Thursday, November 24, 2011

Kolaveri Di in Marathi

चावट 'कोलावेरी' मराठीत!

मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी जी?

ऐश म्हणते माझी माझी
कॅट म्हणते माझी
बेबो कंगना लाईन मध्धी
नर्गिस कुठुनी आली?

कुणाची मी मारायची मारायची मारायची जी?
कुणाची मी मारायची मारायची मारायची जी?

मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी जी?

फिगरवाल्या पोरी पोरी
खर्च ह्यांचे भारी
स्वप्नामध्ये देखण्या पोरी
पैशाची मारामारी

भरवसा हातावरी हातावरी हातावरी जी!
भरवसा हातावरी हातावरी हातावरी जी!

मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी कोणावरी कोणावरी जी?
मर्जी कोणावरी जी?


Original Song: http://www.youtube.com/watch?v=YR12Z8f1Dh8

Monday, November 14, 2011

मॅनेजर

    "एक्सक्युज मी, मला हॉटेलच्या मालकांशी बोलायचंय."

    राजा, हॉटेलचा मॅनेजर, रजिस्टरमध्ये डोकं खुपसून काहीतरी आकडेमोड करत होता. वर न बघताच वैतागून तो खेकसला, "काय आहे? काय पायजेल?"

    "अहो मला मालकांशी काहीतरी महत्त्वाचं बोलायचंय. तुम्हीच आहात का, मालक?"

    राजानं या वेळी तो नाजूक आवाज नोटीस केला. रजिस्टरमधनं डोकं बाहेर काढत त्यानं काउंटरच्या पलिकडं बघितलं. एक अतिशय सुंदर तरुणी मान तिरकी करुन आणि डोळ्यांच्या पापण्या मिटमिट करत त्याला विचारत होती, "सांगा ना, तुम्हीच आहात का, मालक?"

    "अं? नाही, मी मॅनेजर आहे इथला. काय हवंय तुम्हाला?" राजा सावरत म्हणाला. आयला, कसला आयटम आहे! गोरापान रंग, काळेभोर डोळे, नाजूक गुलाबी ओठ, खांद्यावर रुळणारे सरळ केस. एकवीस-बावीसची असावी, राजानं अंदाज बांधला.

    "मॅनेजर आहात का?" राजाला तिच्या आवाजात तुच्छता जाणवली. "नाही म्हणजे मला माहित नाही तुम्ही काही करु शकता का या बाबतीत. जरा खाजगी आणि महत्त्वाचं बोलायचं होतं..." पापण्यांची मिटमिट करत तिरकी मान तिनं सरळ केली.

    "काही प्रॉब्लेम आहे का? तुम्ही मला सांगू शकता. मी इथला मॅनेजर आहे, राजा. राजा हात्लावणे," असं म्हणत त्यानं आपला उजवा हात शेकहॅण्ड साठी पुढं केला.

    "कुठं हात लावायचा?" तिनं आश्चर्यानं विचारलं.

    "अहो तुम्ही नाही कुठं लावायचा हात. माझं आडनाव आहे ते - हात्लावणे. पण तुम्ही मला राजा म्हणू शकता. हे हे हे!" आपला हात तसाच पुढं ठेऊन हसत हसत राजा बोलला.

    "अच्छा अच्छा. नाइस नेम, मिस्टर रा-जा!" लाडीकपणे त्याचं नाव घेत तिनं आपला डावा हात त्याच्या उजव्या हातावर दाबला. तिच्या कोमल स्पर्शानं राजाच्या अंगावर शहारे आले.

    "तुम्ही तुमचा प्रॉब्लेम मला सांगू शकता, मॅडम," मनातल्या गुदगुल्या आणि चेहर्‍यावरचं हसू शक्य तितकं दाबत राजा म्हणाला, "तुमचे प्रॉब्लेम सोडवण्यासाठीच तर मी इथं आहे."

    "ओह्‌, सोऽऽ स्वीट ऑफ यु मिस्टर रा-जा," आपली लांबसडक गोरीपान बोटं त्याच्या हातावरुन फिरवत ती काउंटरवर पुढं झुकली. नकळत राजाचं लक्ष तिच्या भरदार छातीकडं गेलं. वयाच्या मानानं तिचं शरीर जरा जास्तच 'भरलेलं' वाटत होतं. काउंटरवर रेलून उभी असल्यानं तिचे गरगरीत गोळे खालून दाबले जात होते. तिच्या कुर्त्याच्या खोल गळ्यातून बाहेर पडू पाहणार्‍या गोर्‍या-गुलाबी गुबगुबीत गोळ्यांवर त्याची नजर खिळली.

