Thursday, October 20, 2011

रेट

    मक्या पुणे दर्शनासाठी फिरत होता. पर्वती, शनिवारवाडा, केळकर म्युझियम बघून तो 'दगडूशेठ'च्या दर्शनाला आला. दर्शन घेऊन तुळशीबागेत फिरताना त्याला आठवलं की पुण्यातली जगप्रसिद्ध बुधवार पेठ इथंच आहे. पुणे दर्शनातून हे 'प्रेक्षणीय' स्थळ सुटू नये म्हणून तो पेठेकडं निघाला. रस्त्याच्या कडेला, दोन दुकानांच्या मधल्या बोळीत, बंद घरांच्या पायर्‍यांवर अशा सगळीकडं एकसे बढकर एक सुंदर्‍या बसल्या किंवा उभ्या होत्या. शिकारीला निघाल्याच्या जोशात मक्या पेठेत घुसला खरा, पण तिथल्या पोरी-बायांची रुपं, त्यांचे कपडे, आणि त्यांच्या नजरा बघून त्याला आपलीच शिकार होते की काय असं वाटू लागलं. आत-आत शिरेल तसं नटवलेल्या-रंगवलेल्या बायकांचे कळप गिर्‍हाईकाला हेरत उभे असलेले त्याला दिसले. एकदम एवढ्या बायका, त्या पण असल्या तंग आणि तोकड्या कपड्यांत बघून मक्याचा घसा कोरडा पडायला लागला. ह्ये 'सावज' नवीन हाय, हे त्या 'अनुभवी' ललनांनी लगोलग ओळखलं. त्यांनी एकमेकींना इशारे केले, आणि मग अंग चोरुन चालणार्‍या मक्याला त्या छेडू लागल्या. कुणी त्याला हळूच डोळा मारे, कुणी जाता-जाता 'समोरुन' धक्का देऊन जाई. मक्याचं त्यांच्याकडं बघायचं सुद्धा धाडस होईना.

    छेड काढणार्‍या पोरींना चुकवायला तो पटकन् एका बोळीत शिरला. इथं एकदम सामसूम होती. छोट्याशा रस्त्याच्या दोन्ही बाजूची घरं बंद दिसत होती. दोन-चार घरं ओलांडल्यावर एका घरातनं एक बाई अचानक त्याच्या समोर आली. बाई कसली अप्सरा होती अप्सरा. गोरापान रंग, काजळ भरलेले मादक डोळे, लाल-गुलाबी गोबरे गाल, डाव्या नाकपुडीवर चमचमणारा एक नाजूक चमकी खडा, लालभडक लिपस्टिक लावल्यानं गोर्‍या चेहर्‍यावर उठून दिसणारे ओलसर ओठ. मक्या भान हरपून बघतच राह्यला. एवढी देखणी बाई त्यानं प्रत्यक्षात काय, सिनेमात पण नव्हती बघितली.

    "येणार का पाव्हणं?" नजर समोरच ठेऊन तिनं आपली नाजूक हनुवटी डावीकडून उजवीकडं नेत मादक आवाजात विचारलं. मक्या दचकला. इतका वेळ तिच्या चेहर्‍यावर खिळलेली त्याची नजर तिच्या हालचालीमुळं खाली घसरली. पांढर्‍याशुभ्र साडीवर बारीक चांदण्यांची नक्षी होती. व्यवस्थित खांद्यावर असलेला पदर तिनं 'सावरण्या'साठी खांद्यावरनं ओढून हातात घेतला आणि उगाचच उलटा-सुलटा करुन परत खांद्यावर टाकला. तेवढ्या मिनिटभरामध्ये मक्याला तिच्या पांढर्‍याच ब्लाउजमध्ये दाटीवाटीनं आणि पिंजरा उघडताच बाहेर पडायच्या तयारीत बसलेल्या दोन गुबगुबीत कबुतरांचं दर्शन झालं. मक्यानं एक मोठ्ठा आवंढा गिळला.

    "अवो, चला की. फकस्त पाचशे मंधी."

    "आँ?" रेट ऐकून मक्या उडालाच. असली मदमस्त अप्सरा फक्त पाचशेत? अरं कोण म्हणतंय महागाई वाढत चाललीय. इथं येऊन बघा म्हणावं, पाचशे रुपड्यांत स्वर्गसुख! तरी पण खात्री करुन घ्यावी म्हणून त्यानं विचारलं, "पाचशे रुपयेच म्हणाला ना बाई तुम्ही? नक्की?"

    "हां मंग?" पदराच्या टोकाशी चाळा करत ती म्हणाली, "नक्की म्हणजे? नक्कीच की. पाचशे मधी नक्की, पप्पी, झप्पी, आणि..."

    "बरं बरं," मक्याला कळालं ती काय म्हणतीय ते. त्यानं विचार केला, जीवाची मुंबई (सॉरी, पुणं) करायला आलोय. खिशात दोनेक हजार आहेतच. पाचशे मध्ये असला कंडा माल मिळत असंल तर जरा अजून पुढं जाऊन बघू. हिच्यापेक्षा भारी कोण मिळतीय का बघू. नाहीच मिळाली तर येऊ परत हिच्याकडंच...

