Tuesday, August 27, 2013

मूडचे कोड

नवराः हे बघ, असं सारखं-सारखं तुला विचारून त्रास द्यायला मलाही आवडत नाही. त्यापेक्षा आपण तुझ्या मूडचे कोड ठरवूया.
बायकोः कसले हो कोड?
नवराः जेव्हा तुझा करायचा मूड असेल तेव्हा तू माझा हातात घेऊन फक्त दोनदा हलवत जा. मी समजून जाईन.
बायकोः अरे व्वा! आणि माझा मूड नसेल तेव्हा?
नवराः सोप्पंय! तुझा मूड नसेल तेव्हा माझा पन्नास वेळा हलवत जा...

दात

बाई दातांच्या डॉक्टरसमोर लाजून उभी होती. डॉक्टरनं विचारलं, "अहो अशा लाजताय काय? काय होतंय तुम्हाला?" बाई म्हणाली, "इश्श! डॉक्टर मला दात काढून हवाय." "अहो, मग त्यात एवढं लाजण्यासारखं काय? इकडं या खुर्चीवर येऊन बसा बरं..." बाई लाजतच खुर्चीकडं आली, साडी कमरेपर्यंत उचलली, चड्डी खाली ओढली आणि पाय फाकवून बसली. डॉक्टर उडालाच, "अहो अहो, हे काय करताय बाई? तुमचा दात काढायचाय ना, मग चड्डी कशाला काढताय?" बाई अजून लाजून म्हणाली, "इश्श डॉक्टर! दात माझा नाही, आमच्या ह्यांचा काढायचाय. इथं खाली अडकलाय काल रात्री!"

थकवा

"बाई, काय होतंय तुम्हाला?"
"डॉक्टर साहेब, खूप थकवा येतो हो सारखा सारखा..."
"खूप काम असतं का बाई घरात?"
"नाही हो, तसं काम म्हणून फार नाही, पण..."
"समजलो समजलो.. किती वेळा करता आठवड्यातून?"
"रोज डॉक्टरसाहेब..."
"हं.. म्हणूनच थकायला होतंय. एक काम करा - इथून पुढं रविवारी करायचं बंद करा."
"ते कसं शक्य आहे डॉक्टर? तेवढ्या एकाच दिवशी तर माझ्या नवर्‍याबरोबर करते ना मी..."

हात

मक्याच्या गांडीत खाज सुटली म्हणून डॉक्टरला दाखवायला गेला. डॉक्टरनं तपासून सांगितलं, "मलम लावायला सात दिवस रोज सकाळी ये." सातव्या दिवशी डॉक्टर म्हणाला, "उद्यापासून नाही आलास तरी चालेल.  घरीच बायकोकडून मलम लावून घे." आठव्या दिवशी सकाळी मक्या चड्डी काढून बायकोकडं गांड करून उभा राहिला. बायकोनं मलम लावताना एक हात मक्याच्या खांद्यावर ठेवला. मक्या म्हणाला, "तिच्या मायला त्या डॉक्टरच्या! तू आत्ता एक हात खांद्यावर ठेवल्यावर कळलं, डॉक्टर सात दिवस दोन्ही हात माझ्या खांद्यावर ठेवून मलम कसा लावत होता!"

Friday, August 2, 2013

चड्डी

मुलगा म्हणतो मुलीला, चड्डी तुझी व्हायचंय मला
स्वर्गाच्या या दरवाजावर, सतत पहारा द्यायचाय मला.
मुलगी म्हणते मुलाला, स्वर्गाचा दरवाजा नेहमीच खुला
झवत असताना मला कुणी, कोपर्‍यात पडून र्‍हायचंय का तुला?

प्रेम

पोरगी म्हणाली रांडेला,
आई माझ्या मनात प्रेमाचे वारे.
रांड म्हणाली, जाऊ दे पोरी,
फुकट झवण्याचे बहाणे सारे.

आता

मयतीला आलीस नटून थटून
मुडद्याला माझ्या बसलीस खेटून,
आता काय उपयोग मला भवाने
जीव गेल्यावर हलवून हलवून?

भीती

डोळ्यांत काजळ, ओठांवर लाली
बघून घाबरली पुच्ची खाली
घाबरतेस का, विचारलं तिला
म्हणते, बघणार तुला नि कुटणार मला!