    "त्याचं काय आहे ना मिस्टर राजा, प्रॉब्लेम अतिशय सिरियस आहे आणि खाजगी पण. म्हणून मी हॉटेलच्या मालकांना शोधत होते," तिची बोटं त्याच्या मनगटावरुन सरकत त्याच्या दंडापर्यंत आली होती. तिची बोटं आपला दंड चाचपतायत ह्या कल्पनेनंच राजाचा लंड कडक झाला. दोन्ही हातांचे कोपरे काउंटरवर टेकवून तो पण तिच्या दिशेनं झुकला. आता तिच्या कुर्त्याचा गळा त्याला अजूनच खोल दिसत होता. मधली चीर तर त्याला ह्या डोहात उडी मारायलाच खुणावत होती जणू.

    "मालक काय करणार हो? मी आहे ना इथला मॅनेजर. तुम्ही सांगून तर बघा तुमचा प्रॉब्लेम," नजर अजून खोलवर गाडत राजा म्हणाला, "तुमचे कितीही खाजगी प्रॉब्लेम्स सोडवायला आवडेल मला..."

    "रियली? यू आर सच अ जंटलमन, रा-जा," जरा जास्तच मादक आवाज काढत ती त्याच्या कानाच्या पाळीशी खेळू लागली. एकमेकांचे श्वास ऐकू येतील इतक्या जवळ त्यांचे चेहरे आले होते. तिची बोटं त्याच्या कानावरुन त्याच्या केसांमध्ये फिरत होती. राजा जाम एक्साइट झाला होता. अनावर होऊन त्यानं आपल्या उजव्या हातानं तिचा केसांमध्ये फिरणारा हात पकडला आणि हळूहळू आपल्या चेहर्‍यावर आणून सोडला. त्याच्या गालावर तिच्या मऊसूत लांब थंड बोटांचा झालेला स्पर्श अंगावर काटा उभा करुन गेला. त्याची नजर अजूनही तिच्या कुर्त्याच्या गळ्यातून आत काहीतरी शोधत होती. तिचे भराभर वर-खाली होणारे गोळे बघून त्याचाही श्वास गरम झाला.

    "मला खात्री आहे तुम्ही हा प्रॉब्लेम सोडवू शकाल, मिस्टर मॅनेजर," लाडीक हसत तिनं आपली बोटं त्याच्या गालांवरुन फिरवत त्याच्या ओठांवर आणली. राजाचं भान आता पुरतं सुटलं होतं. तिच्या बोटांचा ओठांना स्पर्श होताच त्यानं आपली जीभ बाहेर काढून ती मादक नाजूक बोटं चाटायला सुरुवात केली. ती देखील त्याला साथ देत आपलं एक-एक बोट त्याच्या तोंडात देऊ लागली. तो हावरटासारखी तिची बोटं चाटत-चोखत-चावत होता. पाचही बोटं आळीपाळीनं चोखून झाल्यावर तिनं आपला हात मागं घेतला. राजाही थोडा भानावर आला.

    "अं...तुमचा प्रॉब्लेम सांगताय ना मॅडम?"

    "अरे हां, प्रॉब्लेम..." काउंटर वरुन मागं सरकत सरळ उभं राहत ती हसली आणि म्हणाली, "एक्चुली, वर रुम नंबर ३०२ च्या टॉयलेटमध्ये 'धुवायला' पाणीच नाहीये हो!!! तेच सांगायला मी खाली आले होते..."

Saturday, November 5, 2011

माफी

    रवीच्या मम्मी-डॅडींची सकाळपासूनच गडबड चालू आहे. घराची साफसफाई, भाजीपाला खरेदी, जेवणाची तयारी, सगळं स्वतःच्या देखरेखीखाली करुन घेतायत. कारणच तसं आहे ना. आज रवीची गर्लफ्रेन्ड त्यांना भेटायला येणार आहे. रवीनं लग्न करायचं ठरवलंय आणि 'ही तुमची सून' असं थेट न सांगता, आधी तिला दाखवायला आणतोय, याचा दोघांनाही खूप आनंद झालाय. आज तिची आणि त्याची दोघांचीही माफी मागून टाकायची असं त्यांनी ठरवलंय. गेल्या तीन महिन्यांमध्ये काल रात्री पहिल्यांदा रवी मम्मी-डॅडींशी बोलला, "मी तिला घेऊन येतोय. कृपा करुन या वेळी कसलाही घोळ घालू नका."