    "का वो? काय झालं?" तिनं केसात माळलेला गजरा काढून परत लावत विचारलं. तिचे दोन्ही हात वर जाताच, तिच्या उभारांवर चिकटलेला साडीचा पदर पण वर सरकला. त्यामुळं तिचं गोरंपान लुसलुशीत पोट मक्यासमोर उघडं पडलं. मक्याच्या तोंडातनं लाळ टपकायचीच बाकी राहिली. तरी पण एखाद्या योग्याच्या निग्रहानं त्यानं स्वतःला आवरलं आणि वर बघितलं.

    "काही नाही, जरा जाऊन येतो पुढं," मक्यानं भाजी मंडईत बोलायचं वाक्य टाकलं.

    "अवो पुढं कशाला? आपल्याकडं हाय की समदी सोय," डाव्या हाताची करंगळी वर करत ती म्हणाली. तिचा काहीतरी गैरसमज झालाय हे त्याच्या लक्षात आलं.

    "अहो नाही नाही, त्यासाठी नाही. जरा असंच जाऊन यावं म्हटलं पुढं.." त्यानं असंच काहीतरी सांगितलं.

    "अस्सं म्हणताय? या मग्‌..." ती वर केलेली करंगळी तश्शीच आपल्या तोंडाजवळ नेत तिनं दोन्ही ओठांवरुन हळुवार फिरवली आणि काजळ भरल्यानं आधीच बारीक दिसणारे डोळे अजून बारीक करत जिभेचं टोक बाहेर काढून ती चाटली. मक्याच्या पॅण्टमध्ये एक जबरदस्त आचका बसला. अजून थोडा वेळ इथं थांबलो तर ही बया नुसत्या नजरेनं आणि तोंडानंच आपला बार उडवेल, असं वाटून तो पटकन्‌ चालायला लागला.

    दोन-चार घरं सोडल्यावर उजव्या हाताला एका घराबाहेरच्या कट्ट्यावर सिगारेटचा धूर काढत एक जीन्स-टीशर्टवाली बसली होती.

    "काय, आयटम नाय आवडला का?" मक्या जवळ येताच तिनं विचारलं.

    "नाही म्हणजे तसं काय नाही..." मक्याला पटकन्‌ काही सुचेना.

    "नाय आवडला तर नाय म्हणायचा, येकदम फ्रॅन्क! नायतरी कसला ओल्ड-फॅशन्ड आयटम हाय... साडीवाली काकूबाई कुठली," मक्याच्या तोंडावर सिगरेटचा धूर सोडत ती म्हणाली.

    मगाचच्या अप्सरेच्या रुपानं आणि सूचक हलवा-हलवीनं मक्याच्या अंगावर आलेला शहारा अजून गेला नव्हता. त्याच सुंदरीला 'काकूबाई' म्हणणारी ही हिरॉईन कोण ते बघायला त्यानं हातानं समोरचा धूर घालवला. गुडघ्यापर्यंत टाईट जीन्स आणि वर बनियनसारखा, अंगाला चिकटलेला पातळ काळा टीशर्ट असा तिचा 'मॉडर्न लुक' होता. खांद्यावर बनियनच्या नाजूक पट्ट्या फक्त होत्या. त्यामुळं तिची पाठ आणि छातीचा बराचसा भाग ओपनच होता. पाठीवर उजव्या खांद्याच्या खाली आणि छातीवर डाव्या खांद्याच्या खाली तिनं टॅटू गोंदवून घेतलेले होते. मागचा टॅटू तर स्पष्ट दिसत नव्हता, पण पुढच्या टॅटूमधला फणा काढलेला नाग बर्‍यापैकी दिसत होता. त्या नागाचा फणा तिच्या डाव्या उभारावर पसरला असल्यानं, तिच्या श्वास घेण्याबरोबर नाग आत-बाहेर होत असल्याचा भास होत होता. नागाच्या हालचालीबरोबर मक्याची पुंगी आपोआप डोलू लागली, आतल्या आत. तो एवढा टक लावून कुठं बघतोय ते तिच्या लक्षात आलं. त्याच्या तोंडावर परत धूर सोडत ती म्हणाली, "नुसताच 'हेड' बघणार का 'टेल' पण बघायचीय?"

    "आँ?" मक्या परत दचकला. नाकातोंडात जाणारा धूर हातानं हटवत तो म्हणाला, "बघायचं पण हाय आणि..."

    "आणि काय?" हातातल्या सिगारेटचं थोटुक तिनं भिंतीवर चिरडलं आणि खाली टाकून दिलं.

    "आणि बरंच काही, नंतर सांगीन. आधी रेट सांग." मगाचच्या आयटमला भिडून आल्यावर मक्या जरा बोल्ड झाला होता, त्यामुळं त्यानं डायरेक्ट विचारुन टाकलं.

    "रेट? कुणाचा? माझा का ह्या नागाचा?" छातीवरच्या नागाचा फणा कुरवाळत तिनं विचारलं.

    "तुझाच की. नाग मी घेऊन आलोय बरोबर. दाखवु?"

    "पाचशे," पाकीटातनं दुसरी सिगारेट काढत ती म्हणाली.

