारली की मैत्रिणींच्या ग्रुपबरोबर चाललेय. ट्रीपच्या आधीचे काही दिवस मी हवेतच होते. काय काय करायचं, काय काय होईल या विचारांनीच झोप उडाली होती. एक तारखेला सकाळी ठरलेल्या बस-स्टॉपवर जाऊन थांबले. पाचच मिनिटात तो आला. त्याच्या चेहर्‍यावर पहिल्यांदाच एवढं हसू बघितलं. मला वाटलं त्याच्या खुशीचं कारण पण माझ्यासारखंच असेल. पण त्याच्या हसण्यामागचं खरं कारण मला नंतर कळालं."

    पुन्हा आपल्या गालावरची बट मागं सारत तिनं श्रोत्यांवर नजर टाकली. पुढं काय ऐकायला मिळणार या उत्सुकतेनं बर्‍याच जणांनी आ वासले होते, अगदी वकीलांसकट. जज्जबाईंचा श्वास पण वर झाला होता, पण मगाचच्या अनुभवामुळं त्यांनी "पुढं काय?" असं विचारायचं टाळलं.

    एका मोठ्या श्वासाबरोबर आपला ऐवज वरखाली करुन कामिनी पुन्हा बोलायला लागली, "प्रेमबरोबर जायला मिळतंय म्हटल्यावर मी कुठं जायचं तेसुद्धा नव्हतं विचारलं. तो 'काहितरी' करणार असेल तर त्याच्याबरोबर कुठंही जायची माझी तयारी होती. आणि कित्येक दिवसांपासून मी स्वतःच तर त्याला हे सगळं सुचवत होते, नाही का?"

    "हं" असा एकत्रित हुंकार श्रोत्यांमधून आला. तिला या प्रश्नाचं उत्तर अपेक्षित नसल्यानं तिनं चमकून तिकडं बघितलं. पाच-सहा कावरे-बावरे चेहरे इकडं-तिकडं बघू लागले. बोलून कोरड्या पडलेल्या आपल्या लालचुटुक ओठांवरुन नागिणीसारखी जीभ फिरवून ती पुढं सांगू लागली, "प्रेमनं गाडी स्टार्ट केली. वाटेतल्या एका फुलांच्या दुकानासमोर आम्ही थांबलो. माझी आवडती फुलं त्यानं घेतली. तिथून त्यानं गाडी थेट हॉटेल लव्हबर्ड्स वर घेतली. वाटेत मी लाडानं त्याला विचारत होते, कुठं चाललोय, कुठं चाललोय म्हणून. तर तो नुसताच हसत होता. त्याला पण एवढा आनंद झालेला बघून मी पण खूष झाले. पण सांगितलं ना त्याच्या हसण्याचं कारण वेगळं होतं."

    "मग पुढं?" परत पब्लिकमधनं आवाज आला. यावेळी चमकून न बघता कामिनी पुढं बोलू लागली.

    "रुम त्यानं आधीच बुक करुन ठेवली होती. काउंटरवरुन रुमची चावी घेऊन आम्ही लिफ्टनं चौथ्या मजल्यावर गेलो. रुमचं दार उघडून आत गेलो. एकदम स्पेशस रुम होती. बेडजवळच्या टीपॉयवर मला एक मोठ्ठा फ्लॉवरपॉट दिसला. पुढं होऊन मी हातातली फुलं त्यात ठेऊ लागले. प्रेम रुमचं दार लोटून माझ्या मागं आला. माझा श्वास धाप लागल्यासारखा जोरजोरात चालू होता. मी इतक्या धुंदीत होते की त्यानं रुमचं दार नक्की लॉक केलंय का ते पण विचारायचं सुचलं नाही. त्यानं मागून माझ्या कमरेला विळखा घातला. माझी हरकत असायचं काहीच कारण नव्हतं. उलट मी स्वतःच मागं सरकून त्याच्या मिठीत शिरत होते. त्यानं हळू-हळू आपले हात माझ्या खांद्यांवर आणले. तिथनं माझ्या उघड्या पाठीवर हात फिरवत माझ्या ड्रेसची चेन खाली ओढू लागला. मी अजून जोरात श्वास घेऊ लागले. तो हळू-हळू चेन उघडत होता. त्याची बोटं हळू-हळू माझ्या उघड्या पाठीवरनं फिरत होती. माझा श्वास गरम होत चालला होता. त्याच्या बोटांच्या स्पर्शानं पुढं-पुढं सरकत माझं अंग धनुष्यासारखं वाकलं होतं. माझ्या ड्रेसची चेन पूर्ण उघडेपर्यंत माझा श्वास इतका वर पोचला होता की कुठल्याही क्षणी स्फोट होईल असं मला वाटत होतं. ड्रेसची चेन संपते तिथं मला त्याच्या बोटांचा स्पर्श जाणवला आणि मग त्यानं ती अनपेक्षित गोष्ट केली."

    "काय???" आता हा प्रश्न पब्लिकमधनं आला की जज्जकडून ह्याचं भान कामिनीला पण नव्हतं. त्या प्रसंगाचं वर्णन करताना तिचा श्वास खरंच पुन्हा जोरजोरात चालला होता. आणि त्यामुळं जोरजोरात वर-खाली होणार्‍या तिच्या ऐवजाकडं बघून पब्लिकची हालत वाईट झाली होती. काहीजणांना पापण्या मिटायचं पण भान नव्हतं, तर काही जण आपण कुठं आहोत हे विसरुन आपल्या पँटवरुन उघड हात फिरवायला लागले. स्वतः जज्जसाहिबा काही बोलायच्या पलिकडं पोचल्या होत्या. त्यांच्या कपाळावर घामाचे थेंब जमा झाले होते. अंगात काळा कोट असल्यानं, आतमध्ये किती गरम होत होतं आणि काय-काय भिजलं होतं ह्याचा अंदाज लावणं कठीण.