    गेले तीन महिने रवी घरात बोलतच नाहीये. सूर्य डोक्यावर येईपर्यंत झोपून राहतो. उठला की काहीतरी खाऊन घेतो आणि जो बाहेर पडतो तो रात्री उशिराच घरी परततो. त्याचे मम्मी-डॅडी गर्भश्रीमंत आणि आधुनिक विचारांचे आहेत. रवीच्या बँक अकाउंटला वेळच्या वेळी पैसे जमा करत राहतात. आपल्यानंतर आपल्या संपत्तीचा वारस एकुलता एक रवीच असल्यानं त्याच्या भविष्याबद्दल दोघांनाही चिंता नाहीये. शिवाय दोघंही सुशिक्षित आणि फॉरवर्ड असल्यानं मुलाला ऊठसूठ उपदेश करणंही त्यांच्या स्वभावात नाही. त्यांची फक्त एवढीच इच्छा आहे की मुलानं आपल्यापासून दूर जाऊ नये. त्यासाठी जे लागेल ते सगळं ते रवीला देत आलेत. पण गेल्या तीन महिन्यांपासून दोघंही जाम टेन्शनमध्ये आहेत. रवीनं आपल्याशी बोलावं म्हणून खूप प्रयत्न करतायत. पण त्याचा राग जायची चिन्हं दिसत नसल्यानं हताश झालेत. पण झालंय काय त्याला रागवायला?

    झालं असं की, तीनेक महिन्यांपूर्वी रवीचे मम्मी-डॅडी काही दिवसांसाठी बाहेरगावी गेले होते. त्यातल्याच एका रविवारी रवीनं त्यांना फोन करुन विचारलं की, तुम्ही एक-दोन दिवस अजून परत येणार नाहीत ना? डॅडी म्हणाले, नाही, अजून थोडे दिवस इकडंच राहू. रवी म्हणाला, ठीक आहे, मला आज-उद्या बंगल्यावर एकांत हवाय, म्हणून कन्फर्म केलं. परत आल्यावर बोलूच.

    रवीचा फोन झाल्यावर त्याच्या चावट डॅडींच्या डोक्यात 'निळा' बल्ब पेटला. ते रवीच्या मम्मीला म्हणाले, रवी बहुतेक कुणाला तरी बंगल्यावर घेऊन येणार आहे. मम्मी म्हणाली, असेल काही तरी पार्टी-बिर्टी. डॅडी म्हणाले, अगं पार्टी-बिर्टी काही नाही. तरुण पोराला एकांत हवाय बंगल्यावर, म्हणजे नक्कीच दाल में कुछ काला है. यावर मम्मी खेकसली, अहो काही काला-बिला नाही. तुमचा आपला उगीच चावटपणा. आणि आणलं कुणाला बंगल्यावर तर आणू दे. तरुण पोरं नाही करणार मजा तर काय तुमच्यासारखे म्हातारे करणार? डॅडी म्हणाले, अगं तसं नाही. त्याला करु दे की मजा. आपण पण करु जरा गम्मत. मम्मी चक्क लाजली आणि म्हणाली, इश्श, हे काय आता भलतंच! डॅडी म्हणाले, अगं तसली गम्मत नाही काय. आपण रवीला सरप्राइज देऊन गंमत बघू. मम्मीला काहीच कळालं नाही. डॅडींनी हळू आवाजात तिला सगळा प्लॅन समजावला. सुरुवातीला नाही नाही म्हणत नंतर मम्मीपण तयार झाली.