    च्यायला! ही काय भानगड हाय? ती मगाचची अप्सरा पण पाचशे, ही हिरॉईन पण पाचशे. ह्यांची काय असोशिशन हाय का काय - रेट ठरवून द्यायला? मक्याला वाटलं, आपण अजून 'खर्‍या' मार्केटपर्यंत पोचलोच नाय बहुतेक. अजून 'आत' शिरायचं ठरवून तो पुढं निघाला.

    "ओ मिश्टर, वॉट हॅपन्ड?" हिरॉईन भलतीच मॉडर्न होती, "काय झालं? नागीण आवडली नाय का?" न पेटवलेली सिगारेट बोटांमध्ये पकडून तोंडात आत-बाहेर करत तिनं विचारलं.

    "आवडली... पण जरा पुढं जाऊन येतो. हे हे हे!" मक्या आपला मंडईत आल्यासारखा पुढं-पुढं करायला लागला. कश्टमर गटत नाही म्हटल्यावर तिनं त्याच्याकडं पूर्ण दुर्लक्ष केलं. तोंडातली सिगारेट पेटवून आतपर्यंत एक कश घेतला आणि तोंडातल्या तोंडात पुटपुटली,
        "इक तू ही अकेला नही आता हमारी मेहफील में,
        और भी अकेले आते हैं, नहीं तो हम 'केले' लाते हैं।"


    पुढं-पुढं करत मक्या दोन-तीन बोळ आत शिरला होता. अजून तीन-चार मदमस्त अप्सरा आणि फटाकड्या त्याला आडव्या आल्या. पण त्यांचे रेट ऐकून एखाद्या ब्रह्मचार्‍याच्या आवेशात त्यानं स्वतःच्या भावनांवर नियंत्रण ठेवलं होतं. तसं बघायचं तर ह्या सुंदरींशी बोलून आणि त्यांच्या कामुक अदा बघून त्याला काही न करताच 'गळाल्या'सारखं वाटायला लागलं होतं. पण सगळ्यांचा रेट पाचशेच असल्यानं अजून 'खरा' माल पुढंच असणार ह्याची त्याला खात्री होती.

    संध्याकाळ झाली. अंधार पडायला लागला, तसा मक्याचा धीर सुटायला लागला. जास्त हावरटपणा नको, नायतर पाचशेवाली पण हाती नाय लागायची, असं त्याला वाटलं. तो परत जायला मागं वळणार तेवढ्यात समोरच्या घराच्या पायरीवर कुणीतरी बसलेलं त्याला दिसलं. एवढा शेवटचा चान्स घेऊ असं म्हणून तो पुढं चालायला लागला. अंधार पडायला लागल्यामुळं आणि रस्त्यावर लाईट नसल्यामुळं त्याला स्पष्ट दिसेना. कुणीतरी बाई बसलीय एवढंच त्याला दिसलं. तो अगदी जवळ जाऊन उभा राह्यला आणि निरखून बघायला लागला.

    "कॉय हो, कॉय शॉधताय?" त्या बाईनं भसाड्या आवाजात विचारलं. मक्या दचकून मागं सरकला. आपण चुकीच्या ठिकाणी तर नाही ना आलो असं त्याला वाटून गेलं. समोर बसलेल्या बाईचे केस अस्ताव्यस्त होते. वय पण जास्त वाटत होतं. अंगात हॉस्पिटलमध्ये घालतात तसला जाड्याभरड्या कापडाचा गाऊन अडकवला होता. काळासावळा चेहरा, बसकं नाक, तोंडात पानाचा तोबरा. त्या पानामुळं ओठांवर आलेली लाली एवढाच काय तो तिचा मेकप.

    "कॉय पायज्येल बॉला की," उठून उभं रहात तिनं विचारलं. गाऊनमधनं 'फिगर'चा नेमका अंदाज येत नसला तरी एकंदर प्रकरण 'भारी' आहे असं मक्याला जाणवलं. आता हिच्याबरोबर आपण काय करणार? एवढ्या टंच आणि नशील्या वेली सोडून आपण ह्या वडाच्या झाडापाशी कशाला आलो, असं त्याला वाटलं. तोंडातल्या पानाची एक जोरदार पिंक बाजूला टाकून तिनंच विचारलं, "माडीवर यायचंय? गिर्‍हाईक हाईस का दलाल?"

    "गिर्‍हाईक..गिर्‍हाईक," असं मक्यानं म्हणताच "अवो चला की मग" असं म्हणून तिनं त्याच्या हाताला धरुन जवळजवळ ओढलंच. आता ही बया आपल्याला फरफटत नेते की काय, या विचारानं मक्या घाबरला.

    "अहो पण... अहो पण... तुमचा रेट तरी सांगाल का नाय?" त्यानं तेवढ्यात विचारुन घेतलं. एवढ्या अप्सरा आणि नट्या पाचशेत मिळत्यात म्हटल्यावर ह्या म्हशीचा रेट काय असंल, ह्याची त्याला उत्सुकता होती.

    "दोन हजार," त्याला ओढत-ओढतच तिनं सांगितलं.