    "काय केलं त्यानं?" घोगर्‍या आवाजात वकीलसाहेबांनी विचारलं. कामिनी पटपट बोलू लागली.

    "मी एवढी गरम झाले होते. कुठल्याही क्षणी हार्ट अटॅक येईल असं वाटत होतं. आणि तो... तो अचानक थांबला! मला बेडवर ढकलून तो मागं सरकला. मला काहीच कळालं नाही. मी त्याच्याकडं बघितलं. तो अजून जोरात हसत होता. मला अजूनही त्याच्या हसण्याचं कारण कळत नव्हतं. मी एवढी बेभान झाले होते की मागचा-पुढचा विचार न करता पटापट अंगावरचे कपडे काढू लागले. चेन आधीच निघाल्यामुळं कमीज पटकन निघाली. सलवार पण काढून फेकली. तो हसतच होता. त्याच्यासमोर मुद्दाम छाती पुढं करुन हात मागं नेले आणि ब्रा पण काढून त्याच्या अंगावर फेकली. तो हसतच होता. मग बेडवर झोपूनच मी चड्डीच्या बाजूनं बोटं आत घालून खाली ओढली. पाय वर करुन ती पायातून काढून परत त्याच्या अंगावर फेकली. तो काही बोलत नव्हता, फक्त हसत होता. माझ्या डोक्यात सेक्स एवढा चढला होता की, मी पाय फाकवून त्याच्यासमोर पडले, डोळे बंद केले आणि त्याला म्हणाले, 'ये प्रेम ये. मला माहितीय तुझ्या हसण्याचं कारण. आता सहन नाही होत. दे मला सरप्राइज...' आणि यावर त्यानं...त्यानं..."

    "काय केलं त्यानं?" जज्जनी अनावर होऊन विचारलं.

    "त्यानं ते केलं मिलॉर्ड, जे तुमच्याबरोबर केलं असतं तर तुम्हीपण त्याचा जीव घेतला असता..."

    "म्हणजे? नक्की काय केलं त्यानं?"

    सगळे श्वास रोखून कामिनीकडं बघत होते. स्वतःच्या अंगावरुन हात फिरवत, जोरजोरात श्वास घेत कामिनी म्हणाली, "त्यानं...त्यानं काहीच तर केलं नाही ना! समोरच्या भिंतीला टेकून जोरजोरात हसत आणि माझ्याकडं बोट दाखवत म्हणाला, 'मी तुला हात पण नाही लावणार. कारण... माझ्या हसण्याचं कारण... कारण आज तारीख आहे एक एप्रिल. आणि तू आहेस सगळ्यात मोठी एप्रिल फूल! हा हा हा!' झालं, मी टीपॉयवरचा तो मोठ्ठा फ्लॉवरपॉट उचलला आणि घातला त्याच्या डोक्यात!"

Sunday, August 28, 2011

नको जाऊस कृष्णा...


हात जोडून अन्‌ पाय धरुन
विनवणी करतायत गोपी रडून
वेड आमच्या जिवाला लावून
नको जाऊस कृष्णा आम्हाला सोडून

नको करुस निवड कुणा एकीची
आस संपेल इतरांच्या जगण्याची
खेळ प्रेमाचा अल्लड पोरींशी खेळून
नको जाऊस कृष्णा आम्हाला सोडून

नाही घाबरत बघ आम्ही समाजाला
ठेवलंय सांगून केव्हाच आई-बापाला
बायको नाही तर राहीन सखी बनून
नको जाऊस कृष्णा आम्हाला सोडून

मन तुला वाहिलं स्वतःच्या नकळत
शरीरानंही एकरुप झालो परत परत
रंग प्रणयाचे आमच्यावर रोज उधळून
नको जाऊस कृष्णा आम्हाला सोडून

Friday, July 22, 2011

प्रवास

हे प्रेम असे की ध्यास शरीर-सुखाचा?
न उमजे का मज हव्यास तुझ्या स्पर्शाचा...
ती हसते, म्हणते 'नको करुस द्वेष स्वतःचा,
शरीराच्या मार्गे चाले हा प्रवास मनोमनीचा.'

Monday, June 20, 2011

सहवास

हात तुझा माझ्या हातात, श्वास तुझे माझ्या श्वासात,
मनं केव्हाच जुळली होती, आज शरीराचाही सहवास...

तुझ्या मिठीची ऊब अशी, रोमांच अंगावर उभे करी,
स्वप्नात असल्या सारखं वाटलं, ओढलंस जेव्हा बाहुपाशात...
मनं केव्हाच जुळली होती, आज शरीराचाही सहवास...

तुझ्या अंगाचा मादक गंध, वेडावणारा गव्हाळ रंग,
चव जिभेची बदलून गेली, घडलं जेव्हा ओठांचं रसपान...
मनं केव्हाच जुळली होती, आज शरीराचाही सहवास...

मऊ-मुलायम शरीर तुझं, डोंगर-दर्‍यांनी भरलेलं,
हात अपुरे पडू लागता, तोंडाचंही मग सुटलं भान...
मनं केव्हाच जुळली होती, आज शरीराचाही सहवास...

भिडवलं जेव्हा अंग-अंग सारं, एकमेकांत घुसली शरीरं,
आतमधून हुंकार उमटला, प्रेमरसाला आलं उधाण...
मनं केव्हाच जुळली होती, आज शरीराचाही सहवास...