    इकडं 'ऑल क्लिअर' चा सिग्नल मिळताच रवी मैत्रिणीला घेऊन बंगल्यावर आला. तो भव्य-दिव्य बंगला, उंची फर्निचर, महागडे टीव्ही, दिवे, कार्पेट, सगळं बघून मैत्रिणीचे डोळे दिपून गेले. pranaykatha(at)gmail(dot)com हिला पटवण्यासाठी रवीनं भरपूर मेहनत घेतली होती. आज त्याचं फळ मिळायची वेळ आल्यानं त्याला अजिबात धीर धरवत नव्हता. ती इकडं-तिकडं भारावून बघत असतानाच त्यानं तिच्या दंडाला धरुन जवळजवळ ओढतच वरच्या बेडरुमकडं नेलं. बंगल्याचं मेन डोअर लॉक असल्यानं बेडरुमचं दार लॉक करण्यात त्यानं वेळ दवडला नाही. आपल्या भव्य बेडवर तिला ढकलून तो थेट कपडे न काढताच तिच्या अंगाशी झटू लागला. ती सुद्धा या दिवसाची वाट बघत असल्यानं त्याला पुरेपूर साथ देत होती. रवीनं तिचा टाइट टी-शर्ट गळ्यापर्यंत वर उचलून थेट तिच्या छातीवर हल्ला चढवला. ब्रेसियरच्या वरुनच तिचे अर्धे-कच्चे आंबे पिळायला लागला. त्याच्या धसमुसळ्या हाताळणीनं उत्तेजित होऊन तिनंही आपला हात दोघांच्या मधून सरकवत त्याच्या पँटवर आणला. तिच्या दोन डोंगरांमधल्या घळीत तोंड खुपसून रवी जोरजोरात चाटत-चावत-चोखत होता. प्रचंड उत्तेजनेनं 'स्स्स्स्स...आह्‌...आह्‌...हाय्‌' असे आवाज काढत ती एक हात रवीच्या केसांतून फिरवत दुसर्‍या हातानं त्याच्या पँटची चेन चाचपू लागली. चेन हळूहळू उघडत आपली लांबसडक बोटं आत घुसवणार तेवढ्यात...

    ...तेवढ्यात बेडरुमचा दरवाजा धाडकन्‌ उघडला, आणि 'सरप्राऽऽऽइज' असं ओरडत रवीचे मम्मी-डॅडी आत घुसले. 'ईईईईईऽऽऽऽ' असं किंचाळत रवीच्या मैत्रिणीनं त्याला आपल्या अंगावरुन ढकलून दिलं, गळ्यावरचा टी-शर्ट खाली खेचला, आणि दोन्ही हातांच्या ओंजळीत चेहरा लपवत बेडवरुन उडी मारुन थेट बाहेर पळत गेली. 'अरे अरे, जरा गंमत केली तुमची, यू कंटीन्यु, यू कंटीन्यु,' असं ओरडत डॅडी तिच्या मागं पळत गेले. मम्मी तिथंच खिळून उभी राहिली होती. रवी बेडवर उताणा पडला होता, त्याचा शर्ट चुरगाळला होता, पँटची चेन अर्धी उघडी होती, लाळेनं माखलेल्या उघड्या तोंडातून तो जोरजोरात श्वास घेत होता.

    बास्‌, त्या दिवसापासून रवी मम्मी-डॅडींशी बोलतच नाही. त्यांना 'सॉरी' म्हणायचा देखील चान्स तो देत नाही. मम्मीनं तर सगळ्याचं खापर डॅडींच्या चावटपणावर फोडलंय. डॅडींनासुद्धा मनापासून रवीची माफी मागायचीय. असं सगळं असताना, रवीनं काल 'तिला घेऊन येतोय' असं सांगितल्यामुळं दोघंही खुश झालेत. रवीनं त्याच्या बाजूनं तिला समजावून परत पटवलं असणार. आता आपण पण दोघांची एकदमच माफी मागून टाकू, असं मम्मी-डॅडींनी ठरवलंय.

    "चल, मम्मी-डॅडी आतमध्ये वाट बघतायत," रवीनं गाडीतून उतरत तिला हात दिला. दोघं मम्मी-डॅडी बसले होते त्या हॉलमध्ये आले. तिनं हात जोडून दोघांना नमस्ते केलं. मम्मीनं उठून तिच्या जवळ जात डोक्यावरुन हात फिरवला आणि खांद्याला धरुन सोफ्यावर आपल्या शेजारी बसवून घेतलं. कित्ती सुंदर आहे ना, कित्ती गोऽऽड आहे ना, वगैरे कौतुक सोहळा झाल्यावर चौघंही किचनमध्ये आले. जेवणाची सगळी तयारी झालेली होती. हसत-खेळत, गप्पा मारत चौघांनी जेवायला सुरुवात केली. सगळं सुरळीत चालू आहे हे बघून रवीनं मनातल्या मनात देवाचे आभार मानले. तेवढ्यात...

    ...एवढा वेळ शांत-शांत असलेल्या डॅडींनी घसा खाकरुन बोलायला सुरुवात केली,

    "रवी बेटा, तुझा आनंद बघून आम्ही पण खूप खूष आहोत. ही संधी साधून आम्हाला तुम्हा दोघांची माफी मागायची आहे."