    "काय???" मक्या जोरात किंचाळला. त्याला बहुतेक कुठंतरी दुखलं असंल असं वाटून ती थांबली. "दोन हज्जार? काय मस्करी करता का काय बाई?"

    "धंद्याच्या टायमाला कसली मस्करी? दोन हजार असत्याल तर चला आत, मंग नुसतीच कुस्करी आणि..." असं बोलून तिनं चेहर्‍यावरचे डोळे, नाक, ओठ ह्यांचं जे काही केलं ते बहुतेक 'लाजणं' असावं, असा मक्यानं अंदाज बांधला.

    "हे बघा बाई, नवीन माणूस दिसतोय म्हटल्यावर त्याला येवढं लुबाडणं बरोबर न्हाई. अख्खं मार्केट फिरुन आलोय. मला माहित्येय काय रेट चालू हाय त्यो." आपला हात तिच्या तावडीतनं सोडवत मक्या बोलला.

    "कसलं मार्केट? कसला रेट?"

    "इथल्या सगळ्या पर्‍या बघून आलोय मी. एकापेक्षा एक, इंद्राच्या दरबारातल्या अप्सराच जणू. सगळ्या पाचशेत तयार हाईत. आणि तुमचा रेट येकदम्‌ दोन हज्जार? स्वतःला आरशात बघून किती वर्षं झाली?"

    "अस्सं हाय व्हय!" असं म्हणून ती हसायला लागली, "त्या सगळ्या नट्या बघून आलाय आणि मला रेट सांगायलाय व्हय तुमी? अवो दिवस-रात्र आरशासमोरच बसून असत्यात त्या. गिर्‍हाईकच मिळत न्हाई म्हटल्यावर करणार काय दुसरं? तोंडं रंगवून झाली, कापडं उतरवून झाली, रेट कमी करुन झालं, पण येकदा आल्यालं गिर्‍हाईक परत म्हाघारी येतच न्हाई त्यांच्याकडं. आणि माझ्याकडं बघा कशी जत्रा असतीया. नटायला येळ न्हाई की कापडं बदलायला सवड न्हाई. ह्ये 'गौन' कसं मोकळं-ढाकळं असतंय बघा, मलाबी अन्‌ गिर्‍हाईकालाबी..."

    "काय तर काय सांगताय? मला नाही पटत. तुमचा रेट येवढा का ते पटवून द्या आधी मला." आता मक्यापण पेटला होता.

    "ठीकाय. चला वर. द्येते पटवून," असं म्हणून ती आत जायला निघाली. मक्यापण तिच्या मागोमाग निघाला. आत चांगलाच अंधार होता. मिणमिणत्या बल्बच्या उजेडात दोघं लाकडी जिना चढून वर गेले. वरच्या खोलीतला नाईट-लॅम्प लावून ती खाटेवर जाऊन बसली. मक्या तिच्या मागंमागंच होता. तो तिच्यासमोर जाऊन उभा राह्यला. मागच्या भिंतीला पाठ टेकवून ती खाटेवर पाय पसरवून बसली. मक्याकडं बघत गालातल्या गालात हसली.

    "तुम्हाला बघायचंय माझा रेट जास्त का हाय त्ये?"

    "हो मग, बघायचंच हाय," मक्या तिच्या 'फुल फिगर' कडं बघत म्हणाला. च्यायला, कसला आकार ना उकार, ना रंग ना रुप, आणि रेट चौपट? बघुयाच काय दाखवतिय...

    "ठीक हाय, फुडं या मग," असं म्हणत तिनं बसल्या-बसल्याच आपला गाऊन खसकन्‌ वर खेचला. तिचे दणकट पाय, गरगरीत मांड्या बघून मक्याच्या पॅण्टमध्ये नाही म्हटलं तरी खळबळ झालीच. गाऊन मांड्यांवरुन वर गुंडाळत, मग एकेक कलिंगड उचलत तिनं कंबरेपर्यंत आणला. कमरेच्या वर पोटापाशी गाऊन गुंडाळून ठेवत तिनं दोन्ही पायांतलं अंतर वाढवलं. एवढ्या वेळात मक्याची नजर तिच्या दोन पायांच्या मधल्या जंगलात हरवली होती.

    "हात द्या." तिच्या आवाजानं मक्या दचकला. मंतरल्यागत त्यानं आपला उजवा हात तिच्या हातात दिला. तिनं त्याचा हात धरुन त्याला पुढं खेचलं. बेसावध मक्या जरा धडपडलाच. त्याचा हात आपल्या हातात घट्ट धरुन तिनं स्वतःच्या पुष्ट मांड्यांवर फिरवायला सुरुवात केली. तिच्या थुलथुलीत मांड्यांच्या स्पर्शानं मक्याच्या अंगावर शहारा आला. मांडीवरुन फिरवत तिनं त्याचा हात वरच्या जंगलात नेऊन सोडला. मग आपले दोन्ही हात स्वतःच्या छातीवर नेऊन गाऊनवरुनच मालीश करायला लागली. मक्यापण आता तापायला लागला होता. तिनं हात सोडून दिला तरी तो स्वतः तिच्या जंगलात मुक्त विहार करत होता.