    बोंबला, आता हे काय नाटक? रवीचं ब्लड प्रेशर वाढायला लागलं. शेजारी बसलेल्या त्याच्या मैत्रिणीला काहीच कळालं नाही.

    "कसली माफी? कशाबद्दल बोलताय तुम्ही?" तिनं विचारलं.

    "हे बघ बेटा, तुम्ही मोठ्या मनानं आम्हाला माफ केलं असेलही, पण आम्ही तुमची स्पष्ट शब्दात माफी मागत नाही तोपर्यंत आम्हाला अपराधीच वाटत राहणार."

    "जाऊ द्या ना डॅडी. कशाला जुने विषय काढायचे, जस्ट एन्जॉय," रवीनं डॅडींना आवरायचा प्रयत्न केला.

    "असं कसं रवी, आम्ही समजू शकतो तुम्हाला किती वाईट वाटलं असेल. खास करुन तुला आमचा खूपच राग आला असेल ना बेटा?" डॅडी सुरुच होते.

    "मला काहीच कळत नाहीये. तुम्ही कशाबद्दल बोलताय? रवी, काय चाललंय हे?" ती गोंधळून गेली.

    "अगं काही नाही, डॅडी गंमत करतायत बहुतेक," असं म्हणून रवीनं डोळे वटारुन डॅडींकडं बघितलं. त्याच्याकडं साफ दुर्लक्ष करुन ते तिला म्हणाले,

    "बेटा, गंमत तर आम्हाला त्या दिवशी करायची होती. पण सगळीच फजिती झाली."

    "कुठल्या दिवशी? कसली फजिती?"

    तिच्या मनाचा मोठेपणा बघून डॅडींना भरुन आलं. ते म्हणाले, "हे बघ, तू सगळं विसरुन गेली असलीस तरी आम्हाला हे बोलणं भाग आहे. आज तरी आम्हाला माफी मागायची संधी दे. त्या दिवशी..."

    "डॅडी, प्लीज..." रवीनं थांबवायचा प्रयत्न केला.

    "बोलू दे त्यांना, रवी. हं सांगा मला काय झालं त्या दिवशी, डॅडी," तिला आता काय गडबड आहे ते जाणून घ्यायचंच होतं.

    "थँक्स बेटा! त्या दिवशी रवीनं आम्हाला फोन करुन सांगितलं की त्याला बंगल्यावर एकांत हवाय. आम्ही ओळखलं की तो नक्की त्याच्या मैत्रिणीला घेऊन येणार. आम्ही विचार केला जरा गंमत करु. म्हणून आम्ही न सांगताच निघून आलो. गाडी बंगल्याच्या बाहेरच पार्क केली. आमच्या किल्लीनं मेन डोअर उघडलं. बेडरुमचा दरवाजा लॉक नव्हताच, त्यामुळं आम्ही थेट आत घुसलो तर..."

    "ओह्‌ नो, डॅडी प्लीऽऽऽज," असं म्हणून रवीनं आपलं डोकं दोन्ही हातांनी गच्च धरलं.

    "तर काय? काय बघितलंत तुम्ही?" तिनं विचारलं.

    "आम्ही आत येऊन 'सरप्राइज' असं ओरडलो तेव्हा रवी तुझ्या अंगावर होता, तुझा टी-शर्ट गळ्यापर्यंत उचललेला होता, रवीचं तोंड तुझ्या छातीत घुसलेलं होतं, आणि तुझा हात त्याच्या पँटच्या चेनमध्ये..."

    खर्रऽऽऽ असा आवाज करत खुर्ची मागं सरकवून ती उठली. खाली मान घालून बसलेल्या रवीच्या हनुवटीला धरुन तिनं त्याचा चेहरा वर केला. काही कळायच्या आत फाऽऽऽड्‍ असा आवाज झाला आणि ती तरातरा निघून गेली.

    मम्मी-डॅडी अवाक्‌ होऊन बघतच राहिले. आपल्या लालबुंद झालेल्या गालावरुन हात फिरवत रवी रागानं डॅडींकडं बघत धुसफुसत होता.

    "सांगितलं होतं ना घोळ नका घालू म्हणून. लावलीत ना परत वाट."

    "अरे पण, आम्हाला फक्त माफी मागायची होती. आम्हाला काय माहित तो प्रसंग आठवून तिला एवढा राग येईल."

    "अहो हिला कुठला तो प्रसंग आठवायला?" रवी कळवळत म्हणाला, "त्या दिवशी किंचाळून पळून गेली ती वेगळीच होती, ही नव्हती!"