    "बोट घाला," तिनं भसाड्या पण हळू आवाजात सांगितलं.

    "अं?" मक्या आपल्याच नादात होता.

    "अवो येक बोट घाला आत..."

    मक्यानं पडत्या फळाची आज्ञा लगेच पाळली. उजव्या हाताच्या पहिल्या बोटानं तो तिची गुहा चाचपायला लागला.

    "दुसरं घाला," स्वतःची फणसासारखी लांबुळकी थानं कुस्करत ती म्हणाली. मक्यानं लगेच दुसरं बोट आत घातलं.

    "तिसरं बी घाला," पुढची आज्ञा झाली. मक्यानं तिसरं बोट घातलं.

    "करंगळी घाला... अंगठाबी घाला..." नेमकं काय चाललंय ते मक्याला कळेना. पण आत-आत चाललेल्या त्याच्या हातानं त्याच्या मेंदूशी कनेक्शन तोडून टाकलं होतं. ती सांगेल तसं तो बोटं आत-बाहेर करत होता.

    त्याच्या उजव्या हाताची पाचही बोटं आत घेऊन ती स्वतःचे फणस चोंबाळत होती. मक्याला आपला हात उकळत्या तेलाच्या कढईत घातल्यासारखं वाटत होतं. पण तिच्या भरदार छातीकडं बघून त्याचा डावा हात आपोआप पुढं झाला. उजव्या हातानं तिच्या कढईत ढवळतानाच डाव्या हातानं त्यानं तिची छाती चाचपडायला सुरु केलं. तिच्या हे लक्षात येताच तिनं आपल्या उजव्या हातानं मक्याचा डावा हात पकडला आणि आपल्या पोटावरुन घासत खालच्या जंगलात नेऊन सोडला. पुढं काय होणार ह्याचा मक्याला काहीच अंदाज नव्हता.

    "आत घाला," तिनं फर्मान सोडलं.

    "अख्खा हात आत घातलाय की. अजून काय घालू?" उजवा हात आत-बाहेर करत मक्यानं विचारलं.

    "दुसरा... आह्‌... दुसरा पण आ...त घाला..." ती विव्हळत म्हणाली.

    मक्यानं उजवा हात तसाच ठेवून डाव्या हाताचं एकेक बोट आत सारायला सुरु केलं. पाचही बोटं आत गेल्यावर त्यानं मनगटापासून एक धक्का दिला. ती 'आह्‌...ओह्‌...आईऽऽऽ' करत विव्हळली. मक्याचे दोन्ही हात आता नमस्काराच्या पोझिशनमध्ये तिच्या गुहेत आत-बाहेर करत होते. त्याचा स्पीड वाढेल तशी ती पण जोरजोरात स्वतःची थानं मळत होती.

    अचानक ती ओरडली, "थांबा!"

    मक्या दचकून तसाच थांबला.

    "तुमाला... बघायचं हुतं ना... माझा रेट... चौपट का हाय त्ये?" तिनं विचारलं.

    मक्या आत्तापर्यंत रेटचं विसरुनच गेला होता. आपले दोन्ही हात तसेच आतमध्ये ठेऊन त्यानं 'हो' म्हणून मान हलवली.

    "ऐका मग. तुमचं दोनीबी हात माझ्या आतच ठिऊन टाळी वाजवा."

    मक्यानं खरंच टाळी वाजवण्यासाठी हात आतल्या आत बाजूला करायचा प्रयत्न केला. पण आत तेवढी जागाच नव्हती. त्याचे दोन्ही हात एकमेकांना चिकटूनच राहू शकत होते.

    "अवोऽऽ काय झालं? वाजवा की टाळी..." टाळी वाजवण्याच्या प्रयत्नात त्यानं केलेल्या हालचालीनं ती पुन्हा विव्हळली.

    "नाय वाजणार टाळी. लई टाईट हाय..." मक्यानं कबूल केलं.

    "हांग अस्सं..." ती समाधानानं हसत म्हणाली, "त्या तुमच्या अप्सरा न्‌ नट्यांच्या बघा जावा कशा खळाळा टाळ्या वाजत्यात. मंग येवढ्या टाईट मालाला का न्हाय चौपट रेट दिऊन कश्टमर येणार? सांगा सांगा..."

    आता काय सांगणार मक्या, कप्पाळ? पण कपाळावर मारुन घ्यायला तरी त्याचे हात कुठं मोकळे होते? तुमचे असतील मोकळे तर तुम्हीच घ्या मारुन, तुमच्या कपाळावर!

Monday, October 17, 2011

भाग्य

प्रेमाचा वर्षाव तुझ्यावर केला असा खुल्या नभाखाली,
जळफळून भाग्यावर माझ्या बघ तो चंद्रही काळवंडला...

Thursday, October 6, 2011

कारण !!


    कामिनी नावाच्या एका विशीतल्या मुलीवर कोर्टात केस चालू होती. तिच्यावर बॉयफ्रेंडच्या खुनाचा आरोप होता. वकील तिला प्रश्न विचारत होता. जज्ज एक चाळिशीतल्या बाई होत्या. त्यांनाही या खुनामागचं कारण जाणून घ्यायची उत्सुकता होती.

    विटनेस बॉक्समध्ये उभ्या असलेल्या कामिनीला बघण्यासाठी कोर्टात गर्दी उसळली होती. बहुतेक त्या कोर्टातली आत्तापर्यंतची सर्वांत हॉट आरोपी तीच होती. तारुण्यानं मुसमुसलेलं शरीर. मेकप न करता लालचुटुक दिसणारे ओठ, काळेभोर डोळे. मूळचाच गोरापान रंग. कोर्टात येण्यासाठी साधा सलवार-कमीज घातला असला तरी ड्रेस टाइट फिटींगचा असल्यानं तिच्या शरीराचे चढ-उतार स्पष्ट दिसत होते. गळा तर एवढा खोल होता की त्यातनं दिसणारी चीर प्रश्न विचारणार्‍या वकीलाचा पण उठवत होती.

    "मिस्‌ कामिनी, गेल्या महिन्याच्या एक तारखेला हॉटेल लव्हबर्ड्स मध्ये प्रेम कुमार यांचा खून झाला. त्या दिवशी रुम नं.४२० मध्ये तुम्हीच त्यांच्यासोबत होता. हा खून तुम्हीच केलाय असा तुमच्यावर आरोप आहे. तुम्हाला हा आरोप मान्य आहे का?"

    "हो" कामिनी बिनधास्त उत्तरली.

    "दॅट्स ऑल, मिलॉर्ड," वकील जज्जकडं वळून म्हणाला, "आरोपीनं गुन्हा कबूल केलाय. या खुनाबद्दल तिला जास्तीत जास्त शिक्षा ठोठवावी अशी मी कोर्टाला विनंती करतो."

    आयुष्यात पहिल्यांदाच त्या वकीलाला आपल्या व्यवसायाचा राग आला, असल्या भारी आयटमचं आयुष्य संपवण्याची आपण मागणी करतोय म्हणून.

    जज्ज तर स्वतः एक स्त्री होत्या. कामिनीनं गुन्हा मान्य केला असला तरी त्यामागचं कारण कळालं नव्हतं. त्या तिला म्हणाल्या, "तुला स्वतःच्या बचावासाठी काही सांगायचं आहे का?"

    "काय सांगणार मिलॉर्ड?" कामिनी मानेला नाजूक झटका देत म्हणाली, "खून तर झाला माझ्या हातून. रागच एवढा आला होता मला त्याला काय करणार!"

    "पण एवढं रागवायचं कारण काय?" जज्जनी विचारलं, "प्रेम कुमारनं तुझ्यावर जबरदस्ती करायचा प्रयत्न केला का? तुला मारायचा प्रयत्न केला का? तसं काही असेल तर स्वतःच्या बचावासाठी तुझ्या हातनं खून झाला असं म्हणता येईल."

    आपल्या गोर्‍यापान गालावर रुळणारी केसांची बट आपल्या नाजूक लांबसडक बोटांनी मागं नेत कामिनीनं कानामागं खोचली आणि म्हणाली, "तसं काहीच झालं नाही मिलॉर्ड. पण..."

    "पण काय?" जज्जनी आतुरतेनं विचारलं.

    "सांगते," असं म्हणत कामिनीनं उगीचच आपली ओढणी डोळ्यांना लावून नसलेलं पाणी पुसल्यासारखं केलं. ओढणी मूळ जागेवरुन हलल्यामुळं कोर्टातल्या पब्लिकला तिच्या पुष्ट उभारांचं उदार दर्शन घडत होतं. ती नाजूक आवाजात सांगू लागली, "अख्खं कॉलेज माझ्या मागं वेडं झालं असताना मी फक्त प्रेमलाच भाव देत होते. त्याला कारणही तसंच होतं म्हणा. मी हुस्न की मलिका होते तर तो दौलत का बादशाह होता. मी सौंदर्याची खाण होते तर त्याच्या बापाच्या सोन्याच्या खाणी होत्या. मी लाखात एक हसिना होते तर तो करोडपतीचा एकुलता एक वारस होता. त्याच्या पैशावर भाळून मी त्याला हो म्हटलं खरं, पण कॉलेजमध्ये चोरुन भेटणं, हॉटेलात खायला जाणं, आणि बागेत बसून गप्पा मारणं याच्या पुढं काही तो जायला तयार होईना. मला मात्र दिवसेंदिवस अस्वस्थ वाटू लागलं होतं." असं म्हणून कामिनीनं एक मोठ्ठा श्वास घेतला आणि बोलायचं थांबवून कोर्टात जमलेल्या लोकांकडं नजर टाकली. तिथं बसलेल्या सगळ्यांची नजर तिच्यावरच खिळली होती...म्हणजे तिच्या बोलणार्‍या तोंडावर नाही तर तिथून वीतभर खाली! तिनं खाली स्वतःच्या ड्रेसकडं बघितलं तेव्हा तिला कोर्टातल्या पिन-ड्रॉप सायलेन्सचं कारण लक्षात आलं. पटकन्‌ आपली ओढणी व्यवस्थित करुन जज्जसाहिबांकडं बघत ती पुढं बोलू लागली,

    "तर प्रेमकडून काहीच होत नाही असं दिसल्यावर मीच पुढाकार घ्यायचं ठरवलं. गाडीवरुन फिरताना, हॉटेलात खाताना, बागेमध्ये बसताना, चान्स मिळेल तिथं मी त्याला पेटवायचा प्रयत्न करु लागले. शॉर्ट ड्रेसेस घालणं, खोल गळ्याचे टॉप घालून त्याच्यासमोर मुद्दाम वाकणं, गाडीवर त्याला चिकटून बसणं, एवढंच नाही तर हॉटेलमध्ये शेजारी बसून त्याच्या पँटवरुन हात फिरवत 'त्या'ला डिवचणं, असं काय काय करुन बघितलं. तरीसुद्धा त्याच्याकडून काही सिग्नल मिळेना म्हटल्यावर मला शंका येऊ लागली की त्याच्यात काही प्रॉब्लेम तर नाही ना? पण..."

    "पण काय? पुढं काय झालं?" न राहवून जज्जनी विचारलं. आपण जज्ज आहोत, हे कोर्ट आहे, आणि सगळे आपल्याकडं आश्चर्यानं बघतायत हे कळाल्यावर त्या शरमल्या. खरं तर कामिनीचं बोलणं ऐकून त्यांनाही कसंकसं व्हायला लागलं होतं.

    "पण माझी शंका सुदैवानं खोटी ठरली," कामिनी पुढं बोलू लागली, "त्यानं एका आउटडोअर ट्रीपसाठी विचारलं तेव्हाच मला सिग्नल मिळाला. मी पटकन्‌ होकार दिला. घरी थाप मारली की मैत्रिणींच्या ग्रुपबरोबर चाललेय. ट्रीपच्या आधीचे काही दिवस मी हवेतच होते. काय काय करायचं, काय काय होईल या विचारांनीच झोप उडाली होती. एक तारखेला सकाळी ठरलेल्या बस-स्टॉपवर जाऊन थांबले. पाचच मिनिटात तो आला. त्याच्या चेहर्‍यावर पहिल्यांदाच एवढं हसू बघितलं. मला वाटलं त्याच्या खुशीचं कारण पण माझ्यासारखंच असेल. पण त्याच्या हसण्यामागचं खरं कारण मला नंतर कळालं."

    पुन्हा आपल्या गालावरची बट मागं सारत तिनं श्रोत्यांवर नजर टाकली. पुढं काय ऐकायला मिळणार या उत्सुकतेनं बर्‍याच जणांनी आ वासले होते, अगदी वकीलांसकट. जज्जबाईंचा श्वास पण वर झाला होता, पण मगाचच्या अनुभवामुळं त्यांनी "पुढं काय?" असं विचारायचं टाळलं.

    एका मोठ्या श्वासाबरोबर आपला ऐवज वरखाली करुन कामिनी पुन्हा बोलायला लागली, "प्रेमबरोबर जायला मिळतंय म्हटल्यावर मी कुठं जायचं तेसुद्धा नव्हतं विचारलं. तो 'काहितरी' करणार असेल तर त्याच्याबरोबर कुठंही जायची माझी तयारी होती. आणि कित्येक दिवसांपासून मी स्वतःच तर त्याला हे सगळं सुचवत होते, नाही का?"

    "हं" असा एकत्रित हुंकार श्रोत्यांमधून आला. तिला या प्रश्नाचं उत्तर अपेक्षित नसल्यानं तिनं चमकून तिकडं बघितलं. पाच-सहा कावरे-बावरे चेहरे इकडं-तिकडं बघू लागले. बोलून कोरड्या पडलेल्या आपल्या लालचुटुक ओठांवरुन नागिणीसारखी जीभ फिरवून ती पुढं सांगू लागली, "प्रेमनं गाडी स्टार्ट केली. वाटेतल्या एका फुलांच्या दुकानासमोर आम्ही थांबलो. माझी आवडती फुलं त्यानं घेतली. तिथून त्यानं गाडी थेट हॉटेल लव्हबर्ड्स वर घेतली. वाटेत मी लाडानं त्याला विचारत होते, कुठं चाललोय, कुठं चाललोय म्हणून. तर तो नुसताच हसत होता. त्याला पण एवढा आनंद झालेला बघून मी पण खूष झाले. पण सांगितलं ना त्याच्या हसण्याचं कारण वेगळं होतं."

    "मग पुढं?" परत पब्लिकमधनं आवाज आला. यावेळी चमकून न बघता कामिनी पुढं बोलू लागली.

    "रुम त्यानं आधीच बुक करुन ठेवली होती. काउंटरवरुन रुमची चावी घेऊन आम्ही लिफ्टनं चौथ्या मजल्यावर गेलो. रुमचं दार उघडून आत गेलो. एकदम स्पेशस रुम होती. बेडजवळच्या टीपॉयवर मला एक मोठ्ठा फ्लॉवरपॉट दिसला. पुढं होऊन मी हातातली फुलं त्यात ठेऊ लागले. प्रेम रुमचं दार लोटून माझ्या मागं आला. माझा श्वास धाप लागल्यासारखा जोरजोरात चालू होता. मी इतक्या धुंदीत होते की त्यानं रुमचं दार नक्की लॉक केलंय का ते पण विचारायचं सुचलं नाही. त्यानं मागून माझ्या कमरेला विळखा घातला. माझी हरकत असायचं काहीच कारण नव्हतं. उलट मी स्वतःच मागं सरकून त्याच्या मिठीत शिरत होते. त्यानं हळू-हळू आपले हात माझ्या खांद्यांवर आणले. तिथनं माझ्या उघड्या पाठीवर हात फिरवत माझ्या ड्रेसची चेन खाली ओढू लागला. मी अजून जोरात श्वास घेऊ लागले. तो हळू-हळू चेन उघडत होता. त्याची बोटं हळू-हळू माझ्या उघड्या पाठीवरनं फिरत होती. माझा श्वास गरम होत चालला होता. त्याच्या बोटांच्या स्पर्शानं पुढं-पुढं सरकत माझं अंग धनुष्यासारखं वाकलं होतं. माझ्या ड्रेसची चेन पूर्ण उघडेपर्यंत माझा श्वास इतका वर पोचला होता की कुठल्याही क्षणी स्फोट होईल असं मला वाटत होतं. ड्रेसची चेन संपते तिथं मला त्याच्या बोटांचा स्पर्श जाणवला आणि मग त्यानं ती अनपेक्षित गोष्ट केली."

    "काय???" आता हा प्रश्न पब्लिकमधनं आला की जज्जकडून ह्याचं भान कामिनीला पण नव्हतं. त्या प्रसंगाचं वर्णन करताना तिचा श्वास खरंच पुन्हा जोरजोरात चालला होता. आणि त्यामुळं जोरजोरात वर-खाली होणार्‍या तिच्या ऐवजाकडं बघून पब्लिकची हालत वाईट झाली होती. काहीजणांना पापण्या मिटायचं पण भान नव्हतं, तर काही जण आपण कुठं आहोत हे विसरुन आपल्या पँटवरुन उघड हात फिरवायला लागले. स्वतः जज्जसाहिबा काही बोलायच्या पलिकडं पोचल्या होत्या. त्यांच्या कपाळावर घामाचे थेंब जमा झाले होते. अंगात काळा कोट असल्यानं, आतमध्ये किती गरम होत होतं आणि काय-काय भिजलं होतं ह्याचा अंदाज लावणं कठीण.

    "काय केलं त्यानं?" घोगर्‍या आवाजात वकीलसाहेबांनी विचारलं. कामिनी पटपट बोलू लागली.

    "मी एवढी गरम झाले होते. कुठल्याही क्षणी हार्ट अटॅक येईल असं वाटत होतं. आणि तो... तो अचानक थांबला! मला बेडवर ढकलून तो मागं सरकला. मला काहीच कळालं नाही. मी त्याच्याकडं बघितलं. तो अजून जोरात हसत होता. मला अजूनही त्याच्या हसण्याचं कारण कळत नव्हतं. मी एवढी बेभान झाले होते की मागचा-पुढचा विचार न करता पटापट अंगावरचे कपडे काढू लागले. चेन आधीच निघाल्यामुळं कमीज पटकन निघाली. सलवार पण काढून फेकली. तो हसतच होता. त्याच्यासमोर मुद्दाम छाती पुढं करुन हात मागं नेले आणि ब्रा पण काढून त्याच्या अंगावर फेकली. तो हसतच होता. मग बेडवर झोपूनच मी चड्डीच्या बाजूनं बोटं आत घालून खाली ओढली. पाय वर करुन ती पायातून काढून परत त्याच्या अंगावर फेकली. तो काही बोलत नव्हता, फक्त हसत होता. माझ्या डोक्यात सेक्स एवढा चढला होता की, मी पाय फाकवून त्याच्यासमोर पडले, डोळे बंद केले आणि त्याला म्हणाले, 'ये प्रेम ये. मला माहितीय तुझ्या हसण्याचं कारण. आता सहन नाही होत. दे मला सरप्राइज...' आणि यावर त्यानं...त्यानं..."

    "काय केलं त्यानं?" जज्जनी अनावर होऊन विचारलं.

    "त्यानं ते केलं मिलॉर्ड, जे तुमच्याबरोबर केलं असतं तर तुम्हीपण त्याचा जीव घेतला असता..."

    "म्हणजे? नक्की काय केलं त्यानं?"

    सगळे श्वास रोखून कामिनीकडं बघत होते. स्वतःच्या अंगावरुन हात फिरवत, जोरजोरात श्वास घेत कामिनी म्हणाली, "त्यानं...त्यानं काहीच तर केलं नाही ना! समोरच्या भिंतीला टेकून जोरजोरात हसत आणि माझ्याकडं बोट दाखवत म्हणाला, 'मी तुला हात पण नाही लावणार. कारण... माझ्या हसण्याचं कारण... कारण आज तारीख आहे एक एप्रिल. आणि तू आहेस सगळ्यात मोठी एप्रिल फूल! हा हा हा!' झालं, मी टीपॉयवरचा तो मोठ्ठा फ्लॉवरपॉट उचलला आणि घातला त्याच्या डोक्यात!"